>
ΟΝΟΜΑ: Steven John Wilson
INSTRUMENT: Φωνητικά, κιθάρα, πλήκτρα, μπάσο
ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 3 Νοεμβρίου 1967 [47]
ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Λονδίνο, Αγγλία
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ: PORCUPINE TREE, STORM CORROSION, BLACKFIELD, NO-MAN,
HIGHLIGHTS: Ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, κορυφαίος παραγωγός, αινιγματικός μουσικός, με ανησυχίες, ταλέντο και ισχυρή προσωπικότητα, που διακρίνεται για την ευφάνταστη μουσική του, τους πολύπλοκους ήχους του και τις δυνατές συνεργασίες του. Μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του progressive ήχου στις μέρες μας.
ΕΧΕΙ ΠΕΙ: «Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να γίνει κανείς σπουδαίος μουσικός. Εγώ δεν είμαι ένας σπουδαίος μουσικός. Πιθανόν να είμαι καλός συνθέτης, σίγουρα όμως δεν είμαι μεγάλος μουσικός. Δεν εξασκούμαι όσο πρέπει με την κιθάρα μου.»
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Έχει έρθει 9 φορές στην Ελλάδα (Αθήνα και Θεσσαλονίκη), πολλές εξ αυτών σε διήμερα (κυρίως στο Ρόδον), η πιο πρόσφατή του επίσκεψη όμως είναι το 2010. Έχει έρθει και τρεις φορές με τους BLACKFIELD, καθώς και σε promo επισκέψεις για face to face συνεντεύξεις, όπως είχε κάνει την περίοδο πχ του “Lightbulb sun”.
Οι δίσκοι των γονιών του Steve Wilson και ιδιαίτερα τα “The dark side of the moon” των PINK FLOYD και “Love to love you baby” της Donna Summer, όχι μόνο τον επηρέασαν αλλά όπως έχει πει ο ίδιος, ευθύνονται ολοκληρωτικά για τη μουσική του κατεύθυνση που επέλεξε από τότε. Παραγωγός απ’ τα δέκα του, ο μικρός Steve είχε μια δική του οπτική γύρω απ’ τη μουσική, κατά την οποία δεν τον ενδιέφερε να μάθει να παίζει κάποιο μουσικό όργανο, μολονότι έμαθε και κιθάρα και πλήκτρα, αλλά να μπορεί να γράφει μουσική και να ηχογραφεί. Αυτό φαίνεται άλλωστε και απ’ το δώρο που του έκανε ο πατέρας του και που έφτιαξε μόνος του ως ηλεκτρονικός, όταν ο γιος του ήταν 12 ετών, μια multi-track tape μηχανή και ένα Vocoder (σύστημα ανάλυσης και επεξεργασίας της ανθρώπινης ομιλίας), με το οποίο άρχισε να κάνει διάφορα ηχητικά πειράματα και να ανακαλύπτει τις δυνατότητες στούντιο ηχογραφήσεων. Ξεκίνησε να δραστηριοποιείται απ’ το σχολείο σχηματίζοντας κάποια γκρουπ μέχρι το 1986, ηχογράφησε αρκετό υλικό με σκοπό να το κυκλοφορήσει. Ήταν τότε περίπου, που ξεκίνησε να πυρπολεί τον κόσμο με ψυχεδελικούς, περίπλοκους και δυσνόητους ήχους, τους οποίους ήταν δύσκολο κάποιος να κατανοήσει πλήρως και ν’ απολαύσει, μέσα από δύο project που δημιούργησε, τα “No Man”, μια μακρόχρονη συνεργασία με τον τραγουδιστή Tim Bowness και τους PORCUPINE TREE. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90, δεν είχε καταφέρει να κατακτήσει το ενδιαφέρον του κόσμου. Κάπου εκεί όμως, άρχισαν αν εμφανίζονται άλμπουμ όπως τα “Signify”, “Stupid dream” και “In absentia”, οπότε οι PORCUPINE TREE έγιναν αυτόματα ένα από τα πιο σημαντικά και ισχυρά σχήματα, όσον αφορά το ειδικό βάρος και την επιρροή τους, της σύγχρονης σκηνής, με αποκορύφωμα το “ Fear of a Blank Planet” του 2007. Ο Wilson, είναι γνωστός και για τις υψηλού επιπέδου παραγωγές του, έχοντας συνεργαστεί ποικίλα ονόματα μεταξύ των οποίων οι OPETH, ANATHEMA, KING CRIMSON, JETHRO TULL κ.α. Επίσης, έχει συνεργαστεί στο παρελθόν και με τους OSI, DREAM THEATER και ORPHANED LAND, ενώ είναι ιδρυτικό μέλος των BLACKFIELD αλλά και των STORM CORROSION, για τους οποίους ένωσε τις δυνάμεις του με τον φίλο του Mikael Åkerfeldt. Να προσθέσουμε τέλος, ότι από το 2008, ο Wilson έχει κυκλοφορήσει και τρεις σόλο δουλειές.
