Ακούγοντας πριν από μερικούς μήνες το “Sexecutioner” που είχε διαρρεύσει ως πρόγευση εν όψει της δισκογραφικής επιστροφής των ΤΗΕ ATOMIC BITCHWAX, πρέπει να ομολογήσω πως ήταν από τις ελάχιστες φορές που αισθάνθηκα τόσο συγκρατημένα αισιόδοξος. Δεν έφταιγε φυσικά το κομμάτι για αυτό. Κάθε άλλο. Απλώς έπειτα από τα σχετικά μέτρια, προφανώς για τα τεχνικά standards του συγκροτήματος, “TAB 4” και “Local fuzz”, καθώς και την ενασχόληση των μελών του σχήματος με άλλα μουσικά projects στο διάστημα της αποχής (μετά τον Bob Pantella και o Chris Kosnik είναι πλέον μόνιμο μέλος στους MONSTER MAGNET), με έκαναν να πιστέψω πως δύσκολα θα μπορούσαν να διατηρήσουν ένα τόσο δαιμονισμένο tempo σε ολόκληρο το άλμπουμ.
Αμ δε! Το “Gravitron” αποτελεί την πιο εμφατική επιβεβαίωση πως το ντεπόζιτο του power τρίο από το New Jersey, όχι μόνο δεν έχει στερεύσει από βενζίνη στην ανηφόρα, αλλά απεναντίας, είναι υπερφορτωμένο με όση ακριβώς απαιτείται για να το μετατρέψει σε γκαζωμένη Dodge Challenger που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμα της. Τα εναρκτήρια μαρσαρίσματα των “Sexecutioner” και “No way”, φανερώνουν άλλωστε ότι η μπάντα παίζει με ανοιχτά χαρτιά στο τραπέζι, κάνοντας απανωτά all-ins με προφανή σκοπό να μην δημιουργήσει περιθώρια αμφισβήτησης για τις διαθέσεις της. Το εντυπωσιακό όμως, είναι πως αυτή τη φορά δεν τα καταφέρνει έχοντας ως άξονα έκφρασης το γνώριμο, πυρετώδες, τζαμαριστό μοτίβο που θα ζήλευαν μέχρι και jazz μπάντες, αλλά αντιθέτως, επιστρατεύει με περίσσεια μαεστρία το υπερόπλο που ακούει στο όνομα αφηνιασμένο heavy rock.
Συν τοις άλλοις, από την παρουσία και μόνο κομματιών σαν τα “Coming in hot”, “Proto world” ή το “Ice age ‘Hey Baby’”, είναι αδύνατο να μην πάρεις πρέφα πως και τα τρία μέλη του σχήματος βρίσκονται κυριολεκτικά σε οργασμική φόρμα, με πρώτο και καλύτερο τον Finn Ryan, από τα τάστα της κιθάρας του οποίου αναβλύζει ένα φουριόζικο riff rock, νοθευμένο με την rock ‘n’ roll πυρίτιδα των ΖΖ TOP και MOTORHEAD, που σε κολλάει με την πλάτη στον τοίχο. Στο ίδιο επίπεδο απόδοσης στέκεται επίσης και το rhythm section, με τον Chris Kosnik να ξεδιπλώνει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, μέσα από ένα κρεσέντο πλούσιο σε fuzzy μπασογραμμές και γρεζιάρικα φωνητικά και τον Bob Pantella να προσδίδει αποφασιστική ώθηση και ισορροπία σε καίρια σημεία του άλμπουμ, όπως τα instrumental “War claw” και “Fuck face”.
Εκεί λοιπόν που όλα έδειχναν πως το άστρο των THE ATOMIC BITCHWAX άρχιζε να ξεθωριάζει απότομα, το “Gravitron” έρχεται να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, επαναφέροντας τη μπάντα στην αφρόκρεμα του αμερικάνικου heavy rock. Θεωρώ, με πάσα βεβαιότητα, πως από πλευράς ποιότητας, άνετα μπορεί να χωρέσει στο ίδιο κάδρο με τα πρώτα δύο εμβληματικά δισκογραφικά πονήματα της μπάντας. Εκείνο όμως που πραγματικά μετράει, είναι ότι σε πείθει απόλυτα πως έτσι και ερμηνευτεί με τον ίδιο ακριβώς ζήλο και επί σκηνής, δεν υπάρχει περίπτωση να μη λιώσουν τα ηχεία από την υπερβολική έκκριση αδρεναλίνης.
8/10
Πάνος Δρόλιας
