Η επίθεση της Αυστραλίας vol… Έχασα το μέτρημα νομίζω!
RISE OF AVERNUS λοιπόν και μία ακόμα μπάντα από την μακρινή Αυστραλία, που έρχεται να προστεθεί στην ολοένα και αυξανόμενη λίστα με πάρα πολύ καλά συγκροτήματα που μας προσφέρει απλόχερα τα τελευταία χρόνια η χώρα του surf.
Στο ντεμπούτο άλμπουμ τους, “L’appel du vide” (“The call of the void” αγγληστί), η πεντάδα μας προσφέρει ένα περίεργο, αλλά συνάμα ελκυστικό μουσικό αποτέλεσμα. Έχοντας σαν βάση το doom death και το gothic metal, εμπλουτίζουν τον ήχο τους με τέτοιο τρόπο, που το “orchestral doom metal” που οι ίδιοι λένε ότι παίζουν, μοιάζει ικανοποιητικό αλλά και ελλιπές μαζί σαν χαρακτηρισμός. Γυναικεία φωνητικά που εναλλάσονται με brutal κυρίως, αλλά και κάποια καθαρά αντρικά, progressive αισθητική, επιβλητικά πλήκτρα και ορχήστρες, παιξίματα που σε στιγμές πάνε σε majestic μονοπάτια, αλλά και θεατρικότητα, είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη μουσική των Αυστραλών. Να το πω με μπάντες; Ε λίγο από όλα από σχήματα όπως TRISTANIA (παλιοί), THE GATHERING (εποχής Anneke “Mandylion” αλλά και πιο πίσω), THEATRE OF TRAGEDY (“Velvet darkness…”), OPETH, BARREN EARTH και ARCTURUS. Προσοχή: Δεν είναι κόπια καμίας από αυτές τις μπάντες, απλά στοιχεία τους υπάρχουν στη μουσική τους. Αυτά τα στοιχεία τα έχουν περάσει μέσα από το προσωπικό τους πρίσμα και ακούγονται αρκετά διαφορετικοί και ιδιαίτεροι. Ένα είδος progressive orchestral doom/death gothic metal αν πρέπει να βάλουμε μία «ταμπέλα» για να καταλαβαινόμαστε καλύτερα. Αν και αμφιβάλλω ότι βοήθησε η «ταμπέλα» αυτή.
Η παρουσία της Cat Guirguis είναι το πιο δυνατό ατού τους, καθώς είναι υπεύθυνη τόσο για τα εξαιρετικά πλήκτρα, πιάνο και ορχήστρες, αλλά και για τα καλά γυναικεία φωνητικά, τα οποία δεν είναι τύπου «σειρήνας» ή «στρουμφίτας», αλλά πάνε πολύ προς τα mid 90s του χώρου, χωρίς να υπάρχει χρήση οπερατικών. Από τον Μάιο πάντως, η Guirguis δεν αποτελεί μέλος της μπάντας. Τα brutal φωνητικά είναι επίσης πάρα πολύ καλά, τα καθαρά αντρικά όμως είναι μέτρια, με εξαίρεση το τελευταίο κομμάτι, το “As soleness recedes”, το οποίο είναι σχεδόν αποκλειστικά με καθαρά, αλλά πολύ ταιριαστά παραδόξως.
Οι τύποι έχουν ρίξει δουλειά στα τραγούδια τους, με το κάθε ένα ξεχωριστά να είναι κάτι το διαφορετικό, κάνοντας το άλμπουμ να κυλάει μια χαρά. Mid tempo κυρίως, με πολλές εναλλαγές, κάποια ξεσπάσματα, ορχηστρικά σημεία και ωραίες ενορχηστρώσεις και ιδέες, όλα συνδυασμένα πολύ όμορφα, ειδικά για ντεμπούτο άλμπουμ.
Η παραγωγή είναι σε υψηλά επίπεδα, με το mastering να είναι δουλειά του Jens Bogren (KATATONIA, OPETH, DARK TRANQUILLITY, SYMPHONY X και πόσοι ακόμα). Το εξώφυλλο του δίσκου έχει κάνει ο «δικός μας» Seth Siro Anton (SEPTIC FLESH).
Όλα τα κομμάτια είναι πολύ καλά, αλλά αν έπρεπε να προτείνω 2-3 για να «τσεκάρει» κανείς τη μπάντα, αυτά θα ήταν τα “Ad somnium”, “Ethereal blindness”, “Embrace the mayhem” και “The mire”, μέσω των οποίων μπορεί κάποιος να διακρίνει και τα διαφορετικά στοιχεία της μουσικής τους.
Εξαιρετικά ελπιδοφόρο ντεμπούτο, από μία μπάντα που προσφέρει κάτι διαφορετικό και αξίζει της προσοχής των οπαδών του είδους. Δε ξέρω πως θα ηχούν στο δεύτερο άλμπουμ τους, πάνω στο οποίο δουλεύουν, ειδικά μετά την αποχώρηση της Guirguis, αλλά αυτό είναι μακριά ακόμα. Το “L’appel du vide” πάντως είναι μια χαρά δίσκος!
7.5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης