"/>
Πέρασε λοιπόν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, το πιο πολυσυζητημένο METAL live που έχει γίνει ποτέ στη χώρα μας. Metal με κεφαλαία, γιατί οριακά θα ξεχάσουμε τα πάντα με όσα έχουμε διαβάσει και ακούσει όλον αυτόν τον καιρό. Δηλαδή και τα αυτονόητα, το αν είναι metal μπάντα οι METALLICA. Αλλά στην εποχή των social media, της υπερβολής (από όποια μεριά και αν είναι αυτή, αφού απλά να είσαι των άκρων “πουλάει” από τη στιγμή που τα social τρέφονται με το να “σκοτωνόμαστε”) και της υπέρμετρης πλέον ανάγκης για προβολή χωρίς φίλτρο, χωρίς φραγμό, χωρίς ουσία πολλές φορές, όλα επιτρέπονται και όλα γίνονται.
Ένα βασικό όμως: Παιδιά, ξεχάσαμε λιγάκι νομίζω το να διασκεδάζουμε και να περνάμε καλά! Και θα το πιάσω παρακάτω.
Να πω απλά πως δεν είμαι από αυτούς που είχαν για παράδειγμα σαν top-5 μπάντες τους τεράστιους (METALLICA, MAIDEN, SABBATH, PRIEST κλπ). Προφανώς και τους αγαπάω όλους αυτούς, αφού χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχε η μουσική που αγαπάμε, απλά “πετριά” είχα με άλλες, μικρότερες από αυτές μπάντες. Και αυτό δεν το λέω σαν “μαγκιά” ή σαν κάτι που με κάνει ξεχωριστό (αφού πάμπολλοι αντίστοιχοι εκεί έξω), απλά για να τονίσω πως ότι γράφω δεν είναι προϊόν απλά υπέρμετρης πώρωσης με κάποια μπάντα και βλέποντάς τα όλα τέλεια και μοναδικά, αλλά της αγάπης για αυτήν τη μουσική… γενικότερα.
Δεν νιώθω επίσης καμία ανάγκη να “πολεμήσω” όσους παντελώς άσχετους, αποφάσισαν να πουν κάτι για τη μουσική μας, επειδή τώρα έπρεπε να ασχοληθούν με το live METALLICA, αφού το επέτασσε η μόδα και το μέγεθος του event. Αλίμονο αν περιμέναμε τώρα να μάθουμε τι είναι ο Χ και η Ψ ή ακόμα χειρότερα, αλίμονο αν περιμένουμε την “έγκρισή” τους, την “αποδοχή” τους ή το να καταλάβουν τι σημαίνει αυτή η μουσική για όλους εμάς που την αγαπάμε. Αφοδεύσαμε πατόκορφα! Πάμπολλοι φελλοί, είπαν τεράστιες μπούρδες. Και; Γιατί να με ακουμπάει; Μας ένοιαζε τόσο πριν 2 μήνες ή τώρα επειδή ήταν τεράστιο το event και η όλη αλληλεπίδραση online έγινε κάτι ζωτικό ξαφνικά; Τόσα χρόνια “μεσημεριανά” κλπ τα λέμε για κάποιους λόγους. Μέσα στην σαπίλα τους, μπλέχτηκαν τώρα και με “εμάς”. Θα τους αλλάξω μυαλά; Όχι. Θα τους κάνω να νιώσουν; Όχι. Θα αλλάξει η παντελώς αδιάφορη άποψή τους το πως βλέπω εγώ 35 ολόκληρα χρόνια πλέον (ανίατο το μικρόβιο για όλους μας) αυτήν τη μουσική; Όχι. Εδώ δεν έχουν τσίπα για πιο άμεσα και ρεαλιστικά πράγματα της καθημερινότητας, πως θα έχουν για κάτι σαν τη μουσική; Και δεν θα γενικεύσω επειδή κάποιοι σαν αυτούς είπαν ότι είπαν. Ποσώς με ενδιαφέρει. Αυτή η μουσική λέει πράγματα σε εμένα. Και μόνο σε εμένα να έλεγε, τέλεια και πάλι. Αλλά λέει και σε ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ άλλους και ποτέ δεν είχαμε την ανάγκη να το αποδεχθούν οι γύρω μας. Άλλωστε, παλιότερα ειδικά, το γουστάραμε φουλ το ότι ήμασταν οι “απόκληροι”, οι “ρέμπελοι”, οι ότι έλεγαν ότι είμαστε. Και αυτό μας έκανε την κοινότητα που ήμασταν και αυτό ήταν αυτή η μουσική όταν ξεκινούσε… κάτι άλλο. Άλλα χρόνια, άλλες εποχές, πολλά αλλάζουν, αλλά προσωπικά, είναι αναλλοίωτο το αν θα με αποδεχθεί ή θα καταλάβει ο Χ και η Ψ στόκος. Γιατί στόκος είσαι όταν τουλάχιστον δεν μπορείς να εκφραστείς με σεβασμό για κάτι που ΔΕΝ ξέρεις και ΔΕΝ έχεις ιδέα. Εννοείται με ενοχλεί μερικές φορές το να διαβάζω λαλακίες, αλλά πλέον το έχω συνηθίσει ίσως και πραγματικά στα τόσα που έχω και έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάθε μέρα, ε, μου φαίνεται απλά γλαφυρό και από το 0 που ήταν σαν άνθρωποι αυτοί όλοι, άντε να πηγαίνουν στο πρώτο υπόγειο. Ποτέιτο ποτάτο.
