>
“The last of the dying breed?”
Το comeback των Γερμανών metallers, ACCEPT, με το “Blood of the nations”, πριν από 4 χρόνια, δεν είχε προηγούμενο στη μουσική μας. Το ακόμα πιο σημαντικό όμως, ήταν η εξίσου δυναμική τους συνέχεια, με το “Stalingrad” το 2012 και το “Blind rage” που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες. Ο Wolf Hoffmann, ηγέτης του γκρουπ και κινητήρια δύναμή του όλα αυτά τα χρόνια μας μίλησε για όλα όσα αφορούν το σχήμα, όχι όμως για τον Udo.
Πόσο σημαντικός παράγοντας είναι που βρίσκεστε στην Αμερική μαζί με τον Peter Baltes εδώ και πολλά χρόνια και γράφετε μουσική σ’ αυτή την ήπειρο κι όχι στη Γερμανία;
Δεν θα έλεγα ότι μας έχει επηρεάσει ιδιαίτερα, αφού ζω εδώ από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, οπότε έχω γράψει τους περισσότερους δίσκους μας εδώ. Έχει γίνει πλέον συνήθεια.
Φαίνεται ότι είστε σ’ ένα τρομερό σερί τα τελευταία χρόνια, με τρεις σπουδαίους δίσκους στο ενεργητικό σας. Μάλιστα, όσο ακούω το “Blind rage”, τόσο καλύτερο μου ακούγεται. Νιώθετε ανανεωμένοι με τον ερχομό του Mark Tornillo στο γκρουπ;
Φυσικά. Το περίεργο είναι ότι ο Mark ήταν η σπίθα που άναψε όλη αυτή τη φωτιά εδώ. Δεν είμαι σίγουρος για το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος του, αλλά είναι ένας καταπληκτικός τραγουδιστής, ο οποίος μπορεί να ερμηνεύσει οποιοδήποτε τραγούδι κι αν σκεφτούμε να γράψουμε. Αυτό είναι απίστευτο για εμάς και δεν έχουμε κανένα περιορισμό σ’ αυτό που κάνουμε. Πρέπει να καταλάβεις ότι ο Peter κι εγώ, είμαστε οι βασικοί συνθέτες του γκρουπ πριν κι από το “Restless and wild”. Τον γνωρίζω πάνω από 35 χρόνια κι έχουμε γράψει πάνω από 100 τραγούδια. Πλέον είναι η πρώτη φορά, που έχουμε έναν τραγουδιστή, ο οποίος να μπορεί να ερμηνεύσει οτιδήποτε θέλουμε να γράψουμε.
Και φυσικά να τραγουδήσει τα παλιά τραγούδια από τον κατάλογο των ACCEPT με εξαιρετικό τρόπο.
Ακριβώς. Αυτό που μου κάνει τρομερή εντύπωση είναι ότι μπορεί να τραγουδά κομμάτια όπως το “Fast as a shark” ή το “Starlight”, που έχουν πάρα πολύ ψιλές νότες και ταυτόχρονα να ερμηνεύει και το “The curse” ή το “Fall of the empire”, που νομίζεις ότι πρόκειται για άλλον άνθρωπο. Μας βοηθά να επεκτείνουμε τους ορίζοντές μας λίγο.
Το “Blind rage”, ακολουθεί πάνω-κάτω τις ίδιες πατέντες που κάνατε και στους δύο προηγούμενους δίσκους σας. Έχει να κάνει με το ότι δεν θέλατε να αλλάξετε μία επιτυχημένη συνταγή;
Ναι, φυσικά. Είμαστε απόλυτα ευχαριστημένοι με την ομάδα που δουλεύουμε, τον Andy Sneap που είναι ένας από τους κορυφαίους παραγωγούς, τον Mark Tornillo κτλ. Τι άλλο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε; Οπότε αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα όπλα που έχουμε και να γράψουμε τον καλύτερο δυνατό δίσκο. Να τα δώσουμε όλα στη σύνθεση, γράφοντας τα καλύτερα και πιο ώριμα κομμάτια, χωρίς να έχουμε να σκεφτούμε οτιδήποτε άλλο. Όλα είναι σούπερ. Ο παραγωγός, ο τραγουδιστής, το στούντιο, η μπάντα, όλα.
