>
“The Empire Strikes Back”
Νέα άλμπουμ από τους SLAYER και τους MOTORHEAD; Καλή προσπάθεια, αλλά τίποτα δεν είναι πιο συναρπαστικό από την αναμονή ενός νέου στούντιο άλμπουμ από τους IRON MAIDEN. Συναντηθήκαμε με τον άρτι αποθεραπευθέντα από τον καρκίνο, Bruce Dickinson και τον βομβαρδίσαμε με ερωτήσεις για το “The book of souls”.
Πολλοί είχαν διαγράψει τους MAIDEN ως δεινόσαυρους, αλλά είναι σημαντικό να μην είμαστε τόσο συναισθηματικοί. Ένα είναι σίγουρο: Δεν μπορεί να βγει δεύτερο “Killers”, “The number of the beast” ή “Powerslave”. Το θέμα είναι να δει το 16ο στούντιο άλμπουμ των IRON MAIDEN με ανοιχτούς ορίζοντες και να κατανοήσουμε ότι το “The book of souls” είναι πάνω απ’ όλα η δική τους καλλιτεχνική ματιά και δεν αφήνουν χώρο για νοσταλγία ή παρελθοντολαγνεία.
Συναντηθήκαμε λοιπόν, με τον Bruce Dickinson, την intellectual μηχανή των IRON MAIDEN, με την πάντα καλή διάθεση, που πέταξε στην πρωτεύουσα της Γερμανίας, σ’ ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην Potsdamer Platz.
Γεια σου Bruce. Χαίρομαι που σε βλέπω. Όλα καλά; Φαίνεσαι λίγο ταραγμένος…
Θα μπορούσε να το πει κανείς. Αυτό το μέρος είναι τεράστιο. Φαίνεται ότι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί κανείς τις σκάλες στα ξενοδοχεία, παρά μόνο τα ασανσέρ. Ανέβηκα από τις σκάλες στο δωμάτιο των συνεντεύξεων και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι κλειδώθηκα, αφού είχα ξεχάσει την κάρτα-κλειδί του ξενοδοχείου. Ευτυχώς που υπάρχουν τα κινητά. Κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι θα άνοιγα τη ντουλάπα και θα έβλεπα έναν σκελετό. Πραγματικά ήταν μία “Spinal Tap” φάση.
Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά. Αν σου ζητούσα να μαντέψεις ποια τρία κομμάτια μου αρέσουν περισσότερο από το “The book of souls”, τα οποία θεωρώ αντιπροσωπευτικά του δίσκου, ποια θα μου έλεγες; Θεωρώ ότι έχεις σίγουρα ένα ή δύο τραγούδια στο μυαλό σου…
Στο νούμερο ένα, είναι σίγουρα το “Empire of the clouds”.
Σίγουρα. Σωστός.
Για τα άλλα δύο, δεν είμαι τόσο σίγουρος. Ίσως το “Tears of a clown”.
Όχι, δεν είναι στη λίστα μου.
Το “If eternity should fail”;
Όχι, ούτε αυτό. Θεωρώ το “Speed of light” και το “Death or glory” αρκετά δυνατά κομμάτια. Αλλά ας ξεκινήσουμε με το “Empire of the clouds”. Άκουσα στους στίχους ότι πρόκειται για ένα αεροσκάφος R101. Υποθέτω ότι είναι αυθεντικό αεροσκάφος.
Ναι, σωστά. Από το 1933.
Και καταστράφηκε από ατύχημα στη Βόρεια Γαλλία.
Επίσης σωστά. Για να στο συνοψίσω εν συντομία, αυτό ήταν το μεγαλύτερο αντικείμενο που πετούσε, το οποίο έχει κατασκευαστεί ποτέ.
Οι στίχοι ισχυρίζονται ότι ο Τιτανικός θα χωρούσε άνετα μέσα στο R101.
