Μακάρι να γνωρίζαμε αν στο σαλταρισμένο μυαλό του Charlie Manson εξακολουθεί να κυριαρχεί ακόμα ως πραγματικότητα ή έχει καταντήσει πλέον ένα σκουριασμένο ανέκδοτο που απλά κυκλοφορεί από κελί σε κελί στην μακρινή φυλακή του Corcoran της California. Ακόμα κι έτσι όμως ο περίφημος “Helter Skelter” ζει και βασιλεύει. Όχι μόνο μέσα από το χιλιοτραγουδισμένο άσμα των θρυλικών BEATLES αλλά και μέσα από την δράση της σύγχρονης προσωποποίησης του cult που ονομάζεται UNCLE ACID AND THE DEABEATS.
Αν το “Blood Lust” ήταν το προκλητικό γκάζωμα στην ανηφόρα που μπορούσε να ψαρώσει με χαρακτηριστική άνεση μέχρι και τον ίδιο τον Χάρο, όπως ακριβώς ο μίστερ Lemmy στο επικό βίντεο του “Killed by Death” και το “Mind Control” μια φουριόζικη τσάρκα στις ηδονικές απολαύσεις του Soho, το τέταρτο δισκογραφικό χτύπημα του Μπάρμπα Acid από το Cambridge, μοιάζει με μια όμορφη νυχτερινή βόλτα στην εξοχή με πολλά γκάζια μεν αλλά και αρκετές στάσεις για τσιγάρο.
Σκαλωτικά hit-άκια της εμβέλειας των “I’ll cut you down” και “Mind crawler”, τα οποία σε κάνουν να κόβεις επί τόπου φλέβες με ένα αρρωστημένο μειδίαμα στα χείλη, λάμπουν δια της απουσίας τους στο “The Night Creeper”. Αντ’ αυτών, ωστόσο, δεσπόζουν ξανά όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που αποτελούν σήμα κατατεθέν της μουσικής γοητείας του αγγλικού κουαρτέτου. Μουχλιασμένη vintage παραγωγή, εστιασμένη ξεκάθαρα στις κιθάρες και λιγότερο στα υπόλοιπα όργανα, ατέρμονα μπαφιασμένο fuzz και η γνωστή ψυχεδελική σατανίλα που αντλεί έμπνευση από μια ματωμένη πλην όμως κλισεδιάρικη στιχουργική θεματολογία, συγκροτούν από κοινού μια αισθητική ανάλογης βαρύτητας με την horror ταινιολογία της δεκαετίας του ’70. Η συνταγή παραμένει ίδια και στην δομή των κομματιών, καθώς το δίπολο της SABBATH-ίλας στα riffs και των φωνητικών μελωδιών αλά BEATLES μαζί με ολίγη από BLUE CHEER έχει για μια ακόμη φορά την τιμητική του.
Το ξεκίνημα με τα “Waiting for blood” και “Murder nights” είναι σίγουρα αυτό που κλέβει τις εντυπώσεις, κουβαλώντας ένα αχαλίνωτο SABBATH-ικό vibe που σου κρατάει ατσαλωμένο το ηθικό, σαν υπερβολική δόση βιάγκρα ανακατεμένη με κάθε λογής παραισθησιογόνες ντρόγκες. Έπειτα όμως από το “Downtown”, το οποίο για έναν αρκετά περίεργο λόγο μου θύμισε τους BLOOD CEREMONY, και το “Pusher man” κυριαρχούν πολλά σκαμπανεβάσματα που συνήθως καταλήγουν σε υποτονικές έως και αδιάφορες στιγμές.
Υπάρχουν μεν όμορφα κομμάτια που σώζουν κάπως την κατάσταση, όπως για παράδειγμα το πορωτικό και άκρως ροκάδικο “Melody lane”, καθώς και η οργιώδης acid σεβεντίλα του “The Night Creeper” με το υπέροχο κιθαριστικό ανέβασμα στο φινάλε της, αλλά στην τελική φαίνεται πως δεν αρκούν. Φυσικά και δεν πρόκειται να ψέξω την επιλογή της μπάντας να δώσει επαρκή χώρο και στην ακουστική κιθάρα στο μακρόσυρτο “Slow death”, που θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να διεκδικήσει τον τίτλο του “Planet Caravan” των UNCLE ACID ή στο “Black motorcade”. Πίσω όμως από την συναισθηματικά φορτισμένη χροιά τους κρέμεται η εντύπωση ενός κενού εμπνεύσεως και αναστήματος που χρίζει περαιτέρω βελτίωσης.
Για να πω την αμαρτία μου, δεν είχα καμία απολύτως απαίτηση ή προσδοκία για μια υπέρβαση ανάλογη του διαμαντένιου “Blood Lust”. Παρόλα αυτά, όπως ακριβώς συνέβη με το προ διετίας “Mind Control” έτσι και με το “The Night Creeper”, οι UNCLE ACID AND THE DEABEATS πιστοποιούν πως διαθέτουν την καλλιτεχνική μαγ(κ)ιά και το know-how για την αποτελεσματική συντήρηση του ντόρου γύρω από το μουσικό τους οικοδόμημα, δίχως να πέφτουν πολύ πιο κάτω από τα ποιοτικά standards που οι ίδιοι έχουν καθιερώσει.
7,5 / 10
Πάνος Δρόλιας