Did you know that:
– Εκτός των άλλων, ξεχωρίζει και για το γεγονός ότι μέχρι σήμερα παραμένει ένας απλός συνειδητοποιημένος, καλοσυνάτος – σε σημείο παρεξηγήσεως- άνθρωπος, ένας πραγματικός λάτρης της μουσικής, κάποιος που γνωρίζει σχεδόν όλες τις αμέτρητες μπάντες του πλανήτη.
– Έχει ως πρότυπό του τον Frank Zappa.
– Οι επιρροές του, ειδικά στο ξεκίνημα, περιλάμβαναν τα πάντα, από μουσική δωματίου, μέχρι χιπ χοπ και οι πρώτες κυκλοφορίες τους ήταν ένα μείγμα dance ρυθμών με πλούσιες ενορχηστρώσεις.
-Σε δηλώσεις του επανειλημμένως, έχει τονίσει –κυρίως παλιότερα- ότι ακούει μέχρι black metal (BURZUM, MAYHEM κτλ)…
ΟΝΟΜΑ: Mick Thomson
INSTRUMENT: Κιθάρα
ΗΜ/ΝΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: 3 Νοεμβρίου 1973 [41]ΠΟΛΗ / ΧΩΡΑ ΓΕΝΝΗΣΗΣ: Iowa, Η.Π.Α.
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Είναι παντρεμένος τα τελευταία δύο χρόνια.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΙΞΕΙ: SLIPKNOT
HIGHLIGHTS: Η συμμετοχή του σε δίσκους-ορόσημα για το ιδίωμά τους, όπως το ομώνυμο ντεμπούτο των SLIPKNOT.
ΕΧΕΙ ΠΕΙ: «Το σημαντικό στην κιθάρα είναι να έχει κάποιος έναν εντελώς δικό του ήχο και ν’ ακούγεται ο εαυτός του. Για να το πετύχεις αυτό πρέπει να αναπτύξεις έναν δικό σου τρόπο παιξίματος.»
ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: Τρεις φορές, όσες δηλαδή και οι εμφανίσεις των SLIPKNOT, έχει βρεθεί ο κιθαρίστας στη χώρα μας.
Ο Jimi Hendrix ήταν ο βασικός υπεύθυνος για το γεγονός ότι ο Mick Thomson στα 11 χρόνια του αποφάσισε να μάθει κιθάρα, ένα όργανο που στην πορεία αγάπησε βαθύτατα. Με πολλές ώρες εξάσκησης, υπομονή κι επιμονή βρήκε το δικό του στυλ και παρ’ ότι δεν είχε καμία επιθυμία να κάνει καριέρα στη μουσική, έμπλεξε με διάφορα γκρουπάκια από νωρίς, οπότε η συνέχεια ήρθε ως φυσικό επακόλουθο. Η σημαντικότερη στιγμή της πορείας του, ήρθε το 1996, όταν μετά από σύσταση του Joey Jordison, εντάχθηκε στους SLIPKNOT, αντικαταστάτης του Craig Jones. Βαδίζει πλέον προς τις δυο δεκαετίες παρουσίας στο συγκρότημα με το οποίο έχει γευτεί την επιτυχία, ως “Mr. Seven”. Εκτός του αμερικάνικου σχήματος, έχει εμφανιστεί ως guest σε ένα άλμπουμ των MALEVOLENT CREATION και ένα των NECROPHAGIA.
