"/>
Θα δεις γνώριμους τίτλους κοιτάζοντας τα τραγούδια που απαρτίζουν το “Chain of command”. Τούτο συμβαίνει γιατί τα περισσότερα, τα ακούσαμε από πριν ή μετά, ξαναδουλεμένα ανά τα χρόνια, με τις δεδομένες διαφορές στις εκτελέσεις. Άλλοτε και με διαφορετικούς στίχους/τίτλους. Αναφέρομαι στον ομώνυμο καλπασμό, στο αιώνιο “Shadow thief” (highlight το ντουέτο Harry/Bob στο Keep it True του 2008), στο υπέροχο “She waits” (πολύ περισσότερο TITAN FORCE μου θυμίζει, παρά JAG PANZER), στο “Never surrender” (το “Viper” του “The age of mastery”), στο “Burning heart”, στο “Sworn to silence” και στη διασκευή του “In a gadda da vida”. Μαζί τους συμπληρώνουν τον δίσκο το “Ride through the storm” (πόσο IRON MAIDEN σε όλα του!), το instrumental “Dream theme” και το «κρυφό χαρτί» του “When the walls come down” με τον εντελώς QUEENSRYCHE χαρακτήρα, που υπήρχε μόνο σε ακυκλοφόρητη demo μορφή.
Ο Christian Lasegue, γνώριμός μας επίσης από το “The scourge of the light”, είναι ένας ακόμη τεχνικός και ικανότατος κιθαρίστας, στην σειρά των παικταράδων που κράτησαν τη lead εξάχορδη στη μακρά ιστορία του group. Ο Bob Parduba έχει διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση από τον Τύραννο. Πιο λυρικός, πολύ περισσότερο Dickinson-ικός, διόλου τραχύς, δίνει έναν εναλλακτικό αλλά εξίσου ωραίο τόνο στα τραγούδια. Βέβαια, από μόνα τους αυτά απέχουν από το βάρβαρο, «ατσαλένιο» στυλ του “Ample destruction”, συνεπώς ο Bob στο μικρόφωνο ήταν όπως και να’χει, ένας κατάλληλος άνθρωπος, στην κατάλληλη θέση. Βεβαίως, πάντα θα μας έρχονται στο νου διάφοροι τραγουδιστές και πάντα θα λέμε «ναι, αλλά αν είχαν τον ‘τάδε’ στη θέση του θα ήταν καλύτερο το αποτέλεσμα», αλλά ας μείνουμε σε αυτό που ακούμε, χωρίς φανταστικά σενάρια. Και αυτό που ακούμε, είναι εξαιρετικό!
Το “Chain of command” πάντα θα βρίσκεται στην σκιά των μεγάλων του αδερφών. Για μένα, φταίει που σχεδόν όλα του τα κομμάτια τα έχουμε κάπου ηχογραφημένα επισήμως από τον Τύραννο και έτσι, σχεδόν ξεχνάμε πότε πρωτογράφτηκαν και ποιος τα πρωτοτραγούδησε. Αξίζει όμως ένα καλό rotation, να μπαίνει στο στερεοφωνικό μας κάπου-κάπου, αξίζει της προσοχής μας. Γιατί, διάολε, το υλικό είναι τόσο καλό, που και από μπάντα ψαράδων της Παπούα Νέα Γουινέα να παιχτεί, κάτι θα σου… «πει»!
Δημήτρης Τσέλλος
