Δε χρειάζεται υπέρ του δέοντος ανάλυση για να καταλάβεις το γιατί. Ίσως για κάποιους να ευθύνεται η καταγωγή τους από την ένδοξη North Carolina και για κάποιους άλλους να φταίει η αγιάτρευτη τρέλα τους που γιγαντώνεται ακόμα περισσότερο όταν στην μέση μπαίνουν εκλεκτά χαρμάνια μαγικού… χόρτου. Σημασία έχει πως από την αρχή της πορείας τους, μέχρι και σήμερα, οι WEEDEATER λατρεύονται για αυτό που είναι, επειδή σε έχουν δασκαλέψει τι ακριβώς να περιμένεις από αυτούς.
Η συγκεκριμένη αίσθηση επαληθεύεται εκ νέου και στο “Goliathan”, καθώς το αμερικανικό τρίο ακολουθεί πιστά τη μουσική φόρμουλα που εισήγαγε και διαμόρφωσε με τα προηγούμενα τέσσερα άλμπουμ του. Αν μπορούσα να εντοπίσω κάποια τρανταχτή διαφοροποίηση, θα εστίαζα κυρίως στο δεδομένο ότι αυτή τη φορά δεν χρησιμοποιείται ως μπούσουλας το μοτίβο των “God luck and good speed” και “Jason… The dragon”, αλλά απεναντίας, υπάρχει μία μικρή (επι)στροφή προς τα λασπωμένα μονοπάτια του “And justice for Y’All”, με συνοδεία από ορισμένες αναφορές που θυμίζουν το νιχιλιστικό sludge των BUZZOV*EN του “Sore” (και στις δυο περιπτώσεις άλλωστε κοινός παρανομαστής αποτελεί ο “Dixie” Collins).
Το κακό βέβαια, επικεντρώνεται στο γεγονός πως ενώ τα riffs του Dave Shepherd είναι βυθισμένα ξανά στη βρωμιά και την ξεραΐλα και το λαρύγγι του Dixie, ως συνήθως, γρυλλίζει σαν να έχει κάνει εντατικές γαργάρες με whiskey και βιτριόλι, ο δίσκος στο σύνολο του μοιάζει εγκλωβισμένος σε μια τυπικότητα που αφαιρεί αρκετούς πόντους από τη συνηθισμένη δύναμη και τον όγκο που χαρακτηρίζει τη μουσική των WEEDEATER. Με άλλα λόγια, εκεί που το καλό ξεκίνημα με τα “Goliathan” και “Cain enabler” σου ανοίγει την όρεξη και λες ότι δε μπορεί, κάποια στιγμή το πολυπόθητο ξέσπασμα διαρκείας θα έρθει, όχι μόνο δεν έρχεται ποτέ, παρότι τα “Claw of the soth” και “Bully” καταφέρνουν να καμουφλάρουν κάπως τις μέτριες εντυπώσεις, αλλά η μπάντα δείχνει να παίζει όλο και πιο συγκρατημένα. Ειδικά ο νέος drummer της, Travis Owen, αποδεικνύει μεν πως κουμπώνει αρκετά καλά στο στυλ των υπόλοιπων δύο, ταυτόχρονα όμως σου δημιουργεί την αίσθηση ότι δε μπορεί να κουβαλήσει στις πλάτες του το τέμπο με την ίδια λύσσα του προκατόχου του, Keith Kirkum.
Για να μην δημιουργηθούν παρεξηγήσεις, δεν θεωρώ το “Goliathan” άσχημο άλμπουμ. Αν όμως εξαιρέσεις 2-3 κομμάτια που πραγματικά στέκονται στο ύψος των περιστάσεων, δεν είναι ομολογουμένως ούτε και εκείνο το άλμπουμ που θα σου ξετινάξει τη ραχοκοκαλιά και θα σε κάνει να παραμιλάς μέχρι να δεις μπροστά σου τον θεότρελο Dixie να ροκανίζει τα ηχεία με τις παραμορφωμένες μπασογραμμές του, έχοντας παραμάσχαλα και την μπουκάλα με το Jim Beam. Οι die-hard οπαδοί του σχήματος βέβαια, ίσως και να το εκτιμήσουν λιγάκι παραπάνω. Εκείνοι όμως που ψάχνουν μία πρώτη επαφή με την μουσική των WEEDEATER, ας επενδύσουν καλύτερα τον οβολό τους σε κάποια από τις δουλειές του παρελθόντος.
6.5/10
Πάνος Δρόλιας