Με ενοχλεί όμως όταν άνθρωποι που όντως αγαπάνε και καταλαβαίνουν τη μουσική μας, γίνονται κάτι αντίστοιχο. Με ενοχλεί όταν δεν μπορεί “δικός μας” να σεβαστεί το τι γουστάρει ο διπλανός του. Με ενοχλεί όταν ρε φίλε θέλω απλά να ΠΕΡΑΣΩ ΚΑΛΑ και μου τα κάνεις τσουρέκια επειδή δεν θες να πας εσύ σε μία συναυλία ή απλά δεν σου αρέσει μία μπάντα. Σε κανένα μας δεν αρέσουν όλα. Χαίρω πολύ. Αγαπάμε μπάντες, μας αρέσουν άλλες, δεν μας αρέσουν καθόλου άλλες, όλα δεκτά και αποδεκτά. Για αυτό άλλωστε αυτή η μουσική είναι ΤΟΣΟ γαμάτη, γιατί έχει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ κάτι να δώσει. Κάτι διαφορετικό. Αυτό που χρειάζεται ο καθένας. Μην εκμεταλλεύεσαι ρε φίλε την ανάγκη του διπλανού σου να περάσει καλά για να δειχθείς. Κανείς μας δεν είναι “μεταλοπατέρας” και ο απόλυτος σωστός και οι άλλοι λάθος. Διαφώνησε ναι, προφανώς εκφράσου (αλίμονο αν είχαμε και απαγόρευση άποψης και έκφρασης), αλλά δεν είναι ανάγκη να βγάζεις σκατίλα. Δεν είναι γεμάτη η καθημερινότητά σου κι εσένα από σκατίλα για να τη βγάλεις και στο μοναδικό ίσως αποκούμπι που έχουμε και δεν έχουμε κλείσει σουίτα στο Δρομοκαΐτειο;;; Και στην τελική, σου κλέβει κάτι το πως χαίρεται ο άλλος; Έχει έρθει 20 φορές η Χ μπάντα. Και; Ας έρθει άλλες 50, αφού κάποιοι γουστάρουν και περνάνε καλά! Κόβει συναυλίες από άλλο συγκρότημα μήπως; Ούτε καν. Θεωρείς αρπαχτή το Ψ live και δεν ψήνεσαι (πολλάκις το έχω πιστέψει κι εγώ προφανώς); Ε, μην πας. Κάποιοι πάνε και γουστάρουν. Μου αρέσει η τάδε μπάντα εμένα, εσένα η άλλη και δεν αντέχεις αυτή που αρέσει σε εμένα; Ή το είδος ολόκληρο. Και; Έχουμε φύγει από τους υπέροχους (πραγματικά) “καφενειακούς καυγάδες” μας, κάτι επίσης που μας είχε κάνει τόσο μοναδικούς και έχουμε πάει στο ανάθεμα, την προσβολή ανθρώπων, το μίσος. Τα ίδια και αν γουστάρουμε κάτι. Τι;; Δεν σου αρέσουν οι METALLICA; Τι;;; Δεν παίζουν πλέον thrash και είναι Λεφτάλικα; Δεν παίζουν thrash πλέον; Καλησπέρα, 2026. Thrash δεν έπαιζαν οριακά από το “Justice” και από τότε έχουν περάσει 40 χρόνια! Τους κάνει λιγότερο metal; Ή επειδή πειραματίστηκαν κατά καιρούς, σβήνουμε όλη την ιστορία; Αυτό το “είσαι με εμάς ή με τους άλλους”, μου θυμίζει δημοτικό και κάνα βιντεάκι του ΑΜΑΝ. Τέτοιο “πάθος” και “ζέση” να είχαμε και σε άλλους τομείς της ζωής, τι γαμάτη χώρα που θα ήμασταν.