Ναι, αρκετά εύκολα. Μιλάμε για ένα τεράστιο αεροσκάφος. Τα γερμανικά αεροσκάφη ήταν οι leader της εποχής, αφού ήταν η εποχή των Zeppelin. Το “Hindeburg” ήταν τόσο διάσημο, επειδή φτιάχτηκε ταινία γι’ αυτό. Εκτός όμως από το “Hinderburg”, υπήρχαν πολλά άλλα αεροσκάφη. Ακόμα και στην Αγγλία φτιάχνονταν Zeppelin. Το πραγματικό πλάνο, ήταν τα αεροσκάφη να ενώνουν τη Βρετανική Αυτοκρατορία με την μεταφορά επιβατών αλλά και την αλληλογραφία. Από την Αυστραλία μέχρι την Ινδία. Οπουδήποτε.
Επομένως αυτό εννοεί ο τίτλος “Empire of the clouds”;
Ακριβώς. Εκτός από το R101, υπήρχε το αδερφάκι του, το R100. Η κατασκευή του R101, χρηματοδοτήθηκε από κρατικές πηγές, ενώ το R100 χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από ιδιώτες. Το R100 ήταν το απόλυτο success story, πέρασε τον Ατλαντικό και πέταξε ξανά και ξανά. Με το R101 υπήρξαν τεράστια προβλήματα, επειδή ήταν πολύ μεγαλύτερο. Υπήρχαν προβλήματα με την κατασκευή και η ολοκλήρωσή του αναβλήθηκε πολλές φορές. Τελικά αποφασίστηκε να κάνει το παρθενικό του ταξίδι στην Ινδία, αλλά οι μηχανές του δεν είχαν τεσταριστεί επαρκώς. Η πίεση από τον κόσμο και τους πολιτικούς ήταν πάρα πολύ μεγάλη. Το σκάφος δεν ήταν έτοιμο ακόμα. Συγκεκριμένα, το εξωτερικό κέλυφος του R101, δεν μπορούσε να αντέξει τόση πίεση. Στα δοκιμαστικά που είχαν γίνει, είχε σκιστεί πολλές φορές. Σε περίπτωση βροχής, το «δέρμα» του αεροσκάφους γινόταν ακόμα πιο επιρρεπές στα σπασίματα. Ακόμα και με την οδήγηση υπήρχαν δυσκολίες, επειδή ενώ το R100 είχε ελαφρύτερες μηχανές πετρελαίου, το R101 πετούσε με ντίζελ. Η κυβέρνηση θεωρούσε ότι ήταν πιο ασφαλές, αλλά αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν μία κολοσσιαία ανοησία. Αυτές οι ντιζελομηχανές ήταν απλά πολύ βαριές και προέρχονταν από ένα εργοστάσιο που έφτιαχνε μηχανές για τρένα στον Καναδά. Φαντάσου ότι κουβαλούσε το απίστευτο βάρος των πέντε μηχανών ντίζελ από τρένα!!! Και ξέρεις ποια ήταν τα λόγια του Υπουργού Μεταφορών όταν ξεκίνησε το παρθενικό του ταξίδι; Είπε επακριβώς «Η πιθανότητα να πάει κάτι στραβά, είναι μία στο εκατομμύριο». Και στο πρώτο του ταξίδι προς την Ινδία, το R101 έπεσε σε δυνατή καταιγίδα και συνετρίβη πάνω από τη Γαλλία. Ήταν μία πραγματική κόλαση. 48 άνθρωποι που ήταν μέσα στο αεροσκάφος πέθαναν και νομίζω ότι υπήρξαν μόνο πέντε επιζώντες. Έχω το ρολόι ενός από αυτούς.
Πως έπεσε στα χέρια σου;
Το αγόρασα σε μία δημοπρασία από αναμνηστικά αντικείμενα αεροπλάνων. Έχω επίσης στην κατοχή μου κι ένα κομμάτι από αυτό το R101.
