Πιστοί στο ραντεβού της διετίας, οι Γερμανοί POWERWOLF κυκλοφορούν το νέο και έκτο κατά σειρά άλμπουμ τους, 10 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, “Return in bloodred”, δείχνοντας ότι πέραν της συνέπειας, δεν αλλάζει και τίποτα μουσικά, παρά μόνο ποιοτικά, προς το κακό όμως.
Το “Blessed & possessed”, διαδέχεται το μέχρι τώρα πιο αδύναμο άλμπουμ της καριέρας τους, “Preachers of the night” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ) και αντί να αποτελεί ένα σημάδι ανάκαμψης, προσπαθεί να του πάρει τη θέση.
Η αρχή του δίσκου είναι άκρως ενθαρρυντική, τέτοια που σε κάνει να πιστέψεις ότι ίσως τελικά ακούσεις κάτι αντίστοιχο των “Lupus dei” (2007) ή “Blood of the saints” (2011). Με συνεχόμενα πολύ καλά τραγούδια, που ναι μεν δεν έχουν καμία διαφοροποίηση από αυτά που ξέραμε μέχρι σήμερα από τους POWERWOLF, αλλά όπως και να γίνει είναι μια χαρά συνθέσεις. Heavy/power, με έντονο άρωμα της «θεατρικότητας» που μας έχει μάθει το σχήμα, με ήχο πιο κοντά στους SABATON (με τους οποίους ξεκίνησαν ταυτόχρονα παρεπιπτόντως), την κλασική συνταγή στα ρεφρέν με πολυφωνία και επιβλητικά πλήκτρα στα όρια του symphonic πολλές φορές, πάρα πολύ καλή παραγωγή και πιασάρικα tempos και ύφος. Το εναρκτήριο εξάρι “Blessed & possessed”, το up tempo power “Dead until dark”, το πρώτο βίντεο του δίσκου, το up tempo, groove-άτο και τίγκα SABATON “Army of the night”, το up tempo επικό “Armata strigoi” που θυμίζει σε ύποπτο βαθμό ACCEPT στην αρχή και είναι αφιερωμένο στη Ρουμανία ουσιαστικά (“armata strigoi” είναι κάτι σαν τον στρατό των βαμπιρ, με τους strigoi να είναι μύθος στον οποίο βασίστηκε και ο Stocker για το “Dracula” ως κάποιο βαθμό), το οριακά hard rock groove-άτο “We are the wild” και το “Higher than heaven” που σε πολλά σημεία είναι ένα πιο γρήγορο “Armata strigoi”, είναι μια εξάδα τραγουδιών που αξίζει. Η πρώτη εξάδα για την ακρίβεια του δίσκου. Και αυτό ήτανε! Μετά έρχεται η καθολική πτώση. Με 4 συνεχόμενα αδιάφορα τραγούδια, δύο εκ των οποίων, τα “Sanctus dominus” και “Sacramental sister” να είναι σχετικά πιο «γυμνά» από ότι συνήθως από πλήκτρα και να δείχνουν την αδυναμία (;) της μπάντας να παίξει κάπως διαφορετικά. Το τελευταίο κομμάτι, το mid tempo “Let there be night” έχει ενδιαφέρον, αλλά όχι για τα 7:20 λεπτά της διάρκειάς του.
Να σημειώσω επίσης, ότι κάποια στιγμή κουράζει πάρα πολύ αυτή η επανάληψη με τις λέξεις “dead”, “army”, “night”. Απλά ήθελα να το πω. Γιατί είναι ένας ακόμη παράγοντας της λούπας στην οποία έχουν πέσει οι Γερμανοί που δείχνουν για δεύτερο συνεχόμενο δίσκο ότι έχουν «κολλήσει» κάπου. Εμπορικά όχι, αλλά ουσιαστικά ναι.
Δίσκος δύο ταχυτήτων το “Blessed & possessed”, με πολύ καλό ξεκίνημα και αντιστρόφως καλή συνέχεια μετά τα μισά του. Ένας δίσκος που «κοντράρει» σε αξία το “Preachers of the night”, διεκδικώντας τον τίτλο του πιο αδύναμου άλμπουμ τους.
6.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
