"/>
“Fuck your God” (I AM FOR ME AND FOREVER AFTER!) “When heaven burns” (τι υπέροχη αρμονική riff-άρα το κέρατο μου!) αλλά και το “The pentecostal” που κλείνει αυτό το ούτε μισάωρο ολοκαύτωμα, αποτελούν πιο περιπετειώδεις συνθέσεις για δεδομένα DEICIDE. Από την άλλη, “Enchanted nightmare”, “From darkness come” και το μακελειό κάτω των δύο λεπτών “Go now your Lord is dead” (άμωμοι εν οδώ), μας θυμίζουν για ποιο λόγο αγαπήσαμε τη καταστροφική λύσσα των DEICIDE.
20 χρόνια μετά, το “Scars of the crucifix” στέκει περήφανα σαν μια από τις κορυφαίες ύστερες στιγμές των DEICIDE, μετά από μια ασταθή είσοδο στη νέα χιλιετία. Δύο χρόνια μετά, το “The stench of redemption”, θα έρθει και θα “ζευγαρώσει” μαζί του, ποιοτικά και μουσικά, με μεγάλες αλλαγές να έρχονται. Αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία για ένα άλλο κείμενο. Μέχρι τότε, ευλογείτε κι ας ψάλλουμε μαζί με τον αιδεσιμότατο/απαισιότατο Benton:
You walk alone with Jesus, in a world of non-believers!
Humiliated savior, is thy son of heavens failure?
Forever left undone, on the cross for everyone!
His words of God unheard, he is dead and not concerned!
Did you know that?
– Στο DVD του δίσκου, πέραν της δημιουργικής διαδικασίας αυτού, βλέπουμε και ορισμένες συνήθειες και χόμπι των μελών. Το πολυβόλο Steve Asheim λοιπόν, αγαπάει πολύ τα πολυβόλα όπλα! Ποιος να το περίμενε;!
– DOKKEN (“Under lock and key”, “Back for the attack”), XYZ (“Hungry”), NEVERMORE (“The politics of ecstasy”, “Dreaming neon black”), NILE (“Annihilation of the wicked” ως “What should not be unearthed”), DEICIDE (“Scars of the crucifix”), CANNIBAL CORPSE (“Gore obsessed”, “Worm infested” EP, “The wretched spawn”). Ορισμένες μόνο από τις μπάντες που εμπιστεύτηκαν τον ήχο τους στον Κύριο Neil Kernon. Από τους αγαπημένους παραγωγούς του γράφοντα, κυρίως λόγω αυτής της ικανότητας ελιγμού ανάμεσα σε διαφορετικές ηχητικές προσεγγίσεις!
– Τελευταίος δίσκος με τους αφούς Hoffman, με τον Ralph Santolla να παίρνει τη θέση τους. Στον απόηχο αυτής της αποχώρησης, που ήταν αρκετά επεισοδιακή, είχαμε την εξής αποκάλυψη: ο Santolla, έγραφε τα solos των DEICIDE από την αρχή ως και το “Scars of the crucifix”! Τα βιντεοσκοπούσε, τα έστελνε στους αφούς Hoffman, εκείνοι τα μάθαιναν και όλα καλά. Μέχρι που έφυγαν και μαθεύτηκε το μυστικό! Καλά πήγε αυτό!
Γιάννης Σαββίδης
