"/>
Όπως είναι αναμενόμενο με τον Neal Morse, ο άνθρωπος δεν μπορεί να γράψει έναν prog rock δίσκο που να μην ξεπερνάει τη μία ώρα με το “One” να φτάνει στα 79 λεπτά. Μουσικά, αν είστε οπαδός, ξέρετε ακριβώς τι να περιμένετε από τον κύριο από το Nashville του Tennessee μιας και είναι πολύ συντηρητικός στο στυλ και τον ήχο του: μακροσκελή και δαιδαλώδη τραγούδια με επικά, συμφωνικά και μεγαλειώδη intro και outro, πολυφωνίες, σόλο, εναλλαγές και φυσικά το μουσικό και ηχητικό σύμπαν των GENESIS, YES, THE BEATLES, ELTON JOHN, KANSAS, ELP σαν μια εγκυκλοπαίδεια του 70s prog rock και songwriting. Τα οχτώ κομμάτια του δίσκου χωρίζονται σε πολλαπλά μέρη και διαρκούν πάνω από δέκα λεπτά σε μέσο όρο.
Ναι, ο Neal Morse γράφει πάντοτε prog rock on steroids και κάνει αυτό που εκείνος γουστάρει και που τον εκφράζει μουσικά αλλά και πνευματικά, αδιαφορώντας αν συχνά επαναλαμβάνεται και κουράζει με την μανιέρα του. Συχνά μου φέρνει ψυχική ανάταση και με ξεσηκώνει με την αχαλίνωτη μουσικότητα του (χάρη και στο παίξιμο του Portnoy) αλλά συχνά με εκνευρίζει με τις εμμονές του, μουσικές και στιχουργικές. Θα έλεγα μάλιστα πως είτε μιλάμε για ένα άλμπουμ του που βγήκε πριν από είκοσι χρόνια ή ακόμα και στο παρόν, ο Neal Morse είναι ένας καλλιτέχνης που είτε θα σας αρέσει ή θα σας απωθεί ή ενίοτε και τα δύο.
Αυτό τουλάχιστον όσον αφορά τη σόλο καριέρα του μιας και για πολλούς από μας που ακούμε φανατικά 90s prog σχήματα, οι SPOCK’S BEARD ήταν το peak του Morse και η απουσία του από το συγκρότημα παραμένει αισθητή όλα αυτά τα χρόνια. Χαίρομαι ωστόσο να επιστρέφω κάθε τόσο στα επικά σόλο άλμπουμ του όπως το “One” για να ξαναπιάσω το νήμα και να θυμηθώ από πού (ξανά)ξεκίνησε και την πορεία που ακολούθησε.
Φίλιππος Φίλης
