>
Αν κάτι είναι σίγουρα οι SCAR SYMMETRY, αυτό είναι δημιουργικοί! Γιατί με το νέο τους άλμπουμ, “The singularity (Phase 1 – Neohumanity)”, φτάνουν αισίως τις 6 κυκλοφορίες σε 9 μόλις χρόνια!
Αυτό που επίσης είναι οι SCAR SYMMETRY, είναι «ανώμαλη» περίπτωση μπάντας. Κυκλοφορούν τα τρία πρώτα άλμπουμ (και ειδικά το “Pitch black progress”) και αναγκάζουν τα φώτα να στραφούν προς τα πάνω τους. Έρχεται η γνωστή ιστορία με την αποχώρηση του μέχρι τότε τραγουδιστή τους, Christian Alvestam (SOLUTION .45, ATOMA, MISERATION) και η αντικατάστασή του από δυό (!) τους Lars Palmqvist (καθαρά) και Roberth Karlsson (brutal) και ξεκινάει η (βαρετή μετά από τόσα χρόνια) ατάκα “και οι δύο τραγουδιστές δεν φτάνουν τον παλιό έναν”, η οποία καλά κρατεί ακόμα και σήμερα. Το βασικό όμως είναι, ότι μετά την αποχώρηση του Alvestam, τα άλμπουμ του σχήματος ήταν σαφώς κατώτερα ποιοτικά, με το “Dark matter dimensions” (πρώτο μετά την αποχώρηση) να είναι το χειρότερο της ιστορίας τους, ενώ το “The unseen empire” (2011) να είναι καλύτερο μεν, όχι κάτι ιδιαίτερο δε.
Τώρα, οι Σουηδοί θέτουν ένα μεγαλεπίβολο στόχο: τη δημιουργία μίας sci-fi τριλογίας με τίτλο “The Singularity”, της οποίας το πρώτο μέρος είναι το “The singularity (Phase 1 – Neohumanity”. Θέμα της, η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης και του μετανθρωπισμού στις επερχόμενες δεκαετίες, η οποία θα οδηγήσει στη δημιουργία τεχνητών διανοιών (artilects) που με τη σειρά της θα φέρει τα «τεχνητά μυαλά». Κάπου εκεί ξεκινάει η διαμάχη όσων είναι υπέρ αυτής της τεχνολογίας και όσων κατά και τη συνέχεια του concept μπορείτε να τη βρείτε στο internet ή να αγοράσετε και τα τρία άλμπουμ (όταν με το καλό ολοκληρωθεί η τριλογία) και να διαβάσετε τους στίχους.
Ένα χρόνο πριν, το 2013, ο εκ των βασικών συνθετών της μπάντας, ο κιθαρίστας Jonas Kjellgren, εγκατέλειψε το σχήμα για να επικεντρωθεί στη δουλειά του στο στούντιο, αλλά και στις άλλες του μπάντες, τους RAUBTIER και τους BURBON BOYS. Άσχημα νέα, τουλάχιστον θεωρητικά, καθώς η μπάντα πλέον υπολείπεται δύο βασικότατων μελών της και υπευθύνων ως ένα μεγάλο βαθμό της πρώιμης ποιοτικής τουλάχιστον επιτυχίας της.
Στην ουσία πάντως, τουλάχιστον σε αυτό το πρώτο μέρος της τριλογίας, η αποχώρηση του Kjellgren δεν είναι και τόσο εμφανής. Το άλμπουμ είναι χαρακτηριστικό SCAR SYMMETRY, χωρίς ιδιαίτερες εκπλήξεις και πράγματα που δεν έχουμε ξανακούσει από τη μπάντα. Ακόμα και το άτυπο «στανταράκι» τους, την ύπαρξη ενός κομματιού σε κάθε δίσκο με έντονες 70s ή 80s αναφορές, το τηρούν ευλαβικά με το “Limits to infinity”. Όλα τα χαρακτηριστικά των τελευταίων κυρίως κυκλοφοριών τους είναι και πάλι εδώ, με το modern melodic death/groove metal τους να ηχεί και πάλι αρκετά προσωπικό. Αυτή τη φορά, απλά το πάνε λίγο περισσότερο progressive από ότι μας είχαν συνηθίσει.
Συνολικά, ο δίσκος ακούγεται καλύτερα από τους δύο προηγούμενους, χωρίς ωστόσο και πάλι να φτάνει σε πολύ υψηλά επίπεδα. Καλά κομμάτια υπάρχουν, όπως τα “Limits to infinity”, “Cryonic harvest” (το σώζει σε μεγάλο βαθμό το πολύ καλό ρεφρέν του), το πιο άμεσο “The spiral timeshift” ή το τελευταίο του δίσκου και δεκάλεπτο “Technocalyptic cybergeddon”, αλλά κανένα από αυτά δεν είναι από αυτά που λέμε ότι μπορούν να πάρουν το δίσκο από το χέρι. Υπάρχουν από την άλλη και τα “Neuromancers” (παντελώς αδιάφορο) και “Neohuman” (αν ήταν μικρότερο από τα 9 λεπτά που είναι, θα ήταν καλύτερα) που περνάνε έτσι, αλλά και ένα καλό instrumental, το “Children of the integrated circuit”.
Με αυτό το άλμπουμ οι SCAR SYMMETRY μας εισάγουν στην πολύ φιλόδοξη προσπάθεια της τριλογίας τους, χωρίς ωστόσο να μας προσφέρουν κάτι τόσο καλό που να μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι θα ξαναγίνουν όπως κάποτε ποιοτικά. Καλός δίσκος, εννοείται περιμένουμε και τη συνέχεια, αλλά εκεί που δείχνουν ότι πάνε (επιτέλους) για κάτι καλύτερο, μένει ανολοκλήρωτη η προσπάθεια. Κάτι λείπει εδώ και λίγα χρόνια από τους SCAR SYMMETRY, το οποίο ελπίζω να βρούν στην πορεία, γιατί είναι μπάντα που είχε δημιουργήσει προσδοκίες στις οποίες δεν κατάφερε να ανταπεξέλθει.
6.5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
