>
Οι POTERGEIST μας έχουν απασχολήσει ουκ ολίγοις τα τελευταία χρόνια. Κάτι η σταθερότητά τους στις κυκλοφορίες τους, κάτι η εμφάνισή τους στο συναυλιακό προσκήνιο, είτε ως τοπικοί headliners, είτε ως support σε γνωστές ξένες μπάντες με παρεμφερή, αν και όχι αποκλειστικά, ήχο (βλ. BLACK LABEL SOCIETY, CORROSION OF CONFORMITY, KYLESA, LYNYRD SKYNYRD). Αν μη τι άλλο, δείχνουν ότι έχουν και όρεξη και έμπνευση, ώστε να μη μένουν με τίποτε άπραγοι. Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Swampire”, κυκλοφόρησε το 2014 και μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο μας δίνουν το νέο τους πόνημα, ονόματι “Crocodile tears”.
Το άλμπουμ απαρτίζεται από 1 εισαγωγή και 8 τραγούδια που κινούνται στο γνώριμο πλέον ύφος της μπάντας. Swamp metal δηλαδή, σε όλο του το μεγαλείο.
Το εναρκτήριο, ομώνυμο κομμάτι, είναι και η ναυαρχίδα του δίσκου, με το mid-tempo στιβαρό rhythm section και το groove του. Το “Visit from a swampire”, συνεχίζει με λίγο πιο «ερωτικές» διαθέσεις, καθώς θα μπορούσε κάλλιστα να παίζει σε κάποιο bar/club και να λικνίζονται με τολμηρότητα τα σώματα στους ρυθμούς του. Να τα ξεχάσετε όμως αυτά στο “What then”, που είναι σαφέστατα πιο επιθετικό. Σε παρόμοια ηχοτοπία κινείται και το “Truth”. Οι τόνοι πέφτουν λίγο με το “Atonement”, για να ξανανέβουν ιδιαίτερα με το “The preacher and the witch”, που δίνει ρέστα με το κιθαριστικό solo προς το τέλος και φυσικά την εξαιρετική συμμετοχή της Mighty N. Το “Eve” που ακολουθεί με διαφορετικό ήχο, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι μέρος του hard rock κινήματος των 80s. Το άλμπουμ κλείνει με το “Last punk standing”, που ενώ αρχικά εκφράζει μία νοσταλγία, προς το τέλος αλλάζει προς μία υποχθόνια επιθετικότητα.
Όπως φαίνεται, οι POTERGEIST είναι εδώ και δε σκοπεύουν να μας «αφήσουν στην ησυχία μας» για καιρό ακόμη. Ένας λόγος παραπάνω να χαιρόμαστε λοιπόν.
8 / 10
Κωνσταντίνος Βασιλάκος