Δεν σκεφτήκατε ποτέ να αλλάξετε παραγωγό, αφού τα άλμπουμ ακούγονται αρκετά κοντά το ένα με το άλλο, όχι σε θέμα τραγουδιών, αλλά σε θέμα παραγωγής;
Όχι, επειδή είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι με τον ήχο και λειτουργεί πάρα πολύ καλά για εμάς. Ο συνδυασμός του old school τρόπου σύνθεσης και της μοντέρνας παραγωγής, νομίζω ότι μας έχει κάνει πάρα πολύ καλό.
Αυτό ακριβώς νομίζω ότι είναι και το μυστικό της επιτυχίας σας μετά την επιστροφή σας. Ότι ενώ ακολουθείτε έναν old school ήχο, η παραγωγή σας κάνει να ακούγεστε μοντέρνοι. Κι αυτό δεν μπορεί να το επιτύχει οποιαδήποτε μπάντα και οποιοσδήποτε παραγωγός.
Ακριβώς αυτό, Σάκη. Όλα ακούγονται πάρα πολύ απλά. Για πήγαινε όμως πίσω και γράψε τα τραγούδια που έγραφες 30 χρόνια πριν. Αν ήταν τόσο εύκολο, όλοι θα το έκαναν. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορείς να το πάρεις σαν δεδομένο, αλλά αυτό ήταν το «μόττο» μας. Να γράψουμε τραγούδια που θα γράφαμε 30 χρόνια πριν και νομίζω ότι το πετύχαμε σε αρκετές περιπτώσεις.
Ένα από τα τραγούδια που σίγουρα ξεχωρίζω στο δίσκο, είναι το “Dying breed”, με τους στίχους του να αναφέρονται σε κλασικά τραγούδια και συγκροτήματα της metal μουσικής. Νιώθετε κάπως σαν οι τελευταίοι μίας γενιάς που πεθαίνει; Που πιστεύεις ότι βρίσκεται το μέλλον του heavy metal;
Αυτή είναι η ερώτηση για το ένα εκατομμύριο δολάρια. Κανείς δεν ξέρει τι επιφυλάσσει το μέλλον για το heavy metal. Όλοι βλέπουμε το ίδιο πράγμα. Άνθρωποι όπως ο Ronnie James Dio και καλλιτέχνες όπως οι BLACK SABBATH, έστρωσαν το δρόμο και όταν φύγουν από τη ζωή, κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει. Εντάξει, δεν βλέπουμε τους εαυτούς μας σαν κάτι που αργοπεθαίνει –τουλάχιστον αυτό ελπίζω (γέλια). Αυτό το τραγούδι είναι κάτι σαν φόρος τιμής στους ανθρώπους που επηρέασαν τις δικές μας ζωές. Τους DEEP PURPLE, τους AC/DC, τους JUDAS PRIEST κι όλους αυτούς που ήρθαν πριν από εμάς. Κάποια στιγμή θα φτάσουμε κι εμείς σ’ αυτή τη θέση και θα δώσουμε τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά, αυτή τη στιγμή όμως στέλνουμε τις ευχαριστίες μας σ’ όλους αυτούς.
Το χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει για μία ακόμα φορά στο δίσκο, είναι οι καταπληκτικές μελωδίες στην κιθάρα σου.
Ευχαριστώ πολύ.
Για μία ακόμα φορά, επίσης, χρησιμοποιείς ένα πέρασμα από κλασικό τραγούδι σε κάποιο σόλο σου. Συγκεκριμένα, αν δεν κάνω λάθος, έχεις μελωδία του Grieg, στο σόλο του “Final journey”.
Πάρα πολύ σωστά. Το έπιασες φίλε μου.
Γνωρίζεις ότι το ίδιο απόσπασμα έπαιζε και ο Richie Blackmore σε κάποιο από τα σόλο του, τα χρόνια των RAINBOW;
Σοβαρά; Γαμώτο!!! Δεν το ήξερα. Γαμώτο!!! Τώρα μου το χάλασες! Νόμιζα ότι ήμουν ο πρώτος που χρησιμοποίησε αυτή τη μελωδία.