Το heavy metal είναι κάτι σημαντικό για τους περισσότερους από εμάς. Για όσους τουλάχιστον ζούμε με αυτήν τη μουσική. Είτε παίζοντας, είτε ακούγοντας, είτε γράφοντας, είτε με όποιο τρόπο γουστάρει ο καθένας. Για κάποιους περισσότερο, για κάποιους λιγότερο, αλλά για να είμαστε ακόμα πωρωμένοι με αυτήν τη μουσική, όλοι έχουμε αυτό το πάθος, την αγάπη, την (καλώς εννοούμενη) τρέλα. Για να στερείται ο καθένας, ειδικά σε αυτούς τους καιρούς, για να αγοράσει ένα άλμπουμ (όλο και λιγότερο, αλλά άλλη κουβέντα αυτό), ένα μπλουζάκι, ένα εισιτήριο συναυλίας που όλο ακριβαίνουν αλλά ο κόσμος εκεί, το οτιδήποτε, κάτι σημαίνει. Κάτι πολύ μεγάλο. Και σε καμία άλλη μουσική δεν υπήρχε και δεν υπάρχει αυτή η μούρλα. Για αυτό είναι ζωντανή μετά από τόσα χρόνια, γιατί είναι πρώτα για τον καθένα μας ατομικά και μετά το σύνολο. Στον ένα μιλάει το Α κομμάτι, στον άλλο το Β, μιλάει η Γ μπάντα/είδος, σε άλλον η Δ μπάντα/είδος. Και σε αυτά που “συναντιόμαστε” και ειδικά σε συναυλία, το αποτέλεσμα είναι ΜΑΓΙΚΟ.
Όπως ήταν και πριν λίγες μέρες στους METALLICA. Όταν βλέπεις γονείς με τα παιδιά τους, όταν βλέπεις ανθρώπους μεγάλους δίπλα σε κατά πολύ νεότερους και τη συνέχεια των γενεών, όταν βλέπεις φάτσες γνωστών και φίλων να είναι σε έκσταση, άλλοι να δακρύζουν, άλλοι να χαμογελάνε σαν βλαμμένοι που λέμε και σαν να διαφημίζουν γνωστή οδοντόκρεμα, όταν βλέπεις να “ξεφεύγουν” πιο ήρεμοι όσο περνούσε η ώρα και τους έπαιρνε το vibe αυτού που ζούσαν, όταν είσαι με ανθρώπους που μπορεί να είχες να βρεθείς καιρό και δημιουργείτε αναμνήσεις ανεξίτηλες, τι σκατά κακό να πεις γαμώτο;;;
Δεν παίξανε καλά. Συμφωνώ. Αν θέλουμε να είμαστε πιο ρεαλιστές, κάθε προηγούμενη φορά των METALLICA στη χώρα μας ήταν και καλύτερη παικτικά. Το ακούω. ΚΑΙ; Κάπου να ορίσουμε το τι προσφέρει η κάθε μπάντα σε live. Αν πάω να δω πχ DREAM THEATER, TOOL, GOJIRA, μπάντες τέλος πάντων που ΠΟΥΛΑΝΕ ΚΑΙ το ατομικό ταλέντο και δικαίως, εννοείται, “απαιτώ” να δω/ακούσω και το παίξιμο. Προφανώς. Οι METALLICA δεν ήταν ποτέ αυτό. Προσοχή: Δεν λέω ότι δεν είχαν μουσικάρες. Το δεξί του James αναζητείται ακόμα βιολογικά πως υπάρχει. Για τον μακαρίτη τι να πεις; Newsted; Trujillo; Hammett; Απλά τσεκάρετε απόψεις άλλων τεράστιων μουσικών για αυτούς αν επιμένετε για κάποιους πως δεν είναι εξαιρετικοί. Ο Lars δεν ήταν ποτέ κορυφαίος drummer τεχνικά. Ούτε στα νιάτα του (ασχέτως που το “Justice” έχει ντραμάκλες). Και πολλά χρόνια, δεν τον ενδιαφέρει καν ίσως να είναι “σωστός”, παρά το να περνάει γαμώ στη σκηνή όπως φαίνεται. Δικαίωμα. Όμως χωρίς αυτόν οι METALLICA δεν θα ήταν αυτό που είναι. Με τα καλά και τα (πολύ) κακά του. Κάνανε λάθη; Ναι. Πολλά. Κουφοί δεν είμαστε ρε φίλε. Όποιος παίζει μουσική, κάνει και λάθη, έχει κακές μέρες κλπ. Live είναι. Θα πει κάποιος “ναι αλλά ρε φίλε, είναι και δουλειά τους να είναι σωστοί, τόσα παίρνουν, είναι το όνομα που είναι κλπ”. Το ακούω. Αλλά! Μπορείς να βγεις στη σκηνή, να κάνεις τόσα λάθη και να προκαλείς ταυτόχρονα τέτοιο χαμό;;; Όχι. Απλά όχι. Γιατί;
