>
Οι PURPLE HILL WITCH είναι από τα νεότερα φυντάνια, όχι μόνο της Church Within, αλλά και της νορβηγικής underground σκηνής. Παρά το σχετικά νεανικό της ηλικίας τους, καθώς και τα τρία χρόνια ύπαρξης που μόλις μετράνε, κατάφεραν να κυκλοφορήσουν πέρυσι το πρώτο τους EP, με τίτλο “Alchemy”, ενώ συγχρόνως πραγματοποίησαν και τις πρώτες τους εμφανίσεις εκτός νορβηγικών συνόρων, στο πλευρό των cult doomsters LORD VICAR.
Η φετινή κυκλοφορία του ομώνυμου ντεμπούτου τους, περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία ενός τυπικού όσο και παραδοσιακού doom δίσκου, δοσμένα με ευλαβική προσήλωση και μετριοπάθεια, μακριά από υπέρμετρες εξάρσεις επιθετικότητας που μπορούν να ματώσουν τα αυτιά του κάθε δύσμοιρου ακροατή. Από το πρώτο κιόλας κομμάτι του δίσκου, το οκτάλεπτο “Queen of the hill”, το αργό tempo σε συνδυασμό με τα riffs, δημιουργούν συνειρμούς με τα πεπραγμένα πρωτοκλασάτων συγκροτημάτων, σαν τους SLEEP, SAINT VITUS και WITCHFINDER GENERAL, ενώ η φωνή του τραγουδιστή/κιθαρίστα του νορβηγικού τρίο, Kristian Ingvaldsen, μοιάζει σαν να ακροβατεί συνεχώς ανάμεσα στις αντίστοιχες των Al Cisneros και Bobby Liebling.
Το συγκεκριμένο ύφος μένει, βεβαίως, σχεδόν απαράλλαχτο και στο υπόλοιπο του δίσκου, με συνθέσεις όπως τα “Astral booze” και “The landing”, να αφήνουν αρκετά καλές εντυπώσεις, αποκαλύπτοντας παράλληλα το ταλέντο του μπασίστα, Andreas Schafferer, ο οποίος με τις επιδόσεις του, όσο και τη στιβαρότητα που αποπνέει, φαντάζει ως μια νεανική μικρογραφία του Geezer Butler. Παρά το συγκεκριμένο στοιχείο όμως, καθώς και την εκτελεστική σταθερότητα που επιδεικνύει συνολικά το συγκρότημα, το αδύνατο σημείο του “Purple hill witch”, σχετίζεται ξεκάθαρα με το γεγονός ότι στην πορεία το tempo γίνεται ολοένα και πιο προβλέψιμο, με συνέπεια να αφαιρεί φρεσκάδα και ποικιλία από το μουσικό επίπεδο του δίσκου.
Εν ολίγοις, το “Purple hill witch” κουβαλάει το ίδιο ακριβώς σύνδρομο με την συντριπτική πλειοψηφία των old-school doom δίσκων. Διαθέτει μεν ομολογουμένως ορισμένες αξιόλογες στιγμές, ωστόσο, από ένα σημείο και μετά η έλλειψη δύναμης και προσωπικότητάς του, είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Αυτό βεβαίως, δεν το καθιστά πλήρως ως ένα άσχημο άλμπουμ, παρά μόνο ένα άλμπουμ που πρόκειται να συντροφεύσει για ελάχιστες μόνο ακροάσεις τους die-hard οπαδούς του είδους.
6 / 10
Πάνος Δρόλιας
