Οι HOUSE OF ATREUS είναι από εκείνες τις μπάντες που πριν καν κυκλοφορήσουν full-length άλμπουμ, έχουν ήδη προκαλέσει αρκετή αίσθηση, έτσι ώστε το ντεμπούτο τους να αποτελεί μία από τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς για το είδος.
Τόσο το πρώτο demo (2011) όσο και το EP που ακολούθησε 2 χρόνια αργότερα, αποτελούν περιπτώσεις εντυπωσιακού, όσο και φρέσκου death metal, αντλώντας από ένα ευρύ φάσμα επιρροών, από ROTTING CHRIST μέχρι και RUNNING WILD, αναγκάζοντας όσους τους είχαν προσέξει από τότε, να έχουν μεγάλες προσδοκίες από το παρουσιαζόμενο άλμπουμ.
Παρά τις άπειρες συγκρίσεις που έχουν γίνει με μπάντες όπως οι SACRIPHYX για παράδειγμα, και παρά τις προφανείς επιρροές τους, οι HOUSE OF ATREUS καταφέρνουν να έχουν έναν αρκετά προσωπικό και αναγνωρίσιμο ήχο, περισσότερο στιβαρό και ρυθμικό, επικό και πάντα βασιζόμενο στη μελωδία. Σε σχέση με τις μικρές τους κυκλοφορίες μάλιστα, το “The spear and the ichor that follows” επιδεικνύει ακόμα πιο ώριμες και περισσότερο γεμάτες και ενδιαφέρουσες, από μουσικής άποψης, συνθέσεις. Το μοναδικό σημείο που με ξένισε από την πρώτη στιγμή είναι η παραγωγή, η οποία θεωρώ πως στερεί σε ένα βαθμό από το τελικό αποτέλεσμα και είναι πραγματικά κρίμα, μιας και τέτοιο θέμα δεν υπήρχε ούτε καν στο EP ή το demo.
Κατά τα άλλα, μιλάμε για ένα εξαιρετικό σύνολο, με ιδιαίτερα καλογραμμένους και με αρκετή δόση λυρισμού στίχους, εμπνευσμένους από πεδία όπως η ελληνική μυθολογία και τραγωδία, ενώ και μουσικά, η μπάντα δεν αφήνει περιθώρια. Με εξαίρεση το “Trenches of fortune” (ίσως και το “Messenger of a shaken host) που ανοίγει το δίσκο κάπως μουδιασμένα ως το πιο ‘cheesy’ κομμάτι του, η συνέχεια είναι καταιγιστική, με την τελική τριπλέτα του δίσκου νa αποτελεί επίδειξη δύναμης και το “The river black” (που συναντάται και στο demo της μπάντας όπως και το “Throne of chariots”) που κλείνει, να παραμένει το πιο black metal και ταυτόχρονα το καλύτερο κομμάτι των HOUSE OF ATREUS.
Από την αρχή της πορείας τους, οι HOUSE OF ATREUS συστήθηκαν στο κοινό ως μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις στο σημερινό death metal και με το “The spear and the ichor that follows” το επιβεβαιώνουν και μάλιστα με μεγάλο στόμφο. Αν απομονώσει κανείς τις συνθέσεις του, πρόκειται για πολύ σπουδαίο δίσκο, αλλά προσωπικά ακόμη δεν έχω χωνέψει το πώς ακούγεται και δε μπορώ να μη σκέφτομαι το πόσο πιο πολύ θα τον ένιωθα με μια παραγωγή όπως αυτή του “Into the brazen bull”. Πέρα από τις δικές μου παραξενιές, αξίζει να τσεκαριστεί από φίλους των παλιών AMON AMARTH που έχουν ξενερώσει με τη σημερινή τους κατάσταση, μέχρι επικομεταλάδες και φίλους του ποιοτικού, μελωδικού metal γενικότερα.
8/10
Νίκος Χασούρας