Πες ότι δεν κάναμε τη συνέντευξη ποτέ λοιπόν!!! (γέλια) Παρεμπιπτόντως, πέραν του στιχουργικού, πως αποφάσισες να βάλεις τη μελωδία του ύμνου της Σοβιετικής Ένωσης στο “Stalingrad”;
Πάντα ήμουν οπαδός της κλασικής μουσικής και των κλασικών μελωδιών. Καθαρά από μουσικής πλευράς, θεωρώ ότι ο Εθνικός Ύμνος της Ρωσίας, έχει καταπληκτική μελωδία και από τη στιγμή που γράψαμε το “Stalingrad”, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα με κάποιον τρόπο να το «κολλήσω» εκεί μέσα.
Στο σόλο σου άλμπουμ, “Classical”, είχες διασκευάσει πάλι τον Edvard Grieg, στο “Hall of the mountain king”.
Ναι, αν θυμάμαι καλά, είχα παίξει κι άλλο τραγούδι του, αλλά έχω κολλήσει και δεν το θυμάμαι (σ.σ. αρχίζει και τραγουδά τη μελωδία του).
Το “Solveig’s song”, αν δεν κάνω λάθος.
Ναι, αυτό!!! Μπορεί κανείς να παίξει όλο το “Peer Gynt” του Grieg, στην ηλεκτρική κιθάρα. Θα ακούγεται σαν rock κομμάτι. Είναι ένας από τους συνθέτες που μπορείς εύκολα να κάνεις τα κομμάτια τους να ακούγονται metal ή rock.
Έχεις δηλώσει επανειλημμένως ότι θέλεις να κάνεις ένα συμφωνικό άλμπουμ. Το σκέφτεσαι ακόμα;
Όχι μόνο το σκέφτομαι, αλλά δουλεύω πάνω σ’ αυτό όποτε έχω ελεύθερο χρόνο. Δυστυχώς δεν έχω ελεύθερο χρόνο τακτικά όμως, αφού είμαι πολύ απασχολημένος με τους ACCEPT, αλλά μόλις βρω ευκαιρία, θα το τελειώσω.
Στο παρελθόν, ποτέ δεν φοβηθήκατε να γράψετε στίχους που προκαλούν σκέψεις, όπως στο “Russian roulette”, το “London leatherboys”, το “Balls to the wall” και τόσα άλλα. Στο “Wanna be free”, μιλάτε για το trafficking. Πόσο σημαντικό θεωρείτε αυτό το πρόβλημα στις μέρες μας;
Ναι, είναι πολύ σημαντικό πρόβλημα. Όταν γράψαμε το demo του κομματιού, το μόνο που είχαμε από στίχους, ήταν το “Wanna be free” στο ρεφρέν. Όταν γράφουμε τραγούδια, ο Peter κάνει πιλοτικά φωνητικά και δεν έχει καθόλου στίχους, Το μόνο που μας απασχολεί, είναι το ρεφρέν να είναι δυνατό. Ζητήσαμε λοιπόν από τον Mark, να γράψει στίχους σχετικά με την ελευθερία, όχι όμως με τον προφανή τρόπο, όχι με πολιτική διάθεση, αλλά να μιλήσει πχ για ελευθερία από μία σχέση, από τα ναρκωτικά κι εκείνος έγραψε μερικούς πολύ καλούς στίχους σχετικά με την εμπορία ανθρώπων, τη μοντέρνα σκλαβιά.
Για μία ακόμη φορά, η σύζυγός σου, Gaby, έχει μπλεχτεί σε πράγματα σχετικά με το δίσκο. Ποια είναι η συμμετοχή της στο “Blind rage” και πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να έχεις τη σύζυγό σου για manager;
Η Gaby, μπλέκεται σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τους ACCEPT από το 1981. Για την ακρίβεια, δεν θα υπήρχαν οι ACCEPT χωρίς τη Gaby. Είναι η μηχανή και η σπονδυλική στήλη του συγκροτήματος. Η Gaby έχει το όραμα του γκρουπ, ασχολείται με τις δισκογραφικές εταιρίες, το σχεδιασμό των εξωφύλλων, τις περιοδείες… Ασχολείται με τα πάντα. Ακόμα, δίνει ιδέες για τους στίχους των κομματιών. Τώρα έχουμε αμερικάνο τραγουδιστή κι έχει νόημα μόνο αν γράφει εκείνος τους στίχους, αλλά ακόμα και τώρα, συνεργάζεται μαζί του, δίνοντας ιδέες, αφού διαβάζει πολύ.
Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν για εσάς να επιστρέψετε 14 χρόνια μετά το “Predator” με νέο υλικό;
Το να γράψουμε νέα τραγούδια, ήταν πάρα πολύ εύκολο. Αυτό που θα έλεγα τώρα, είναι ότι μάλλον ήμασταν πολύ αφελείς όταν ανακοινώσαμε στον κόσμο ότι επιστρέφουμε. Απλά είχαμε τυφλή εμπιστοσύνη στον ενθουσιασμό μας και στην αγάπη που είχαμε για να παίξουμε μουσική. Δεν είχαμε όμως την παραμικρή ιδέα, πόσο καλά ή χάλια θα ήταν τα κομμάτια μας, πόσο καλά ή χάλια θα ήταν τα live show μας. Έχουμε πάρα πολλές ιδέες και να σου πω την αλήθεια, ξαφνιάζομαι ακόμα και τώρα βλέποντας πόσες ιδέες για κομμάτια υπάρχουν. Αυτό που δεν ήταν καθόλου εύκολο να γίνει, ήταν να βάλουμε ξανά τη μηχανή να δουλέψει, από την «εμπορική» πλευρά των πραγμάτων, αυτά που συμβαίνουν πίσω από τη μουσική. Δεν είχαμε δισκογραφική εταιρία, εταιρία marketing, εταιρία promotion. Όλα αυτά, έπρεπε να χτιστούν από την αρχή και χρειαζόταν αρκετός αγώνας στο ξεκίνημα.
Και φυσικά, δεν ξέρατε τι να περιμένετε…
Δεν είχαμε την παραμικρή ιδέα… Ένα πράγμα θα σου πω: Ο τελευταίος δίσκος που είχαμε κάνει, το “Predator”, είχε ηχογραφηθεί σε μπομπίνες, σχεδόν αναλογικά. Όταν αποχωρήσαμε, δεν υπήρχε σχεδόν internet, κανένα γκρουπ δεν είχε website, δεν υπήρχαν social media, facebook κτλ, δεν υπήρχε downloading, και μπήκαμε σ’ ένα εντελώς καινούργιο τοπίο.
Ευτυχώς για εσάς, κάνατε σωστές επιλογές σε καίριους τομείς και μπορέσατε να φτάσετε τη μουσική σας στις μάζες, ώστε να εκτιμηθεί σωστά.
Ναι, είμαστε πάρα πολύ ευχαριστημένοι απ’ αυτό. Σκεφτόμασταν την πιθανότητα μήπως κάναμε τα πράγματα μόνοι μας, αλλά τελικά χρειαζόμασταν μία κανονική εταιρία με πολύ δυνατό δίκτυο διανομής και promotion, για να βοηθήσει τους δίσκους μας. Για κάποιες μπάντες λειτουργεί καλά να κάνουν όλες τις δουλειές μόνες τους, αλλά στην περίπτωσή μας, είμαι βέβαιος ότι δεν θα λειτουργούσε.
Κοιτάζοντας πίσω, πως βλέπεις πια άλμπουμ σαν τα “Russian roulette”, “Eat the heat”, “Death row”, Objection overruled” και “Predator”; Όχι με κριτικό πνεύμα, αλλά περισσότερο νοσταλγικά…
Γενικότερα δεν μου αρέσει να γυρίζω στο παρελθόν και να αναλύω πράγματα και καταστάσεις. Αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι πλέον είμαστε πολύ πιο ασφαλείς πάνω στο τι θέλουμε και πώς να το κάνουμε. Έχουν περάσει οι μέρες που προσπαθούσαμε να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, να επεκτείνουμε το ύφος μας ή να δοκιμάσουμε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ξέρουμε τι μπορεί να δουλέψει καλά για εμάς, τι πρέπει να κάνουμε και πώς να το κάνουμε.