Που μπορεί να βρει κανείς ένα κομμάτι από τα συντρίμμια ενός Zeppelin; Στα Harrods;
Χαχα. Φυσικά και δεν μπορείς να το αγοράσεις σε εμπορικά καταστήματα. Είναι μία πολύ αστεία ιστορία. Τα κεφάλαια προέρχονται από ένα ζευγάρι ομοφυλοφίλων. Ο ένας από τους δύο ήταν πάρα πολύ πλούσιος και τα τελευταία είκοσι χρόνια, ξόδευε μυθικά ποσά για να αγοράζει ενθύμια από αεροσκάφη. Τελικά, κατέληξε να έχει τη μεγαλύτερη συλλογή στον κόσμο με ενθύμια από Zeppelin. Στην πραγματικότητα ήθελε να ανοίξει ένα μουσείο, αλλά το ζευγάρι χώρισε, χάθηκε το ενδιαφέρον για τη συλλογή του και αποφάσισε να την πουλήσει. Πουλήθηκαν όλα τα κομμάτια μέσα σε έξι μέρες κι εγώ δεν μπορούσα να αντισταθώ. Έχω πλέον ένα “Graf Zeppelin” κι ένα ψυγειάκι που κρατά παγωμένη τη σαμπάνια και η πλάκα είναι ότι ήταν τόσο φθηνά που δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν έδωσα ούτε 150 ευρώ! Τώρα κρατάω παγωμένο το κρασί και τη σαμπάνια μου στο σπίτι και το συναίσθημα που έχω είναι απερίγραπτο!
Ωραία ιστορία, αλλά ας γυρίσουμε στη μουσική. Το “Empire of the clouds” είναι ένα από τα δύο τραγούδια που έγραψες μόνο σου στο “The book of souls”.
Όχι ακριβώς. Το “If eternity should fail” επρόκειτο να συμπεριληφθεί στο σόλο άλμπουμ μου.
Ποιο σόλο άλμπουμ;
Το σόλο άλμπουμ μου, που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα.
Μάλιστα…
Ναι, είχα έτοιμα τα 2/3 του επόμενου σόλο άλμπουμ μου και είχα ετοιμάσει ένα demo, το οποίο έπεσε στα χέρια του Steve Harris. Ανακάλυψε το “If eternity should fail” και ήθελε να το έχει οπωσδήποτε στο δίσκο των IRON MAIDEN.
Όπως είχε συμβεί με το “Bring your daughter to the slaughter” δηλαδή…
Ναι, αλλά μιλάμε για ένα εντελώς διαφορετικό τραγούδι. Στην πραγματικότητα ο Steve ήθελε κι άλλο ένα τραγούδι, αλλά το είχα γράψει μαζί με τον Roy Z.
Ο Steve είναι πολύ αυστηρός. Γι’ αυτόν το λόγο κυκλοφόρησε το σόλο άλμπουμ του “British lion”. Σε μία συνέντευξη που είχα κάνει μαζί του για τον δίσκο εκείνον, μου είχε πει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει τραγούδι σε δίσκο των IRON MAIDEN που να έχει δικαιώματα συνθέτη κάποιος που να μην είναι μέλος στο γκρουπ.
Ναι, έχει τις αρχές του και είμαι απολύτως ΟΚ με αυτό. Το “If eternity should fail”, ήταν λοιπόν αρχικά μέρος του σόλο άλμπουμ μου, που είχε ένα concept μ’ έναν τρελό επιστήμονα που έκλεβε τις ψυχές των ανθρώπων. Το intro προέρχεται από τον σόλο δίσκο μου και παίζω εγώ τα πλήκτρα. Όταν τον ρώτησα αν ήθελε να τα ξαναηχογραφήσω, μου είπε ότι του άρεσαν και ήθελε να τα αφήσουμε έτσι. Το μόνο που μου ζήτησε ήταν να το κάνουμε λίγο μεγαλύτερο σε διάρκεια και πρόσθεσα μερικά μέρη. Ακόμα και το outro με την αφήγηση, ήταν μέρος του concept άλμπουμ μου.
