“On the black state highway to hell”
Μία από τις πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες της χρονιάς, είναι το ντεμπούτο των πιτσιρικάδων BLACK STATE HIGHWAY, οι οποίοι έχοντας την πιτσιρίκα (μόλις 22 ετών) Λετονή, Liva Steinberga, στα φωνητικά, δύο Άγγλους, έναν Σκοτσέζο κι έναν Σουηδό στη σύνθεσή τους, κατάφεραν να δημιουργήσουν αίσθηση με το 70’s rock ύφος τους, μπολιασμένο με αρκετά blues και boogie στοιχεία. Οι Gordon Duncan και Olie Trethewey (μπασίστας και κιθαρίστας αντίστοιχα), απάντησαν στις ερωτήσεις του ROCK HARD (διαβάστε την παρουσίαση του δίσκου τους, εδώ).
Καταρχάς, να σου πω ότι εξεπλάγην ευχάριστα από το ντεμπούτο σας καθώς δεν περίμενα μία τόσο ώριμη προσέγγιση από νεαρούς μουσικούς. Πες μας πως ξεκίνησε η μπάντα…
Σε ευχαριστώ…χαίρομαι που σου αρέσει! Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στο Brighton την περίοδο που όλοι μας φοιτούσαμε στο Institute of Modern Music. Μερικοί από εμάς γνωριζόμασταν ήδη μεταξύ μας αλλά όλα ξεκίνησαν από τη στιγμή που συναντήσαμε τον Jon (Crampton).
Οι BLACK STATE HIGHWAY αποτελούνται από μία Λετονή τραγουδίστρια, έναν Σκοτσέζο μπασίστα, έναν Σουηδό κιθαρίστα και από δύο ακόμη άγγλους (drummer-κιθαρίστα). Φαντάζομαι ότι προς το παρόν δεν αποτελεί πρόβλημα αλλά δεν θα αποτελέσει ένα εμπόδιο στο μέλλον;
Αν και είμαστε ένα πολυεθνικό συγκρότημα, μένουμε όλοι σχετικά κοντά και μιλάμε πολύ καλά την αγγλική γλώσσα. Για την Liva (Steinberga) και τον Jon η Αγγλία είναι το δεύτερο σπίτι τους και έτσι δεν πιστεύω ότι θα μας εμποδίσει στο μέλλον. Η αλήθεια είναι ότι η βασική προτεραιότητα όλων μας είναι το συγκρότημα…Όλα τα άλλα έρχονται μετά.
Ο ήχος σας είναι ολοφάνερα βασισμένος στο blues-rock της δεκαετίας του ‘70. Προσωπικά, χαίρομαι για το γούστο σας αλλά θέλεις να μας πεις πως προέκυψε η αγάπη σας αυτή για ένα είδος που δεν είναι δημοφιλές στις μέρες μας;
Ο ήχος μας προέκυψε από τα ακούσματα που είχαμε σαν έφηβοι και ήμασταν τυχεροί που μεγαλώσαμε σε οικογένειες που αγαπούσαν αυτή τη μουσική. Είναι βασικό να ακούς συγκροτήματα που άλλαξαν τη μουσική στη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 και είναι τιμή μας που οι επιρροές μας εντοπίζονται σε αυτές τις δεκαετίες. Στην Αγγλία το blues rock n’ roll ξαναγίνεται δημοφιλές αν και πρέπει να σου πω ότι δεν το κάνουμε αυτό γιατί ακολουθούμε κάποια μόδα ή τίποτα σχετικό. Οι μόδες θα φύγουν και θα έρθουν…Το rock θα συνεχίσει ανεξαρτήτως μοδών!
Μιλώντας για επιρροές, δεν γινόταν να μην εντοπίσω στοιχεία από LED ZEPPELIN, BAD COMPANY και AC/DC. Να υποθέσω ότι αυτά τα συγκροτήματα έχουν επηρεάσει αναπόδραστα το ύφος σας;
Σίγουρα ναι! Αν επιλέξεις να παίξεις blues rock δεν γίνεται να αγνοήσεις τα συγκροτήματα που μόλις ανέφερες. Ωστόσο, προσπαθούμε να «διυλίσουμε» αυτές τις επιρροές και να φτιάξουμε κάτι δικό μας χρησιμοποιώντας και άλλα ακούσματα που δεν προέρχονται από το λεγόμενο classic rock.
