>
Ένα από τα πιο παραγνωρισμένα σχήματα κλασικού metal, θεωρώ ότι είναι οι ACCEPT.
Έχουν βγάλει ΑΠΟΛΥΤΟΥΣ METAL δίσκους και για κάποιον μαγικό λόγο, τους θεωρούμε ότι είναι στη «δεύτερη κατηγορία». Δηλαδή, έχουν πολλά γκρουπ στον κατάλογό τους δίσκους όπως τα “Restless and wild”, “Balls to the wall”, “Breaker”, “Metal heart”… Μιλάμε για την ζωντανή ιστορία του κεντροευρωπαϊκού heavy metal. Το πιο σημαντικό για εμένα, είναι το “Blood of the nations”. Ένας δίσκος, που κυκλοφόρησε μετά από δισκογραφική σιγή 14 ετών (μετά το “Predator” του 1996) και προσωπικά, τον θεωρώ ως το καλύτερο come-back άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής μας, ισάξιο, αν όχι καλύτερο, των αριστουργημάτων των 80s, με ήχο που είναι ταυτόχρονα και φρέσκος, αλλά και θυμίζει το παρελθόν τους. Κι όλα αυτά με νέο τραγουδιστή, που αντικατέστησε μία εμβληματική φιγούρα όπως ο Udo Dirkschneider.
Με το “Blind rage”, ολοκληρώνεται μία τριάδα εξαιρετικών CD από τους ACCEPT, που ξεκίνησε με το “Blood of the nations”, συνεχίστηκε με το –κατώτερο είναι η αλήθεια- “Stalingrad” και πλέον το “Blind rage” κατάφερε εκ νέου να με κολλήσει στον τοίχο. Η αλήθεια είναι ότι τις δύο πρώτες φορές που το άκουσα, μου φάνηκε ένα αναμενόμενα καλό άλμπουμ. Κάθε φορά που το άκουγα όμως, δύο λέξεις έρχονταν στο μυαλό μου. HEAVY METAL. Με κεφαλαία. Όπως το διαβάζετε. Μόνο που δεν φύτρωσαν τρίχες στο κεφάλι μου από τις απανωτές ακροάσεις. Ναι, δεν είναι ισάξιο του “Blood of the nations”, ναι, δεν έχει κάποιο στοιχείο έκπληξης ή κάτι παρόμοιο, αφού ακούγεται αρκετά όμοιο με τους δύο προκατόχους του, είναι σίγουρα όμως καλύτερο από το “Stalingrad”, έχει σίγουρα 4-5 τραγουδάρες και τα υπόλοιπα στέκονται σε υψηλότατο επίπεδο. Για όσους γκρινιάζουν, να τους θυμίσω πόσους πραγματικά σπουδαίους δίσκους έχουν βγάλει τα τελευταία είκοσι χρόνια μεγαθήρια του κλασικού metal, όπως οι IRON MAIDEN ή οι JUDAS PRIEST (μην το πάμε ακόμα πιο μακριά, σε METALLICA και τόσους άλλους), για να καταλάβουμε πόσο υποτιμημένοι είναι οι ACCEPT. Τρία στα τρία για ένα γκρουπ που αποτελείται από τιμημένους 50ρηδες+, δεν είναι αστείο.
Στη δεκαετία που διανύουμε, αν με βάλει κάποιος να απαριθμήσω 5 δίσκους κλασικού metal που να με έχουν ενθουσιάσει, σίγουρα οι δύο από αυτούς θα ανήκουν στους ACCEPT κι ένας από αυτούς τους δίσκους είναι το “Blind rage”. Ένα ακόμα άλμπουμ–ορισμός του HEAVY METAL, όπως το αγαπήσαμε και το αγαπάμε από τα τιμημένα γηρατειά. “Stampede”, “Dying breed”, “The dark side of my heart”, “Final journey”, τα αγαπημένα, μπόλικες αναφορές σε “Balls to the wall” και “Metal heart” και την ίδια στιγμή σύγχρονη παραγωγή και φρέσκος ήχος. Τι παραπάνω μπορώ να ζητήσω από το heavy metal μου;
8.5 / 10
Σάκης Φράγκος