Βέβαια, για άλμπουμ όπως το “Death row” ή το “Objection overruled”, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στις αρχές των 90’s, δεν υπήρχε κανένα απολύτως ενδιαφέρον για το κλασικό heavy metal…
Αυτό που το πας; Το είχαμε νιώσει στο πετσί μας. Ήταν μία περίοδος ψαξίματος. Όλες οι μπάντες και οι μουσικοί της εποχής μου, είχαν περάσει την ίδια φάση, είχαν τις ίδιες εμπειρίες. Αυτό που περνούσε από το μυαλό όλων, ήταν: «Τα 80’s τελείωσαν. Τώρα τι γίνεται;». Υπήρχαν και κάποιοι που έλεγαν ότι δεν τους νοιάζει και αυτοί θα συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν, αλλά στο τέλος, όλοι βρεθήκαμε στην ίδια θέση.
Πολλοί από τους στίχους σας, παρουσιάζουν μία απαισιόδοξη νότα για το μέλλον…
Αν κοιτάξεις τις ειδήσεις, δεν υπάρχουν και πολλοί λόγοι να σε κάνουν να νιώθεις αισιόδοξος. Στο τραγούδι “Fall of the empire” για παράδειγμα, μιλάμε για πολιτισμούς και αυτοκρατορίες, όπως η Ελλάδα για παράδειγμα, που είχαν περάσει μία περίοδο που ήταν η κυρίαρχη δύναμη στον κόσμο απ’ όλες τις απόψεις, αλλά κάποια στιγμή ήρθε η κάμψη. Αυτό, φαίνεται ότι είναι μία «πατέντα» που επαναλαμβάνεται. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό το θέμα. Τώρα, ας πούμε, είναι η Αμερική στα πράγματα, αλλά πιθανώς και να έχει ήδη αρχίσει η πτώση της. Ποιος θα ακολουθήσει; Η Κίνα; Κάποιος άλλος;
Συνεχίζεις την καριέρα σου ως φωτογράφος;
Ναι, βεβαίως. Πέρυσι, για παράδειγμα, είχα μία πολύ γεμάτη χρονιά ως φωτογράφος. Είχα πάρα πολλές δουλειές και κάθε φορά που είμαι στο σπίτι για ένα-δύο μήνες, αναλαμβάνω πολλές δουλειές. Θα ήταν χαζό εκ μέρους μου να μην το κάνω, αφού λατρεύω τη φωτογραφία. Είναι μία σπουδαία πολυτέλεια να έχεις δύο καριέρες σαν κι αυτές και να ζεις από δύο δουλειές που φαινομενικά είναι απίστευτο να μπορέσεις να συντηρήσεις την οικογένειά σου.
Ο παλιός συνοδοιπόρος σας, Stefan Kaufmann, έφυγε από τους U.D.O. εξαιτίας προβλημάτων υγείας και ο Udo Dirkschneider συνεχίζει με νέα μέλη. Μένεις σε επαφή με τα στούντιο άλμπουμ του και γενικότερα την καριέρα του;
ΟΧΙ. Η απάντησή μου είναι σύντομη και περιεκτική. Όχι. Δεν τις έχω ακούσει, ούτε έχουν πέσει στα χέρια μου. Δεν έχει να κάνει με έλλειψη σεβασμού, αλλά με έλλειψη χρόνου και ενδιαφέροντος, για να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Είμαι πάρα πολύ απασχολημένος με τους ACCEPT και όλο αυτό το θέμα με τον Udo είναι θαμμένο τόσο πολύ στο παρελθόν, που δεν το σκέφτεται κανένας μας πια.
Έχεις δίκιο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολούμαστε με αυτό, από τη στιγμή που έχετε βρει τον τέλειο τραγουδιστή για τους ACCEPT στο πρόσωπο του Mark Tornillo.
Προχωράμε μπροστά, έχουμε πάρα πολύ δουλειά και δεν το σκέφτεται κανείς μας πια.