Γιατί είναι ΚΑΙ τα τραγούδια. Οι αναμνήσεις που έχεις από αυτά, το τι σημαίνουν, τι όρισαν για σένα. Χωρίς τραγούδια δεν πας εκεί που είναι τέτοιες μπάντες. Δεν πα να είσαι ο υπερ-παίκτης των 7 θαλασσών. Δεν πα να είσαι μία ζωντανή κλινική οργάνων και παιξίματος. Πάμπολλοι παικταράδες, ειδικά στις μέρες μας. Ζώα, θαύματα της φύσης. Εννοείται είναι σημαντικό και υπέροχο να βλέπεις τέτοιο ταλέντο. Πάντα μας άρεσε στους μεταλλάδες και ακόμα μία απόδειξη ότι πάντα εκτιμούσαμε αλλιώς τη μουσική. Αλλά νομίζω κάπου εγκλωβιστήκαμε στην πορεία του χρόνου στην “κλινική” και πήγε πίσω το συναίσθημα. Μην μπερδευτείτε. Προφανώς και οφείλει κάθε μπάντα να δίνει τον καλύτερο εαυτό της, από τη μικρότερη που θα παίξει σε 5 άτομα, ως τη μεγαλύτερη σε 50.000. Να αποδώσει τα κομμάτια όσο πιστότερα γίνεται και τα πάντα. Εννοείται. Απλά για κάποια συγκροτήματα, αυτό δεν είναι η κορυφή της λίστας. Γιατί όταν θα παίξει ένα “For whom the bell tolls”, κομμάτι που έκανε κάποιους από εμάς να παίξουμε πρώτη φορά τύμπανα, άλλους κιθάρα, άλλους μπάσο και είναι με αυτήν τη λογική σε λίστα με “Paranoid”, “Smoke on the water” κλπ κλπ, το συναίσθημα που βιώνεις, ξεπερνάει τα πάντα.
Όταν θα μπει το “One” και ας μην μπει σε αυτό ο Lars, θα σου φανεί περίεργο και ίσως αντιδράσεις στιγμιαία γιατί στο “χάλασε”, αλλά σε δευτερόλεπτα έχεις αρχίσει “I can’t remember anything” και το πας μέχρι τέλους, ότι και αν γίνεται στο τέλος. Μην ξεχνάμε και την ηλικία. Το να παίζεις heavy metal live δεν είναι το ίδιο με άλλα είδη. Η ένταση, η ενέργεια, η πνευματική και σωματική κούραση, είναι άλλη. Και δεν είναι ελιτίστικο. Είναι ρεαλιστικό. Αλίμονο αν περιμένω στα 60+ να δω το “Live in Moscow”. Αλίμονο αν έβλεπα πχ τώρα SEPULTURA και να είχα την ψευδαίσθηση ότι θα δω το “Live in Barcelona” και και και. Το χρόνο δεν τον νίκησε κανείς και αυτοί οι λίγοι που κρατάνε ακόμα σε καλύτερη μοίρα για αυτόν το λόγο είναι τόσο icons! Αλλά η ενέργεια. Και οι METALLICA “πούλαγαν” πρωτίστως ενέργεια και μετά το πόσο “μπετό” είναι. Τουλάχιστον τα τελευταία πολλά χρόνια. Ξεχνάμε μήπως το ΕΠΙΚΟ live των SABBATH με Ozzy στη Μαλακάσα; Όσοι ήμασταν μέσα, με το που μπήκε το “NIB” χαθήκαμε στο χωροχρόνο και παραμιλάγαμε μετά. Αν δεις βιντεάκια, λάθη πολλά. Και; Πέρασες γαμώ; Σου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη σου για πάντα; Προσωπικά ναι. Το ίδιο έχω χαρεί τέτοια live, όπως live σχημάτων που με διέλυσαν ΚΑΙ τεχνικά και σαν απόδοση. Ανάλογα το σχήμα πάντα. Και άλλο όταν βλέπω μπάντα στα prime της και άλλο σε προχωρημένη ηλικία.
