"/>
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Jon Lord συχνά αναφερόταν στο “Stormbringer” με μια πιο ώριμη οπτική, σχετικά με την πιο διπλωματικά συγκρατημένη κριτική που είχε εκφράσει πιο παλιά, όπου είχε παραδεχτεί τελικά ότι το “Stormbringer” ήταν ένας δύσκολο προορισμός για την μπάντα. «Ήταν ένα σημείο καμπής για τους PURPLE. Μερικοί το αγαπούν, άλλοι το απορρίπτουν, αλλά είναι αναμφίβολα ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία μας. Ο Glenn ήταν γεμάτος ενέργεια και ιδέες. Αν και δεν συμφωνούσα πάντα μαζί του, οφείλω να παραδεχτώ ότι έφερε κάτι νέο στη μουσική μας».
Για τον Ritchie Blackmore τα πράγματα πάντα ήταν απλά, γιατί έτσι είναι χαρακτήρας του: «Ήταν ένα περίεργο άλμπουμ. Είχα αρκετή ελευθερία να παίξω όπως ήθελα, αλλά τα υπόλοιπα μέλη ήθελαν να ακολουθήσουν μια διαφορετική κατεύθυνση. Σκέφτομαι ότι αν είχαμε καταφέρει να παραμείνουμε πιστοί στο σκληρό ήχο που είχαμε, το άλμπουμ θα ήταν καλύτερο. Ήταν το τελευταίο άλμπουμ που έκανα με τους DEEP PURPLE πριν φύγω για να σχηματίσω τους RAINBOW. Όταν βλέπεις μια μπάντα να απομακρύνεται από το είδος της μουσικής που την έκανε διάσημη, τότε ξέρεις ότι είναι η στιγμή να προχωρήσεις»…
Το “Stormbringer” ήταν και είναι ένα ποιοτικό άλμπουμ, ξεχασμένο και πια προορισμένο για ρομαντικούς ακροατές, που θέλουν να ανακαλύπτουν (ξανά και ξανά) με το πέρασμα του χρόνου στιγμές που ξεχάστηκαν, αλλά συνεχίζουν να λάμπουν, κάπου αυτόνομες, κάπου μακριά παρατημένες σαν τα ωραία τραγούδια των συγκροτημάτων που ξεχνάμε ότι υπάρχουν από την στείρα επανάληψη των κλασσικών τους.
Δημήτρης Σειρηνάκης