Και από το πρώτο άκουσμα του δίσκου, αυτή η αφήγηση στο τέλος του κομματιού, με έκανε να αναρωτιέμαι τι σκοπό είχε, αφού μου ακουγόταν κάπως ξεκάρφωτη…
Τώρα γνωρίζεις τον λόγο. Το concept έχει να κάνει με τον Doctor Necropolis και τον Doctor Lazarus που είναι ανταγωνιστές. Βασικά, αυτή ήταν η μετάβασή του στο επόμενο κομμάτι, αλλά ο Steve ήθελε αυτό το μέρος στο τέλος του “If eternity should fail” και δεν ήθελε να το αλλάξει με τίποτα. Και η θέλησή του, είναι διαταγή για μένα.
Να επιστρέψω όμως στο “Empire of the clouds”, το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι στην ιστορία των MAIDEN. Να υποθέσω ότι θυμάσαι ποιο τραγούδι ήταν το μεγαλύτερο σε διάρκεια, μέχρι τώρα, στα 31 χρόνια της ιστορίας των IRON MAIDEΝ…
Όχι ακριβώς, αλλά μάλλον ήταν το “Rime of the ancient mariner”, σωστά;
Ναι. Υπάρχει κάποιος παραλληλισμός ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο κομμάτια; Στο “Rime…” υπάρχει η αίσθηση της ακτοπλοΐας και στο “Empire…” αυτή της αεροπλοΐας.
Δεν το έχω σκεφτεί έτσι. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Η φύση της αφήγησης και στα δύο κομμάτια, βέβαια, είναι παρόμοια, οπότε δεν σκέφτηκες κι εντελώς λάθος.
Σε κάθε περίπτωση όμως, έδειξες στον Steve με αυτό το τραγούδι, ακριβώς πόσο prog rock τύπος είσαι…
(Πλέον τα γέλια του Bruce ήταν τόσο δυνατά και ασταμάτητα, που ακούγονταν και στο διπλανό δωμάτιο). Ποτέ δεν είχα τέτοια έννοια για το “Empire of the clouds”. Πλάκα έχει! Πάντα είχα το αίσθημα ότι αυτό το τραγούδι θα ήταν υπερβολικά μεγάλο. Πρόσθετα επαναλαμβανόμενα μέρη. Ξεκίνησα με μία λίστα από διαφορετικά μέρη. Πόσο καλός είσαι στα σήματα Morse;
Δεν έχω την παραμικρή ιδέα…
Το κομμάτι αυτό, περιέχει ένα είδος παζλ με τη μορφή των σημάτων Morse. Υπάρχει ένας στρατιωτικός ρυθμός τη στιγμή που το αεροπλάνο μπαίνει στο υπόστεγο, με όλους τους ήχους από τα κουδούνια και τα πιατίνια. Αυτό το είδος ρυθμού, το είχα γράψει μερικά χρόνια πριν, έχοντας στο μυαλό μου τον καλό μου φίλο Jon Lord. Αργότερα πέθανε με τραγικό τρόπο και δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω αυτό το κομμάτι, μέχρι τώρα όμως.
Είχες το σημείο αυτό κάπου αποθηκευμένο;
Όχι, υπήρχε μόνο στο μυαλό μου. Το “Empire of the clouds”, το συνέθεσα εξ ολοκλήρου στο πιάνο. Το κομμάτι βασίζεται σε μερικές «τρελές» αλλαγές τέμπο. Το πιάνο που ακούς στο δίσκο είναι ένα midi keyboard. Η μπάντα ακολουθεί την αρχή της μελωδίας του πιάνου, επειδή δεν μπορούσε να λειτουργήσει αλλιώς. Κάποια στιγμή αργότερα, έρχεται εκείνο το σημείο, που μοιάζει με Ιρλανδικό χορό και η δομή του κομματιού γίνεται λιγότερο συμβατική.
Ο κόσμος πιστεύει εσφαλμένα ότι ο Steve Harris είναι μεγάλος prog rock οπαδός και ορκίζεται στο όνομα των παλιών GENESIS, των JETHRO TULL και των KING CRIMSON. Το ίδιο θεωρείται και για εσένα. Πρόσφατα μίλησα με τον Bill Liesegang, τον κιθαρίστα των SHOTS, της μπάντα που έπαιζες τη δεκαετία του ’70 και μου είπε ότι γούσταρες πολύ τον Peter Gabriel και στις ζωντανές εμφανίσεις σου φορούσες αυτά τα αστεία ρούχα των χίπιδων.