Όταν βλέπω κάτι που μπορεί να μην ξαναδώ ειδικά (πχ METALLICA) και βιώνω αυτήν την έκσταση που μας προσέφεραν, ε κάποια πράγματα τα βάζω δεύτερη, τρίτη, τέταρτη μοίρα. Όταν ειδικά υπάρχει και η ηλικία στη μέση. Είναι εύκολο πχ να παίξουν “Blackened” ή κάτι άλλο αντίστοιχο και να το παίξουν γαμώ; Δεν ξέρω, δεν νομίζω. Μου έλειψε; Ίσως. Αλλά ούτε για το setlist μπορώ να γκρινιάξω ρε γαμώτο. Ένα από το τελευταίο, ένα από το προηγούμενο, τον “αφρό” από “Load” και “Reload” και τα υπόλοιπα πίσω. Τι να αφήσουν έξω; “Wherever I may roam”; “Master”, “Sad but true”, “Seek and destroy”; Το “Fuel” που είναι τίγκα συναυλιακό κομμάτι και από τα αγαπημένα μίας νεότερης μερίδας οπαδών τους; Ακόμα και το “King nothing” super επιλογή ήτανε (που είναι και το αγαπημένο μου από “Load”). Ή να αφήσουν “Unforgiven” και “Nothing else matters”; Επειδή τα ξέρει κυριολεκτικά και η μάνα μου; Όλα έβαλαν το λιθαράκι και τους έκαναν το φαινόμενο που είναι. Κομμάτια που είναι ιστορία, αρέσουν δεν αρέσουν. Και πρέπει να παίξουν και για τους 90.000 που ήταν εκεί. Κι εγώ θα ήθελα ιδεατά ένα live με πιο obscure επιλογές ή ακόμα πιο προσωπικά λατρεμένα κομμάτια, όπως το “Disposable heroes”, το “Trapped under ice”, το οποιοδήποτε. Εννοείται. Η λογική λέει πως δεν θα το έχω πλέον. Ε, και αν δεν γίνει αυτό….. το ξέρουμε το σύνθημα. Αν τους έχεις δει περισσότερες φορές, έχεις ακούσει και άλλα κομμάτια. Αν όχι, ε υπάρχει και η ατυχία δυστυχώς.
Εδώ πείραξε που παίξανε Ζορμπά και Τρύπες. Και αν τα παίξανε καλά. ΡΕ! Έκατσαν οι δύο “Λεφτάλικες”, λες και είχαν ανάγκη ή υποχρέωση, να μάθουν τον Ζορμπά και το “Δεν χωράς πουθενά”, γιατί άλλωστε είναι κάτι που το βλέπουμε ΚΑΘΕ μέρα (μόνο ρε οι GRAVE DIGGER με σκαφακόλ!) και πείραξε. Ας τα έμαθαν σε λιμουζίνα πίνοντας Aperol (ή ότι αντίστοιχη αηδία) σε 5 λεπτά. Το έκαναν. Έκανε λάθη στον Ζορμπά. Σωστό… άλλωστε το έκανε για να δειχθεί στο YouTube και αυτός και να γίνει influencer/content creator/ότι να ‘ναι. Εγώ ξέρω ότι Arena τουλάχιστον, με το που πήραμε χαμπάρι το “Δεν χωράς πουθενά”, κοιταζόμασταν και απλά τραγουδάγαμε μετά. Σεβασμό στις Τρύπες. “Έπρεπε να παίξουν Socrates ή Aphrodite’s Child”. Τεράστια ονόματα. Μεγαθήρια βασικά για τη χώρα μας. Εμπορικά, είναι Τρύπες; Η ανταπόκριση θα ήταν τέτοια; Άσε που ήταν κιθάρα και μπάσο, όχι φουλ μπάντα ρε παίδες. Και στην τελική, δεν είναι φανατικοί κανενός, ανάθεμα ποιούς ξέρουν από αυτούς. Κάπως, κάποιος, κάτι, βοήθησε στην απόφαση. ΚΑΙ; Συν το γεγονός ότι επέλεξαν κάτι που έχει και ελληνικό στίχο. Πείτε ότι ήσασταν ο Αγγελάκας… όχι ότι γουστάρω τη μουσική του μετά τις Τρύπες, αλλά άσχετο. Αλλά πείτε ότι ήσασταν. Και οι METALLICA, η μεγαλύτερη μπάντα του πλανήτη (και μόνο εμπορικά έστω), παίζει κομμάτι σου. Μεγαλύτερο παράσημο για ΕΛΛΗΝΙΚΗ μπάντα, με ΕΛΛΗΝΙΚΟ στίχο, μπορεί να υπάρξει; Τι να πω ρε παίδες. Αν ποτέ έστω ψιθύριζαν ένα στίχο μου πχ, θα ανέβαινα στην ταράτσα με γυαλί ηλίου, μόνος, σε ένα δικό μου κόσμο, ένα καφέ και να ατενίζω τον κόσμο με μία αγαλλίαση που δεν θα είχα ποτέ πριν.