Την τελευταία δεκαετία, έχουν αναδυθεί πολλά συγκροτήματα που αναπαράγουν τον ήχο της δεκαετίας του ‘70, όπως είναι οι BLACK STONE CHERRY, οι THE ANSWER και πιο πρόσφατα οι THE WINERY DOGS. Πιστεύεις ότι πρόκειται για ένα φόρο τιμής σε αυτή τη δεκαετία ή ότι αυτά τα groups έχουν κάτι πιο ουσιαστικό να προσφέρουν;
Βασικά, δεν θεωρώ ότι οι BLACK STONE CHERRY και οι THE ANSWER μπορούν να μπουν στην ίδια κατηγορία. Ναι, οι BLACK STONE CHERRY έχουν ξεκάθαρες 70’s επιρροές –σαν και εμάς- αλλά δεν θα έλεγα ότι απλώς αποτείνουν έναν φόρο τιμής. Έχουν φανταστικά riffs και έναν πολύ heavy ήχο που συνδυάζεται με μία pop αισθητική στα φωνητικά και στα ρεφραίν με αποτέλεσμα να αρέσει η μουσική τους σε πολύ κόσμο. Να σου πω, επίσης, ότι τους είδαμε ζωντανά στα Golden Gods Awards στο Λονδίνο και οι τύποι είναι πραγματικά πολύ καλοί μουσικοί και δίνουν 200% πάνω στη σκηνή. Επιπλέον, μουσικοί του διαμετρήματος των BLACK STONE CHERRY μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν και εμείς δεν πρέπει καν να εκφέρουμε γνώμη για τα πεπραγμένα τους (σ.σ. είμαστε σοβαροί;). Τόσο ικανοί μουσικοί αξίζουν τεράστιου σεβασμού από μέρους μας.
Η Αγγλία έχει προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια σπουδαία συγκροτήματα. Πως είναι τα πράγματα εκεί αυτές τις μέρες… Υπάρχουν νέα συγκροτήματα που ψάχνονται και παλεύουν να φτιάξουν κάτι δικό τους;
Εξαρτάται σε ποιο μέρος της χώρας ζεις. Ακόμη και στο Λονδίνο διακρίνεις διαφορετικά ακούσματα σε διαφορετικά μέρη της πόλης και έτσι συγκροτήματα σαν τους BLACK STATE HIGHWAY έχουν περισσότερο κόσμο σε συγκεκριμένα μέρη. Δεν πιστεύω ότι πρέπει να ακούς μόνο rock για να εκτιμήσεις τη μουσική μας. Έχουμε παρατηρήσει ότι πολλοί rock fans εκτιμούν διαφορετικά είδη μουσικής. Άλλωστε υπάρχει καλή και κακή μουσική σε όλα τα είδη και είναι προσωπική υπόθεση του καθενός να διαλέξει. Είμαστε αυτής της φιλοσοφίας και είμαστε κάπως εκλεκτικοί στα μουσικά μας γούστα αλλά είναι αλήθεια ότι τίποτα δεν μπορεί να ξεπεράσει τους μεγάλους ενισχυτές και τις δυνατές κιθάρες.
