"/>
Τι να πούμε για τις ενορχηστρώσεις με τα βιολιά (από synthesizer βέβαια αλλά τι να κάνουμε τώρα; Ο προϋπολογισμός τους έφυγε στο μιξάρισμα στα θρυλικά Abbey Roads) στο “The Scarlet Garden” ή για το γεγονός ότι τόλμησαν να κάνουν την πρώτη power gothic ballad στην Ιστορία με το “My Wine in Silence”; Με το “Prize of Beauty” μας βάζουν όλους στην κατάλληλη ψυχική κατάσταση για να αρχίζουμε να κόβουμε φλέβες (το εκκλησιαστικό όργανο και το πένθιμο πιάνο δεν βοηθάνε την κατάσταση). Οι απειλητικές κιθάρες κουρδισμένες στα πιο χαμηλά στρώματα της Αβύσσου του Νίτσε, κυριαρχούν στο “Blue Lotus”, κάνοντας τον Aaron να τραγουδά λες κι έχει καταληφθεί από το πνεύμα μιας μοιρολογίστρας.
Από πλευράς στίχων, ένας τομέας που για μένα ήταν πάντα δευτερεύων (αν ήθελα ποίηση θα άνοιγα κανένα βιβλίο και δεν θα άκουγα δίσκους) ο Aaron όχι μόνο μας δείχνει όχι μόνο την αγάπη του για τους Ρομαντικούς του 19ου αιώνα (“Catherine Blake” είναι μια αναφορά στην γυναίκα και μούσα του Άγγλου ποιητή και ζωγράφου William Blake) αλλά και για τον Nick Cave, μιας που τα περισσότερα τραγούδια έχουν να κάνουν με κάποιον που καταστρέφεται λόγω του ερωτικού πάθους.
Σβήστε τα φώτα λοιπόν, ανάψτε κηροπήγια, βάλτε λίγο κόκκινο κρασί (ή ότι σας αρέσει), απομακρύνετε τα κοφτερά αντικείμενα από τριγύρω σας, καθίστε αναπαυτικά… κι απολαύστε έναν από τους καλυτέρους δίσκους των μαέστρων του gothic doom.
Γιώργος Γκούμας