Did you know that: Τον πρώτο καιρό, ο Thomson, φόραγε μια σκούρα πράσινη μάσκα χόκεϊ. Λίγο μετά, υιοθέτησε μια σκούρα ασημί μάσκα, που αποτελείται από ξεχωριστά κομμάτια με καρφιά, με άνοιγμα στο σημείο της μύτης και κάθετες ράγες για το στόμα του. Για το άλμπουμ “Vol. 3”, μεταπήδησε σε μια άλλη τύπου λάτεξ με βάση το προηγούμενο σχέδιο και κάποια καινούρια χαρακτηριστικά.
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Fly to the rainbow” – SCORPIONS
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1974
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: RCA Records
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: SCORPIONS, Frank Bornemann
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Klaus Meine
Κιθάρες – Ulrich Roth, Rudolf Schenker
Μπάσο – Francis Buchholz
Drums – Jürgen Rosenthal
Πλήκτρα – Achim Kirschning
Δεύτερη δουλειά για τους SCOPRIONS, που αυτή τη φορά μας ταξιδεύουν σε αλλιώτικους μουσικούς ουρανούς μέσα απ’ το “Fly to the Rainbow”, άλμπουμ δύσκολο και ωραίο όμως! Έχοντας περάσει τη μεγάλη αναστάτωση της αποχώρησης του κιθαρίστα τους Michael Schenker, που μετακινήθηκε στους U.F.O. μετά από μια περιοδεία στην οποία άνοιγαν γι’ αυτούς, οι Γερμανοί περνώντας ξυστά από τη διάλυση, συγχωνεύονται τελικά με την μπάντα DAWN ROAD και συνεχίζουν με το ίδιο όνομα αλλά διαφορετική σύνθεση. Επιβεβαιώνοντας το ρητό που λέει «κάθε εμπόδιο για καλό», η παρουσία του νέου κιθαρίστα τους Uli Jon Roth, ωφελεί σε μέγιστο βαθμό το συγκρότημα, με τους ήχους της κιθάρας του να προκαλούν ρίγη συγκίνησης μέσα από μια πολύπλοκή τεχνική προσαρμοσμένη στα μέτρα του, που δανείζεται επιρροές από Jimi Hendrix. Οι Γερμανοί, διαμορφώνουν προσωπικότητα σιγά – σιγά και δείχνουν την απίστευτη ικανότητα τους στις μελωδίες, με τις jazz και ψυχεδελικές του τάσεις να παραγκωνίζονται αρκετά. Ο δίσκος, περιέχει στιγμές ασύγκριτες, μοναδικές που καμία μελλοντική κυκλοφορία του συγκροτήματος δεν ήταν σε θέση να προσφέρει. Τα τραγούδια μεταφέρουν όγκο συναισθημάτων και η ατμόσφαιρα έχει μια ηρεμία που προκύπτει τόσο από τη βασισμένη στις κιθάρες μουσική, όσο και από τις μοναδικές, ταξιδιάρικες ερμηνείες του Klaus Meine. Ο Michael Schenker μπορεί να έχει φύγει δίνει όμως βροντερό παρόν μέσα από συνθέσεις όπως “Fly People Fly” και “Far Away”. Μεγάλο ατού είναι και η παραγωγή, πολύ μπροστά από την εποχή της. Κάπως έτσι, τέσσερεις δεκαετίες πιο πριν, οι SCORPIONS καταφέρνουν ουσιαστικά να τραβήξουν για πρώτη φορά την προσοχή του κοινού, μέσα από ένα άλμπουμ γεμάτο έμπνευση και δύναμη που έχει την ικανότητα να παρασύρει στη δική του μαγεία.
Did you know that:
Όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει το εξώφυλλο του άλμπουμ, ο πρώην κιθαρίστας του συγκροτήματος Uli Jon Roth είπε: «Μην με ρωτάτε τι σημαίνει αυτό το εξώφυλλο … Δεν μου άρεσε από την αρχή. Μου φαινόταν γελοίο τότε και μου φαίνεται το ίδιο κακό και σήμερα. Αυτό έγινε από μια εταιρεία σχεδιαστών στο Αμβούργο, οι οποίοι είχαν κάνει πραγματικά καλή δουλειά για το προηγούμενο άλμπουμ “Lonesome Crow”, αλλά νομίζω ότι αυτή τη φορά απέτυχαν παταγωδώς. Όσον αφορά τη σημασία του, μπορώ μόνο να μαντέψω, αλλά θα προτιμούσα να μη το κάνω».
