"/>
Εκεί εστιάζεται το σημαντικό μειονέκτημα του “Redeemer…”. Η αδύναμη παραγωγή, για την οποία ακούω πολύ κόσμο να μιλά και δικαίως, είναι δευτερευούσης σημασίας. Ας είχε μόνο τραγουδάρες ο δίσκος κι ας είχε μέτρια παραγωγή. Η αρχή του είναι αισιόδοξη πάντως, με το “Dragonaut” και το ομώνυμο κομμάτι, που μου θυμίζει και λίγο “Hell patrol”, χωρίς εννοείται να αγγίζει το μεγαλείο του. Το “Halls of Valhalla” είναι ΕΠΟΣ και στα σίγουρα, η καλύτερη στιγμή του δίσκου. Αξιόλογο είναι επίσης το “Sword of Damocles”, που θα μπορούσε να είναι άνετα και στο “Nostradamus”. Δεν ξέρω, αλλά πάντα το θεωρούσα ως «ένα metal τραγούδι των MAGNUM», για κάνε και συ λίγο τον συσχετισμό. Από εκεί και κάτω όμως, «χαλάει η σούπα»…
Τα “March of the damned” και “Down in flames”, που θα μπορούσε να τα γράψει και ένας 18χρονος οπαδός τους, πέραν του πιασάρικου ρυθμού τους, δεν προσφέρουν κάτι. Κανονικό γεώμηλο το “Hell & back”, ανούσιο το “Metalizer”, βαρετό το “Secrets of the dead”, «φτωχό» το “Beginning of the end”… Οι εξαιρέσεις των “Cold blooded” (παιδάκι του “Bloodstone”), “Crossfire” (bluesy, διαφορετικό, άρα αυτομάτως έχει ένα ενδιαφέρον παραπάνω) και “Battle cry” (μάλλον η δεύτερη καλύτερη στιγμή του άλμπουμ) δεν μπορούν να ισορροπήσουν την κατάσταση, η οποία βυθίζεται στο bonus CD… Και τα πέντε κομμάτια που βρίσκονται εκεί (“Snakebite”, “Tears of blood”, “Creatures”, “Bring it on”, “Never forget”) είναι ό,τι πρέπει για όσους πάσχουν από αϋπνία… Ακόμη και ο Rob, για όνομα δηλαδή, ούτε αυτός είναι σε φόρμα! Μολονότι εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να είναι κακός, ακούγεται «μαγκωμένος», «κρατιέται», δεν είναι ο Halford που επισκίαζε τα πάντα με τις ερμηνείες του και τρόμαζε όποιον τολμούσε να σταθεί δίπλα του.
Παραδόξως, η εμπορική απήχηση του “Redeemer…” ήταν έξοχη! Παράδοξο βέβαια σε πρώτη ανάγνωση, απολύτως φυσιολογικό σε δεύτερη. Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία, πως αυτό οφείλεται στην απογοήτευση του “Nostradamus”. Στις ΗΠΑ ειδικά έσκισε, πήγε στην έκτη θέση του Billboard. Έλαβε απίθανα εγκωμιαστικά σχόλια από τον Τύπο, συντάκτες υμνούσαν την καταπληκτική κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο Halford (άντε βγάλε άκρη), επισήμαναν πως ο Faulkner «αναγέννησε» το συγκρότημα και φτάσαμε να διαβάζουμε πως το άλμπουμ ήταν ισάξιο ενός “Sad wings of Destiny” και ενός “British Steel”. Εμ, δεν σας παίρνουν την πένα, ή σωστότερα το πληκτρολόγιο ορισμένων, σας έχουν αμολητούς να γράφετε μπούρδες!
Επομένως ναι, το “Redeemer of souls” δεν είναι δίσκος – απογοήτευση, αλλά συνάμα όχι, δεν είναι και να σκίζεις τα ρούχα σου από την πώρωση, μην τρελαθούμε τώρα. Και η περιρρέουσα αίσθηση περί του «τελευταίου JUDAS PRIEST άλμπουμ», έκανε όλους τους σώφρονες και απαιτητικούς οπαδούς του σχήματος, να θέλουν περισσότερα. Ευτυχώς, η συνέχεια ήταν αυτή που έπρεπε και τα «περισσότερα» μας δόθηκαν απλόχερα. Ο Andy Sneap ανέλαβε παραγωγή και δεύτερη κιθάρα, ο Faulkner πήρε επ’ ώμου την σύνθεση όντας το πρώτο βιολί στο group, o Rob αναζωογονήθηκε και τα “Firepower” και “Invincible shield” μας έκαναν να τρέχουμε τρελαμένοι σε βουνά και λαγκάδια.
Δημήτρης Τσέλλος