Μίλησες με τον Bill; Σοβαρά; Ξέχασες ένα συγκρότημα ανάμεσα σε όλα αυτά τα κορυφαία σχήματα του prog rock. Τους VAN DEN GRAAF GENERATOR. Όταν η κοπέλα σου αρχίζει και σου τη δίνει στα νεύρα, απλά βάζεις στο πικάπ ένα δίσκο των VAN DER GRAAF GENERATOR και φεύγει από μπροστά σου πετώντας. «18 λεπτά με αυτόν τον θόρυβο; Εγώ την κάνω»!!!
Για κάποιον λόγο μιλάμε σχεδόν συνέχεια για το “Empire of the clouds”. Για εμένα όμως, στην πραγματικότητα, είναι ένα εξαιρετικό τραγούδι του “The book of souls”, τόσο «Αγγλικό» όσο τα fish and chips.
Θα μπορούσες να το πεις. Είναι ένα αρκετά «εκκεντρικό» κομμάτι.
Βασικά το εννοούσα σαν κομπλιμέντο.
Ευχαριστώ πολύ.
Πολύς κόσμος έχει την άποψη ότι οι IRON MAIDEN έχουν φύγει πολύ από τις ρίζες τους. Αλλά όταν ακούω το “Phantom of the opera” του 1980 και το “Empire of the clouds” του 2015, για εμένα είναι ακριβώς το ίδιο συγκρότημα, απλά 35 χρόνια αργότερα.
Συμφωνώ απολύτως. Μπορείς να μετακινηθείς όπου θέλεις, αλλά αν οι MAIDEN παίξουν ένα κομμάτι, τότε πάντα θα ακούγεται σαν MAIDEN. Παρότι κάνουμε διασκευές σε άλλα συγκροτήματα, ακόμα ακούγονται σαν MAIDEN. Πιθανώς αυτό να είναι χαρακτηριστικό ενός μεγάλου γκρουπ. Για παράδειγμα, ένα οποιοδήποτε τραγούδι των AC/DC θα ακούγεται πάντα σαν AC/DC.
Βασικά δεν εννοούσα ακριβώς αυτό. Το “Phantom of the opera” σίγουρα δεν ακούγεται όπως το “Bring your daughter to the slaughter”, αλλά ανάμεσα στο “Empire of the clouds” και το “Phantom of the opera”, παρά τις διαφορές τους, υπάρχουν πολλοί παράγοντες που τα ενώνουν. Αυτό το προοδευτικό στοιχείο, υπάρχει στη μουσική των MAIDEN από την πρώτη κιόλας μέρα. Μόνο που το 1980 κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι αυτή την ανάπτυξη το 2015, θα μπορούσε να οδηγήσει σ’ ένα 18λεπτο έπος.
Ναι, αυτό μπορεί να το πει κανείς. Μου έχουν πει ήδη πολλοί άνθρωποι ότι το “Empire of the clouds” δεν μοιάζει σε καμία περίπτωση με 18 λεπτά.
Ακριβώς. Είναι τα «λιγότερα» 18 λεπτά που θα μπορούσα να φανταστώ.
Αυτό συμβαίνει επειδή υπάρχουν πολλά διαφορετικά μέρη στο κομμάτι και ποτέ δεν μένει σταθερό, ποτέ δεν χάνεται το ενδιαφέρον του ακροατή. Αν το ήξερα ένα χρόνο πριν, θα αποφάσιζαν να βάλω μέσα ακόμα περισσότερα ορχηστρικά μέρη. Ο τύπος που κανόνισε την ορχήστρα, προέρχεται από το Los Angeles. Έκατσα στο πιάνο, έβαλα τα backing tracks του κομματιού στα ηχεία, φόρεσα ακουστικά και του υποδείκνυα από το μικρόφωνο που θα ήθελα ορχηστρικό σημείο και τι είδους. Οπότε συνεχώς του έδινα κατευθύνσεις ψιθυρίζοντας μελωδίες στο αυτί του.