Ναι, δεν ήταν 90.000 μεταλλάδες εκεί μέσα. Δεν είμαστε και τόσοι ρε γαμώτο, τι να γίνει. Ναι, είναι ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ η άνοδος του κοινού συγκριτικά με την τελευταία φορά που είχαν έρθει. Στο Big-4 ήταν κυρίως αμιγώς μεταλλικό το κοινό, αλλά τότε δεν ήταν METALLICA live, αλλά αυτό το ιστορικό event που είμαστε τυχεροί που ζήσαμε. Φέτος ήταν event, ήταν κάτι άλλο, αφού μιλάμε για μία μπάντα που όσο metal και να είναι, είναι ταυτόχρονα και pop culture. Βλέπεις βιντεάκια από κολλεγιακά πρωταθλήματα στην Αμερική και παίζει “Enter sandman” στην είσοδο των ομάδων και γίνεται πανζουρλισμός. Όπως είπα πριν, τις μπαλάντες τις ξέρει και η μάνα μου. Εδώ APOCALYPTICA την είχα πάει την πρώτη φορά που ήρθανε επειδή παίζανε METALLICA με τον δικό τους υπέροχο τρόπο. Έγκλημα ε; Μπα. Ανάμνηση που δεν αλλάζω. Γιατί έγιναν pop culture; Γιατί μεγαλώνουν σαν όνομα ενώ δισκογραφικά δεν είναι όπως ήτανε 80s και αρχές 90s; Πολλές οι απαντήσεις. Γιατί έχουν κομμάτια ΙΣΤΟΡΙΑ, δίσκους ΙΣΤΟΡΙΑ, γιατί διαχειρίστηκαν μαεστρικά ακόμα και τις πιο σκοτεινές τους κινήσεις και εποχές (Napster, “Some kind of monster”), γιατί μάλλον το ότι δεν τους ένοιαζε ιδιαίτερα ο αντίκτυπος σε ότι έκαναν, τους βγήκε. Και αυτό μόνο εύκολο δεν είναι. Είναι καλός δίσκος το “Reload”; Προσωπικά όχι, πλην λίγων τραγουδιών. Είναι το “Lulu”; Ε όχι δα. Κι εμένα μετά το “Load” (το οποίο όταν βγήκε δεν το εκτίμησα με τη μία… μην το παίζουμε όλοι ότι “βλέπαμε” τα πάντα από την αρχή, ειδικά μικρότεροι) δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα, με εξαίρεση το “Hardwired”. Γούστα ρε φίλε. Αλλά αυτοί κάτι ξέρανε παραπάνω. Management, διαχείριση, διαφωνώ ή συμφωνώ με πράγματα που έκαναν, μικρή σημασία έχει, γιατί στο τέλος τα κατάφεραν. Και με έκαναν προχθές να περάσω ένα από τα καλύτερα συναυλιακά βράδια της ζωής μου και όσα λάθη είχαν κάνει με κινήσεις, όσο ανάθεμα μπορεί να είχα ρίξει παλιότερα σε αποφάσεις και πράξεις τους, όσο και αν θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά να βλέπει πρώτη φορά τους κουρεμένους τότε METALLICA και να νιώθει ότι καταστράφηκε ο πλανήτης, όσους δίσκους που δεν μου αρέσουν να είχαν βγάλει, οτιδήποτε, δεν είχαν ΚΑΜΙΑ σημασία. Και δεν είμαι από τους κάποιους χιλιάδες που ήρθαν για το event, τη φάση, να κάνουν shazam στο “Nothing else matters” (τι φανταστική φωτογραφία είναι δεν είναι αληθινή), να μοστράρουν τη μάπα τους στα social και ας μην ξέρουν τι σκατά βλέπουν ή που έχω να ακούσω metal 30 χρόνια και δεν πάω σε καμία συναυλία τόσες δεκαετίες. Τι με νοιάζει. Δικαίωμα. Με επηρέασαν στο πως πέρασα; ΟΧΙ! Τσουρέκια στα social μόνο και κλαυσίγελος. Αλλά ως εκεί.