Φαίνεται ότι είσαστε ένα συγκρότημα που δεν δίνει καθόλου σημασία στο οπτικό κομμάτι του show. Ωστόσο τα 70s και η Αγγλία ανέδειξε καλλιτέχνες όπως οι T- REX, David Bowie, Gary Glitter, Roy Wood κτλ. Θεωρείς ότι πάνω από όλα θα πρέπει να βρίσκεται η μουσική σε σχέση με το οπτικό show μιας μπάντας;
Είμαστε μία μπάντα που φοράμε τα τζιν μας και βγαίνουμε στη σκηνή. Άλλες μπάντες δίνουν μεγάλη σημασία στο show. Σίγουρα, το οπτικό show μπορεί να εμπλουτίσει μία συναυλία. Για παράδειγμα οι PURSON συνδυάζουν άψογα τη μουσική με το θεατρικό show. Ελπίζουμε και εμείς να προσφέρουμε κάτι παρόμοιο έστω και σε μικρότερη κλίμακα. Σίγουρα ένα show ανεβάζει την αδρεναλίνη και βγάζει προς τα έξω μεγάλη ενέργεια. Δεν είναι απαραίτητο, πάντως, να στήσεις μία ολόκληρη παράσταση αλλά να βγάλεις εσύ μία ενέργεια πάνω στη σκηνή και ο κόσμος να το νιώσει. Για να επανέλθω, όμως, στην ερώτησή σου, και τα δύο κομμάτια είναι πολύ σημαντικά σε μία συναυλία. Σίγουρα η μουσική μετράει αλλά ενισχύεται σημαντικά με το απαραίτητο θεατρικό κομμάτι.
Προσωπικά, ο δίσκος που άλλαξε τη ζωή μου ήταν το “Hysteria” των DEF LEPPARD το 1987. Υπήρξε για εσάς ένας τέτοιος δίσκος;
Olie Trethewey: Δε νομίζω ότι υπήρξε ποτέ ένα συγκεκριμένο άλμπουμ… Ωστόσο, υπήρξε ένας καλλιτέχνης. Και αυτός ήταν ο Jimi Hendrix. Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου δείχνει videos με τον Hendrix και το μόνο που ήθελα ήταν να μάθω να παίζω κιθάρα. Μου αγόρασαν την πρώτη μου κιθάρα στα 6 και από τότε παίζω συνέχεια μουσική. Απέτυχα σε όλα τα μαθήματα στο σχολείο αλλά έχω πάρει πτυχίο στη θεωρία της μουσικής, έχω περάσει από πολλά συγκροτήματα όλα αυτά τα χρόνια και εξασκούμαι καθημερινά. Τώρα βρίσκομαι σε ένα κανονικό συγκρότημα και ευχαριστώ τους γονείς μου και τον Jimi Hendrix… Η μουσική θα είναι για πάντα η ζωή μου και θα έρχεται πρώτη!
Ποια είναι τα σχέδια σας; Βλέπετε τους BLACK STATE HIGHWAY σαν ένα κανονικό συγκρότημα ή σαν ένα…ας πούμε, project στη ζωή σας;
Τα σχέδια μας είναι να ξεπατωθούμε ώστε να φτάσουμε στο επίπεδο μιας απολύτως επαγγελματικής μπάντας. Δεν είναι ένα χόμπι ή μία ημιαπασχόληση για εμάς. Είμαστε 100% αφοσιωμένοι σε αυτό και νιώθουμε υπέροχα που κυκλοφόρησε ο δίσκος μας. Η ανταπόκριση είναι εντυπωσιακή και χαιρόμαστε ειλικρινά που πραγματοποιούμε τα όνειρα μας.
Τελευταία ερώτηση: από πού εμπνευστήκατε το όνομα του συγκροτήματος και έχει αλήθεια κάποια ιδιαίτερη σημασία για εσάς;
Το όνομα προέκυψε τυχαία… Δοκιμάσαμε πολλά αλλά αυτό ακουγόταν πολύ ωραίο. Είχαμε κλείσει συναυλίες και χρειαζόμασταν ένα όνομα για να στηθεί η όλη προώθηση. Ο Harry (Bland) ήταν εκείνος που το πρότεινε. Δεν έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία αλλά φέρνει στο νου διάφορες εικόνες και ταιριάζει απόλυτα με τον ήχο μας.
Σάκης Νίκας
www.blackstatehighway.co.uk
Line-up:
Liva Steinberga – φωνητικά
Olie Trethewey – κιθάρα
Gordon Duncan – μπάσο
Jon Crampton – κιθάρα
Harry Bland – ντραμς
Δισκογραφία:
“Black State Highway” (2014)
