"/>
Όμως για την περίπτωση των MOTELY CRUE, τα πράματα είναι διαφορετικά. Αυτοί έβγαλαν ένα εξαιρετικά αξιοπρεπές άλμπουμ, έριξαν πολύ δουλειά, πίστεψαν πολύ σε αυτό που έκαναν και το έκαναν πολύ καλά, ήθελαν να πάνε ένα βήμα μπροστά, αλλά με το όνομα και την φήμη που είχαν, κανείς δεν μπορούσε να τους δει πιο σοβαρά από μια χύμα rock n’ roll μπάντα και το μόνο τους λάθος ίσως να ήταν πως νόμιζαν ότι ο κόσμος τους εκτιμούσε λόγω της μουσικής τους.
Λάθος κατά 50%. Γιατί το υπόλοιπο που χαρακτήριζε το συγκεκριμένο γκρουπ, ήταν η «μαγκιά» και η πρόζα, το sex και η αντρίλα που πουλούσαν. Αυτό δεν μπόρεσαν ποτέ να το ξεφορτωθούν ώστε μουσικά να κάνουν αυτό που ήθελαν τότε. Να πάνε ένα βήμα πιο μπροστά από το “Dr. Feelgood” δηλαδή.
H φυγή ή η απόλυση του Vince Neil, θα τους δώσει τον χώρο που θέλουν, η επιλογή του Corabi είναι ιδανική, το άλμπουμ είναι πολύ καλά δουλεμένο, προσαρμόζεται αριστοτεχνικά στο ύφος της περιόδου, οι συνθέσεις πολύ καλές, μα παρά τις προσδοκίες τους, η αποτυχία τους περίμενε στην γωνία. Λογικό; Λογικό! Μα ποιος που άκουγε τότε NIRVANA, θα αγόραζε άλμπουμ των MOTLEY CRUE, και ποιος οπαδός των MOTLEY CRUE θα αγόραζε ένα άλμπουμ που ακούγονταν πιο πολύ σαν NIRVANA για παράδειγμα;
Βάλτε και στην εξίσωση και την γκρίνια για το ότι δεν ήταν στην μπάντα ο Neil αλλά ένα νέος και άγνωστος τύπος (αλλά πολύ καλύτερος τραγουδιστής) και εύκολα κανείς καταλαβαίνει ότι οι CRUE κάθισαν να λύσουν μια εξίσωση την οποία οι ίδιοι δημιούργησαν, αλλά δεν θα μπορούσε να τους δώσει καμία θετική λύση στο πρόβλημα τους.
Παρόλα αυτά, το “Motley Crue” μπορεί να έχει μια διαφορετική μουσική κατεύθυνση αλλά από το 1994 και μέχρι σήμερα είναι ό,τι πιο μεστό και δημιουργικό μας έχουν δώσει σε στούντιο άλμπουμ. Αφήστε που σήμερα ακούγεται πολύ πιο ώριμό και θελκτικό από ποτέ.
Δημήτρης Σειρηνάκης