Σαν διευθυντής ορχήστρας.
Ακριβώς. Έδινα συνεχώς κατευθύνσεις, αλλά περίμενα από μέσα μου να τις χρησιμοποιήσει σαν εφαλτήριο για περαιτέρω ιδέες για τη χρήση ορχήστρας. Εκείνος όμως έκανε ακριβώς ότι του ζήτησα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Όταν άκουσα το τελικό αποτέλεσμα, λοιπόν, θεώρησα ότι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει περισσότερα πράγματα σε σχέση με την ορχήστρα.
Εγώ νομίζω ότι είναι ΟΚ.
Αν το λες… Να είμαι όμως ειλικρινής, δεν νομίζω ότι θα παίξουν ποτέ οι MAIDEN αυτό το κομμάτι σε συναυλία τους…
Με απογοητεύεις, γιατί το όνειρό μου θα ήταν να ακούσω συνεχόμενα το “Rime of the ancient mariner” και το “Empire of the clouds”.
Όχι, αυτό το κομμάτι διαρκεί 18 λεπτά και χρειάζεσαι οπωσδήποτε την ορχήστρα για να έχεις το κατάλληλο συναίσθημα. Οι εμφανίσεις μας λοιπόν, θα είναι 18 λεπτά μικρότερες!!!
Και αν επρόκειτο να συμβεί ως μέρος ενός special show με special τραγούδια;
Πολύ καλή ερώτηση. Είναι πολύ νωρίς να προβλέψουμε, αλλά το έχω κάνει στην πραγματικότητα, ήδη. Θα ήθελα να επεκτείνω το “Empire of the clouds” live, από 18 σε 35 λεπτά, με επιπρόσθετα μέρη και διαλείμματα που παρεμβαίνουν, όπου κάτι συμβαίνει οπτικά και ξαφνικά εμφανίζεται ένας ομιλητής που λέει την ιστορία του κομματιού. Όλο αυτό, με τη συνοδεία πραγματικής ορχήστρας. Αυτό θα ήταν το όνειρό μου.
Και τι λέει ο Steve γι’ αυτό;
Λατρεύει την ιδέα. Αλλά δεν μπορεί να το φανταστεί για τους IRON MAIDEN. Έχω μιλήσει και με τον Rod Smallwood γι’ αυτό και ψήνεται κι εκείνος.
Αυτό μου ακούγεται πολύ ύποπτο για σόλο project του Bruce Dickinson.
Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ναι. Θα μπορούσα να φανταστώ στη μέση του σετ, μετά το “Empire of the clouds” μία παύση και πριν ή μετά από αυτή τη διακοπή θα μπορούσαμε να είχαμε και μερικά τραγούδια των MAIDEN. Θα μπορούσαμε φυσικά να διαλέξουμε υλικό που να ταιριάζει καλύτερα στο concept.
Όπως για παράδειγμα υλικό από το “Chemical wedding” ή το “Tyranny of souls”…
Ναι, ένα full show, 90 λεπτά με ορχήστρα, που θα ήταν για πολύ ειδική περίπτωση. Αλλά φυσικά, η απόλυτη προτεραιότητά μας, είναι η κανονική περιοδεία για το “The book of souls”.
Όταν είχα ρωτήσει τον Steve Harris το 2012 σχετικά με το αν κάποιο μέρος του υλικού του για το σόλο άλμπουμ του, είχε προκύψει από τζαμαρίσματα στο προβάδικο, μου απάντησε αρκετά απότομα ότι «όχι, δεν δουλεύουμε έτσι και δεν δουλεύουν και οι MAIDEN έτσι. Πάντα μπαίνουμε στο στούντιο με τελειωμένα τραγούδια. Αυτό όμως πρέπει να άλλαξε με το “The book of souls”, αφού ορισμένα τραγούδια εξελίχθηκαν αποκλειστικά στο στούντιο ή τουλάχιστον ολοκληρώθηκαν εκεί. Για ποιον λόγο υπήρξε αυτή η αλλαγή σχεδίων;
Μερικά κομμάτια ήταν εντελώς έτοιμα όταν εμφανιστήκαμε στο Παρίσι, κάποια άλλα όχι. Στο στούντιο υπήρχε ένα πιάνο Steinway, από το οποίο δεν μπορούσα να αφήσω τα χέρια μου. Έπαιζα συνεχώς και μου έρχονταν ιδέες όλη την ώρα. Απλά, δεν μπορούσα να σταματήσω να συνθέτω. Ιδιαίτερα το “Empire of the clouds” γινόταν ολοένα και μεγαλύτερο σε διάρκεια.