Το αγαπημένο μου κομμάτι μάλλον είναι το “Dark side of my heart”, το οποίο πιστεύω ότι θα μπορούσε να είναι και στο “Balls to the wall”. Τι έχεις να μας πεις γι’ αυτό;
Αυτό το κομμάτι, ανήκει στις σπάνιες περιπτώσεις που το έχεις έτοιμο μέσα σε δέκα λεπτά στην κυριολεξία και δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου στη συνέχεια. Συμφωνώ μαζί σου στο σχόλιο που έκανες, αφού και σε μένα, δίνει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κομμάτι, αυτό το 80’s vibe. Όπως σου είπα και στο ξεκίνημα, άλλωστε, προσπαθούμε σε όλα μας τα τραγούδια να έχουμε το συναίσθημα ότι βρισκόμαστε πάλι στο 1985. Βασικά όχι να ακούγεται σαν να είμαστε στο 1985, αλλά σαν να έχουν γραφτεί το 1985 και να έχουν μοντέρνο ήχο και παραγωγή. Στο συγκεκριμένο τραγούδι, μου φαίνεται ότι το πετύχαμε περισσότερο πάντως.
Θα πρέπει να είχε και πλάκα όταν κάνατε τα δεύτερα φωνητικά στο στούντιο.
Ω, ναι. Πάντα έχει πολύ πλάκα όταν ηχογραφούμε αυτά τα δεύτερα φωνητικά.
Δεν σταματάω να λέω ότι θεωρώ το “Blood of the nations”, το καλύτερο comeback στην ιστορία του heavy metal και δεν θα ξεχάσω ποτέ, τον φίλο και συντάκτη Λευτέρη Τσουρέα, που είχε έρθει στην προακρόαση του άλμπουμ στο ROCK HARD Festival και με πήρε τηλέφωνο σε έξαλλη κατάσταση να μου πει ότι δεν πίστευε στα αυτιά του με τη δισκάρα που είχατε βγάλει!!! Ποια θεωρείτε τα highlights των τελευταίων 4-5 ετών, απ’ όταν επανασυνδεθήκατε δηλαδή;
Δεν μπορώ να απομονώσω μόνο ένα γεγονός. Είχαμε μία σειρά από καταπληκτικές εμπειρίες, απ’ όσο μπορώ να θυμηθώ. Το πρώτο show μας με τον Mark Tornillo στη Νέα Υόρκη για παράδειγμα, ήταν ένα πολύ σημαντικό βήμα στην καριέρα μας και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Το γεγονός επίσης, ότι ανοίξαμε για τους AC/DC, παίζοντας μπροστά από 80.000 κόσμο, ήταν μία μεγάλη τιμή για εμάς ύστερα από τόσα χρόνια. Επίσης, πριν λίγες μέρες ήμασταν headliners στο Wacken, κάτι που ήταν εξαιρετικό ενώ λίγο πριν, επίσης, παίξαμε στην Πολωνία μπροστά σε 700.000 ανθρώπους. Και νομίζω ότι τα highlights συνεχίζουν να έρχονται. Highlight θα έλεγα και τον ερχομό μας στην Ελλάδα, δύο φορές, όπου περάσαμε υπέροχα.
Απ’ όσο ξέρω μας έχετε προγραμματίσει και το επόμενο σκέλος της περιοδείας σας…
Ναι. Θα περιοδεύσουμε τα επόμενα δύο χρόνια για το άλμπουμ αυτό, οπότε σίγουρα η Ελλάδα θα είναι από τους προορισμούς που θα επισκεφτούμε. Να είσαι σίγουρος. Δυστυχώς θα πρέπει να σε αφήσω τώρα, γιατί έχω άλλη συνέντευξη. Ευχαριστώ πάρα πολύ για την υποστήριξη και την συνέντευξη. Είμαι βέβαιος ότι θα τα ξαναπούμε από κοντά πολύ σύντομα.
Βεβαίως Wolf. Τα χαιρετίσματα στη σύζυγό σου.
Σάκης Φράγκος (με την πολύτιμη βοήθεια του Σάκη Νίκα)
www.acceptworldwide.com
Line-up:
Wolf Hoffmann – κιθάρες
Peter Baltes – μπάσο
Herman Frank – κιθάρες
Stefan Schwarzmann – ντραμς
Mark Tornillo – φωνητικά
Discography:
“Accept” (1979)
“I’m a rebel” (1980)
“Breaker” (1981)
“Restless and wild” (1982)
“Balls to the wall” (1983)
“Metal heart” (1985)
“Russian roulette” (1986)
“Eat the heat” (1989)
“Objection overruled” (1993)
“Death row” (1994)
“Predator” (1996)
“Blood of the nations” (2010)
“Stalingrad” (2012)
“Blind rage” (2014)
