"/>
Ο ίδιος όμως και τα μέλη του γκρουπ του, είχαν άλλη άποψη. Για άλλη μια φορά όλο το άλμπουμ διατήρησε το στήσιμο που είχε κάθε δισκογραφική του κίνηση χωρίς να ξεφύγει από την φόρμουλα και ροή που ήδη ήξερε ο οπαδός. Από το τραγούδι που «άνοιγε» τον δίσκο, “Speeder”, μέχρι και την τελευταία νότα, αυτό που άκουγες ήταν καλοπαιγμένο heavy metal. Ο UDO και η παρέα του προσέφεραν ότι ακριβώς ποθεί ο κάθε οπαδός: Στακάτα, κοφτά κιθαριστικά heavy metal riff κλασικού ήχου που βρίσκονται σε κομμάτια γρήγορης και πιο αργής mid tempo ταχύτητας και ρεφρέν που θέλοντας και μη τα τραγουδάς. Όλο το άλμπουμ, ήταν δομημένο ηχητικά στις ’80s ηχητικές κλίμακες φέρνοντας στο μυαλό αρκετά τον μύθο των ACCEPT. Άλλωστε ο ίδιος ποτέ δεν αποποιήθηκε το παρελθόν του, αφού αυτό «ξέρει» να κάνει καλά.
Ευτυχώς σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά του δεν υπήρχε τραγούδι, εκτός του “Mystery”, ένα από τα χειρότερα μουσικά δείγματα γραφής που έχει ηχογραφήσει ποτέ ο UDO, που να υστερεί ή να θέλεις να ακούσεις γρήγορα το επόμενο. Καμία άλλη σύνθεση δεν είχε τόσο ανιαρό περιεχόμενο, έχοντας σαν μοναδικό ρόλο να «γεμίσει» το άλμπουμ. Ακόμα και η μόνη μπαλάντα του δίσκου, “Secrets in paradise”, ακούγεται κάτι παραπάνω από ευχάριστα, αν και όλοι ξέρουν ότι ο UDO δεν είναι γνωστός για το εύρος των φωνητικών του δυνατοτήτων αλλά ούτε και για την ξεχωριστή ερμηνεία του σε πιο πολύ αργού tempo κομμάτια.
Κάθε σύνθεση του “Decadent” έχει ένα χείμαρρο από riffs που ξεχυνόταν από τα ηχεία, και θα σε παρέσερνε στο πέρασμά του, σε τραγούδια όπως τα “House of fake”, “Pain”, “Meaning of life”, “Breathless”, “Under your skin”, “Untouchable” και “Rebels of the night”. Έτσι όλα είναι γεμάτα με ένταση και προκαλούν άκρατο ενθουσιασμό από την πρώτη ακρόαση, έχοντας νότες που θα σε ξεσηκώσουν και έναν UDO που το πέρασμα των χρόνων τον σημάδεψε μόνο εξωτερικά, δίνοντας για ακόμα μια φορά τον καλύτερο εαυτό του. Στο δίσκο υπάρχουν συνθέσεις που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαν να έχουν σαν όνομα δημιουργού το ACCEPT, όντας η ιδανική γυμναστική σβέρκου κατά των αλάτων του αυχένα. Τραγούδια που φέρνουν πολλά χαμόγελα ικανοποίησης χωρίς δισταγμό. Σαφώς στο τελικό ηχητικό αποτέλεσμα του δίσκου, έχει βοηθήσει και η παραγωγή που είναι ίσως επιτηδευμένα οπισθοδρομική.
Το “Decadent” δεν είχε καμία έκπληξη ή ηχητική/συνθετική καινοτομία. Είχε όμως άλλη μια κατάθεση ψυχής, ενός από τους σημαντικότερους frontmen, για το πως πρέπει να ακούγεται σωστά το παραδοσιακό heavy metal. Ενός καλλιτέχνη που απέδειξε περίτρανα για άλλη μια φορά ότι ο τίτλος που επέλεξε για την τότε καινούργια του δουλειά δεν είχε καμία σχέση με τον ίδιο, αφού αποτελεί μια ασταμάτητη μηχανή παραγωγής τραγουδιών που «πατάνε» πάντα στις ρίζες. Έναν δημιουργό που μας χαρίζει δίσκους όπως αυτόν, που θα γεμίσει ατελείωτες ώρες μουσικής ικανοποίησης, εφάμιλλος του ονόματος και της μουσικής κληρονομιάς που έχει αφήσει.
Did you know that:
– Στην digipack έκδοση αλλά και αυτή που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία, υπάρχουν bonus τραγούδια (2 στη μια και 1 παραπάνω στην άλλη) τα οποία θα μπορούσαν να έχουν θέση στην κανονική κυκλοφορία. Ειδικά το “Shadow eyes” που αρχίζει λες και ακούς το “Metal heart”!
– Το άλμπουμ θα ήταν το τελευταίο για τους Kasperi Heikkinen και Francesco Jovino στη σύνθεση του σχήματος.
– Αν κάποιος θελήσει να αποκτήσει τώρα πια το άλμπουμ σε βινύλιο, θα πρέπει να βάλει λίγο βαθιά το χέρι στην τσέπη του.
– Το “Decadent”, ενώ στην Ευρώπη κυκλοφόρησε σαν σήμερα στις 23 Ιανουαρίου, στην Αμερική κυκλοφόρησε στις 3 Φεβρουαρίου.
Θοδωρής Μηνιάτης