Αυτή η προσέγγιση δεν ήταν πολύ χαοτική για τον Steve; Δουλεύει πολύ μεθοδικά.
(γέλια) Ε, γνωρίζω τον Steve εδώ και μια-δυο μέρες!!! Χαχαχα! Του έδωσα τις ιδέες μου, πολύ συγκεκριμένα και μεθοδικά και τις παρουσίασα με συγκεκριμένη σειρά, γραπτώς. Απλά είπε: «ΟΚ, ακούγεται καλό. Νομίζω ότι έχεις τα πάντα υπό έλεγχο».
Ποια τραγούδια είχατε εντελώς έτοιμα πριν μπείτε στο στούντιο, στο Παρίσι;
Το “Speed of light” ήταν έτοιμο σχεδόν εξ ολοκλήρου. Επισκέφτηκα τον Adrian Smith στο σπίτι του και δουλέψαμε πάνω στο “Speed of light”. Αλλά τους στίχους τους έγραψα στο στούντιο.
Ίσως γελάσεις, αλλά το “Speed of light”, μου θυμίζει λίγο τους SAMSON.
Πολλοί μου έχουν πει ότι τους μοιάζει με DEEP PUPRLE. Προσωπικά θεωρούσα ότι το “Death or glory” θα έπρεπε να είναι το πρώτο τραγούδι που θα ακούγονταν από το δίσκο, το πρώτο single. Αλλά όλοι οι άλλοι ήθελαν το “Speed of light”, οπότε βγήκε αυτό. Και το “Death or glory” ήταν σχεδόν εντελώς έτοιμο μόλις μπήκαμε στο στούντιο. Το “If eternity should fail” ήταν 100% έτοιμο, αντίθετα το “Empire of the clouds” γινόταν ολοένα και μεγαλύτερο! Ο Steve δούλεψε τα δικά του κομμάτια στο Παρίσι, μαζί με τον Janick ή τον Adrian. Έκατσε σε μία ήσυχη γωνία, πήρε τις ιδέες του τις μετέτρεψε σε κομμάτια και παρουσίασε το υλικό στο τέλος σε ολόκληρο το συγκρότημα. Οι IRON MAIDEN, δεν είχαν δουλέψει ποτέ με αυτόν τον τρόπο μέχρι τώρα και λειτούργησε εξαιρετικά. Τα vibe ήταν εκπληκτικά κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων και το ίδιο το στούντιο φανταστικό, δίχως αμφιβολία.
Matthias Mader (μετάφραση: Σάκης Φράγκος)
www.ironmaiden.com
Line-up:
Steve Harris – μπάσο
Bruce Dickinson – φωνητικά, πλήκτρα
Nicko McBrain – ντραμς
Janick Gers – κιθάρα
Adrian Smith – κιθάρα
Dave Murray – κιθάρα
Δισκογραφία (στούντιο δίσκοι):
Iron Maiden (1980)
Killers (1981)
The Number Of The Beast (1982)
Piece Of Mind (1983)
Powerslave (1984)
Somewhere In Time (1986)
Seventh Son Of A Seventh Son (1988)
No Prayer For The Dying (1990)
Fear Of The Dark (1992)
The X Factor (1995)
Virtual XI (1998)
Brave New World (2000)
Dance Of Death (2003)
A Matter Of Life And Death (2006)
The Final Frontier (2010)
The Book Of Souls (2015)