Από την άλλη, οι METALLICA 90.000, οι MAIDEN θα φτάσουν 50-60.000, μιλάμε για υπερδιπλασιασμούς και υπερτριπλασιασμούς από προηγούμενα live τους. Και άλλα live, ζόρια 1000. Σαφώς και οι ΘΡΥΛΟΙ και τα ΤΟΤΕΜ θα έχουν πάρα πολύ περισσότερο κόσμο. Αλλά τόση διαφορά; Μήπως έχει ανοίξει πολύ η ψαλίδα; Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα συζήτησης, που θέλει άλλο «σεντόνι». Και δεν φταίνε οι μπάντες σίγουρα για αυτό.
Μία άλλη οπτική, είναι πως κάτι τέτοιες συναυλίες, δίνουν δουλειά σε πόσο κόσμο, χιλιάδες κυριολεκτικά, αλλά και στην αγορά (ενοικιάσεις σπιτιών, δωματίων, ταξίδια, μπαρ, εστιατόρια, όλα τα παρελκόμενα) γενικότερα. Μην το παραβλέπουμε. Σαφώς δεν νοιάζει κάποιον που δεν κερδίζει από αυτό, αλλά είναι ένα έξτρα γεγονός που το κάνει σημαντικό, που δείχνει τι δυναμική έχουν τέτοιες μπάντες. Απειροελάχιστες και μετρημένες στο ένα χέρι. Ρεκόρ στο ΟΑΚΑ… μία METAL μπάντα. Το αν ήρθαν και μη μεταλλάδες ή ευκαιριακοί, τι να κάνουμε, ήρθαν. Ποιος μου λέει όμως πως έστω έτσι, δεν «γεννήθηκαν» μερικά νεότερα μεταλλάκια που θα ασχοληθούν παραπάνω με τη φάση μας; Το ξέρεις; Ούτε εγώ το ξέρω. Αλλά μόνο απίθανο δεν το βλέπω. Και χωρίς «νέο αίμα», βαμπιριάζουμε και τελματώνουμε. Όταν έβλεπα πρώτη φορά AMORPHIS στο “Ρόδον”, να ήμασταν 300 νοματαίοι; «Δεν αναγνωρίζεται η μπάντα» λέγαμε. Στο τελευταίο, ήταν ένα γεμάτο Fuzz με πάρα πολλά νέα πρόσωπα και νεότερους οπαδούς. Μουσικά, άλλη μπάντα και setlist άλλο κλπ. Αλλά το γούσταρα που «ανέβηκαν». Μέσα μου θα ήθελα πολλά, αλλά ο κόσμος πέρναγε σούπερ. Και δισκογραφικά δεν τρελαίνομαι πλέον, αλλά το live είναι κάτι άλλο ρε γαμώτο. Κρατάω το «Ρόδον» σαν setlist και προσωπική πώρωση, απολαμβάνω το σήμερά τους γι’ αυτό που είναι. Ένα παράδειγμα, με πάμπολλα αντίστοιχα από αγαπημένες μας μπάντες.