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Isa” – ENSLAVED
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2004
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Candlelight
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Pytten
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Grutle Kjellson
Κιθάρες – Ivar Bjørnson, Arve Isdal
Μπάσο – Grutle Kjellson
Drums – Cato Bekkevold
Πλήκτρα – Herbrand Larsen
2004 και οι ENSLAVED, έχοντας ήδη πίσω τους δέκα ακόμα δουλειές και προερχόμενοι από το πολύ καλό “Below the lights”, εκμεταλλεύονται την άριστη κατάσταση και διάθεση στην οποία βρίσκονται, καθώς και το ότι επιτέλους έχουν βρει πολύ καλή χημεία (άλλωστε το ίδιο line-up διατηρούν μέχρι και σήμερα) και έχοντας πάρει φόρα, κυκλοφορούν το “Isa”, μια απ’ τις καλύτερες στιγμές της καριέρας τους συνολικότερα. Αυτή τη φορά παρουσιάζονται πιο progressive από ποτέ άλλοτε, με ορισμένα καθαρά φωνητικά, εξακολουθώντας πάντως να σέβονται τον εαυτό τους και τις καταβολές τους, με τα black φωνητικά να κυριαρχούν. Ο black ήχος παραμένει και στη μουσική τους, με τη διαφορά πως όποιος περιμένει τις old school εξάρσεις δεν θα τις βρει σε ιδιαίτερο βαθμό, καθώς το ατμοσφαιρικό στοιχείο είναι αυτό που έχει την μερίδα του λέοντος. O Herbrand Larsen, κάνει εξαιρετική δουλειά με τα πλήκτρα του, χαρίζοντας απ’ τη μια τη γνώριμη ψυχρή, νορβηγική αύρα του ήχου τους και κατορθώνοντας να ζεστάνει απ’ την άλλη το κλίμα με τον υπερ-κλασικό ήχο του Hammond οργάνου, προσφέροντας μια υπέροχη αντίθεση και ατμόσφαιρα στα κομμάτια. Οι κιθάρες των Bjornson και Isdal με τα πανέμορφα riffs και με τις εξαιρετικές μελωδικές γραμμές που φτιάχνουν, χτίζουν την μουσική και την βάση πάνω στην οποία θα κινηθούν και θα δείξουν τις δυνατότητες τους όλοι οι υπόλοιποι. Η θεματολογία φυσικά και αντλείται από τους Viking κρατώντας και εδώ την παράδοση που έχουν δημιουργήσει. O Grutle Kjellson κραυγάζει τις ιστορίες της πατρίδας του με τα ουρλιαχτά του και την απόκοσμη ανά φάσεις φωνή του, υποστηριζόμενος από τα καθαρά φωνητικά του Larsen. Η συμμετοχή φίλων όπως ο Nocturno Culto των DΑRKTHRONE και ο Abbath των IMMORTAL σε κάποια κομμάτια, είναι ένα ακόμα συν. Η συμπαγής δομή και η ροή των κομματιών, είναι και πάλι εδώ, με τα 51 λεπτά να κυλούν εκπληκτικά ευχάριστα και να σε ταξιδεύουν στις ηρωικές καταστάσεις που περιγράφουν. Η παραγωγή είναι αρωγός στην όλη προσπάθεια και ο Pytten κάνει εξαιρετική δουλειά μεταδίδοντας τις αντιθέσεις που δημιουργεί η μουσική της μπάντας , αφού διαθέτει και την ανάλογη εμπειρία για το κάνει, έχοντας συνεργαστεί με όλες σχεδόν τις top black μπάντες της Νορβηγίας. Το σίγουρο είναι πως το “Isa” απευθύνεται σε ανοιχτά μυαλά και όχι αποκλειστικά σε fan του black metal, στόχος που φάνηκε εξ’ αρχής πως είχε το συγκρότημα και που όπως αποδείχθηκε στην πορεία, επετεύχθη. Δέκα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, συγκαταλέγεται στις καλύτερες στιγμές των ENSLAVED, μιας μπάντας που πάντως δε φημίζεται για τις κακές στιγμές της δισκογραφικά.
Χαρά Νέτη & Παναγιώτης “The Unknown Force” Γιώτας
