>
Αν κάτι παραδέχομαι τα τελευταία αρκετά χρόνια στη Liv Kristine, είναι ότι κυκλοφορεί συχνά άλμπουμ, είτε μέσω των LEAVES’ EYES, είτε μέσω της σόλο καριέρας της, όπως εδώ, σαν LIV KRISTINE. Δυστυχώς, η ποιότητα των άλμπουμ, πλην λίγων εξαιρέσεων, είναι πολύ μέτρια.
Το “Vervain” είναι το πέμπτο κατά σειρά σόλο άλμπουμ που κυκλοφορεί η πάλαι ποτέ τραγουδίστρια των THEATRE OF TRAGEDY και εν αντιθέσει με τα προηγούμενα τέσσερα, έχει μία πιο «heavy» (όσο μπορεί να είναι βέβαια, αφού έχουν περάσει αυτές οι εποχές) αισθητική, διατηρώντας φυσικά τις pop καταβολές της και πιο κοντά σε αυτή του “Aegis” των T.O.T. από την άλλη. Ποικιλία στις ταχύτητες των κομματιών, τα οποία είναι εξίσου μοιρασμένα σε mid tempo, πιο γρήγορα, αλλά και μπαλαντοειδή, ωραία παραγωγή από τον (μαντέψτε ποιόν;) σύζυγό της, τον Alexander Krull των ATROCITY, σταθερά καλή απόδοση από τη Liv και ως εδώ όλα καλά και όμορφα.
Εκτός όμως από το θέμα της ταχύτητάς τους, τα κομμάτια είναι δυστυχώς μοιρασμένα και ποιοτικά. Πολλά fillers και κομμάτια παντελώς αδιάφορα ή που έχουμε ξανακούσει πολλές φορές στην καριέρα της Liv μετά τους T.O.T., αναμιγμένα με κάποια ωραία, χωρίς κάποιο που να προεξέχει των υπολοίπων και να μπορεί να πάρει το άλμπουμ «απο το χέρι». Ακόμα και η συνεργασία της με την τεράστια Doro στο “Stronghold of angels” δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Το θετικό είναι ότι αν μπορείς να προσπεράσεις την pop και γλυκανάλατη αισθητική, παρόλο που δεν έχει πολλά καλά κομμάτια, το άλμπουμ ακούγεται συμπαθητικά, αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό.
“My wilderness”, “Vervain”, “Oblivious” και “Unbreakable” (που θυμίζει κάπως τους AMBEON του Arjen Lucassen), είναι τα 4 κομμάτια που ξεχωρίζουν συγκριτικά από τα υπόλοιπα του δίσκου.
Η Liv Kristine είναι στην «αγία τριάδα» των γυναικών, μαζί με την Kari Rueslatten (THE 3rd AND THE MORTAL) και την Anneke van Giersbergen (THE GATHERING) – δεν είναι τυχαίο που βγαίνουν και οι τρείς μαζί περιοδεία – που κάποτε έδειξαν το δρόμο σε κάθε κοριτσάκι που φορώντας ένα gothic φόρεμα έγινε ντίβα, σε εποχές μάλιστα που το metal δε «σήκωνε» ιδιαίτερα έναν τέτοιο ήχο. Για αυτό, ανεξαρτήτως των κυκλοφοριών της σήμερα, δε μπορώ παρά να την έχω σε μεγάλη εκτίμηση, ειδικά όταν έχει τραγουδήσει σε δίσκους όπως το “Velvet darkness they fear”. Άλλο εκτίμηση, αξία και ιστορική σημασία όμως και άλλο το ότι πρέπει ντε και καλά να είναι καλοί οι τωρινοί δίσκοι της. Μέτριο άλμπουμ με κάποια ωραία κομμάτια… ξανά.
5.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