Νομίζω πως έχουμε ξεχάσει να διασκεδάζουμε μερικές φορές και έχουμε γίνει λίγο αγνώμονες. Δεν είναι όλα μόνο σοβαρά και σε απόλυτο βαθμό. Υπάρχουν και αυτά. Είναι live που πας να “μαυρίσεις” (με την καλή έννοια) και να χαθείς πχ, είναι άλλα που θες να πας να ακούσεις thrash πχ και να βγάλεις ότι σε βαραίνει, είναι άλλα που πας για να χαρείς και να παρτάρεις αν έτσι τη βρίσκεις, είναι live που απλά πας να περάσεις καλά και να διασκεδάσεις. Και όταν τώρα, στα 45 μου, εν έτη 2026, δω METALLICA, MAIDEN, MEGADETH, ότι τεράστιο, ιερό, “πατέρα” αυτής της μουσικής και ίσως για τελευταία φορά, θέλω να το χαρώ και αυτό και μόνο! Είναι φόρος τιμής και “ευχαριστώ” για όσα έχω ζήσει σαν μεταλλάς όλα αυτά τα χρόνια, πρώτα για εμένα και τον εαυτό μου και μετά για το σύνολο της μουσικής αυτής. Το φετινό καλοκαίρι, μπορεί να ματώνει την τσέπη άσχημα, αλλά αν τολμούσα έστω να πω στον 15χρονο Φραγκίσκο το 1996 ότι θα δεις μία μέρα, σε 2 μήνες πχ, METALLICA, MAIDEN, MEGADETH, PANTERA, HELLOWEEN, SEPULTURA, SAXON, SAVATAGE, STRATOVARIUS και ότι άλλο θέλεις θα γέλαγε στη μούρη μου και με το δίκιο του, γιατί φάνταζε όνειρο απατηλό. Και τώρα, έστω και τώρα, στην ηλικία που είναι όλοι αυτοί, μπορεί να τα δει τα περισσότερα… ΣΕ ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ. Παρέλαση της ιστορίας του heavy metal, αλλαγή φρουράς (αφού κάποιοι σταματάνε) και once in a lifetime ευκαιρία. Ε μην σπάτε μπάλες και χαρείτε το όσο περισσότερο μπορείτε. Και αν δεν γουστάρει κάποιος, άσε μας να χαρούμε μωρέ. Κι εσύ χαίρεσαι με το δικό σου. Δεν στο χαλάει κανένας. Δεν σου αρέσει κάτι; ΔΕΝ ΠΑΣ. Δεν το ακούς. Δεν σε πιέζει κανείς.
Ίσως γέρασα, γιατί είμαι γκρινιάρης ούτως ή άλλως σαν άνθρωπος. Και παλιότερα, γκρίνιαζα ακόμα περισσότερο. Και γενικά είμαστε οι μεταlλάδες γκρινιάρηδες, πόσο μάλλον οι Έλληνες μεταlλάδες, που είναι και στο DNA μας η γκρίνια. Και γκρινιάζουμε γιατί έχουμε την υπέρμετρη αγάπη πολλές φορές για αυτήν τη μουσική. Όλα γαμώ και ωραία. Εννοείται. Μην γινόμαστε απλά αγνώμονες όμως και μην γινόμαστε “φασίστες” και επιβάλλουμε τι θα ακούσει ο καθένας και πως θα περάσει καλά ο καθένας. Οι “καφενειακοί καυγάδες” μας είναι απόλαυση και το αλατοπίπερο της μουσικής μας. Η σκατίλα όχι. Και μην καπηλευόμαστε τον ιδρώτα άλλων πολλές φορές για εφήμερη μόστρα.
Και για το τέλος (αν αντέξατε ως εδώ), οφείλω να πω ένα ΜΠΡΑΒΟ για τη διοργάνωση στην High Priority. Καλά κράζουμε όταν τα πράγματα πάνε σκατά (έχουμε πολλές συναυλίες δυστυχώς να θυμόμαστε κατά καιρούς από διάφορους), αλλά καλό είναι να αποδίδουμε τα εύσημα όταν τα πράγματα πάνε καλά. Το να έχεις 90.000 κόσμο στο ΟΑΚΑ και να κυλάνε όλα τόσο ομαλά, μόνο εύκολο δεν είναι. Δεν ξέρω αν υπάρχει ρεαλιστικά το “τέλειο” με τόσο κόσμο, αλλά προσωπικά τουλάχιστον, είδα τα πάντα μια χαρά! Η μεγαλύτερη metal συναυλία που έγινε ποτέ από άποψη προσέλευσης κόσμου και όλα κύλησαν μια χαρά.
Καλά να είμαστε όλοι και να περνάμε όσο καλύτερα γίνεται με την αγαπημένη μας μουσική και να δημιουργήσουμε παρόμοιες και αντίστοιχες αναμνήσεις στα επερχόμενα lives. Αυτές μένουν. Η μίρλα, ντιβισμός και τα εφήμερα ξεχνιούνται. Για όλους μας.
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
