"/>
Είναι ίσως η μοναδική φορά που ο θείος Dave έβαλε αρκετό νερό στο κρασάκι του, το αποτέλεσμα όμως δικαίωσε τους πάντες. Ο ίδιος έχει πει αρκετές φορές άλλωστε ότι εδώ άφησε χώρο στους υπόλοιπους να κάνουν πράγματα. Στα πιο αξιοσημείωτα του δίσκου τώρα, είναι η δεύτερη συνεχόμενη φορά που η μασκότ Vic Rattlehead παίρνει ρεπό και απουσιάζει από το εξώφυλλο, επιστρατεύεται καθηγήτρια Γαλλικών για να μπορέσει ο Mustaine να προφέρει σωστά το ρεφρέν στο “A tout le monde”, φωνητικά και ερμηνευτικά επίσης έχει δοθεί περισσότερη προσοχή, οι κιθάρες έχουν παίξει ένα σκασμό iconic riffs, ο Menza δεν παλεύει να διαλύσει ολόκληρο το drum kit βάζοντας κι αυτός λίγη ζαχαρίτσα στο παίξιμο του, και ο Marty Friedman, είναι απλώς ο Marty Friedman. Αν παρατηρήσεις προσεκτικά αυτόν τον τύπο να παίζει, σκέφτεσαι πως ίσως και να είναι εξωγήινος. Αν εμφανιζόταν ένα μαγικό τζίνι και μου έλεγε “μπορείς να διαλέξεις όποιον κιθαρίστα θες κι εγώ θα σε κάνω να παίζεις σαν αυτόν”, μάντεψε ποιο όνομα θα έλεγα.
Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να κάνω εγώ το worst to best για αυτόν τον δίσκο, ξανακοιτάζω το track list τώρα και πραγματικά δυσκολεύομαι να πω ποιο είναι το αγαπημένο μου τραγούδι από εδώ μέσα. Προφανώς και δεν υφίσταται κανένα filler εκεί, 12 τεμάχια με συνολική διάρκεια 50 λεπτά παρά 3 δευτερόλεπτα σημαίνει γκολ από τα αποδυτήρια.
Ακούω καμιά φορά σε random συζητήσεις ότι το metal είναι πεθαμένο, ή το ακόμα καλύτερο, ότι τα 90s δεν ήταν καλή περίοδος για την μουσική μας. Είναι μια καραμέλα που κούρασε πλέον αυτή, κάποιοι όντως το πιστεύουν όμως αυτό, πιθανότατα κρίνοντας βάση εμπορικότητας και πωλήσεων ή ακόμα και λαμβάνοντας υπόψη το γενικότερο ρεύμα τότε. Γελάω από μέσα μου για να μην προσβάλλω αυτούς που τα λένε και τα πιστεύουν, μια απλή ματιά να ρίξεις τι δίσκους μας έχει δώσει η τότε περίοδος, θα γελάσεις κι εσύ. Και μιας και μιλάμε για το 1994 συγκεκριμένα, χρονιά που το “Youthanasia” δεν ήταν καν το καλύτερο που βγήκε τότε, έτσι για πλάκα, ένα απλό Google search θα σε πείσει πανεύκολα για αυτό που λέω…
Μίμης Καναβιτσάδος
