"/>
Η επάνοδος με το “Exit Wounds” δεν άργησε να έρθει και από την πρώτη ακρόαση ήταν απολύτως εμφανές πως το υλικό του ήταν στοχευμένο, συμπαγές, “τσαντισμένο” και γεμάτο δύναμη. Η απουσία των γενικευμένων πειραματισμών που διεφάνη στο ΕΡ επιβεβαιώνεται στο ακέραιο στο δίσκο, με τη μπάντα να τιμάει τους πρώτους τρεις δίσκους της δισκογραφίας του, θέλοντας να αφήσει ένα ξεκάθαρο στίγμα σχετικά με την καινούργια εποχή των THE HAUNTED. Thrash riffs, μπόλικο groove και μελωδία στις σωστές δόσεις ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά του δίσκου. Οι επιστροφές των Aro και Erlandsson ευνόησαν άλλωστε αυτή την κατεύθυνση, με το πάθος και την εκρηκτικότητα που πάντα έβγαζαν οι ερμηνείες του μεν, αλλά και το ταχύτατο και χειρουργικής ακρίβειας παίξιμο του δε. Η ποικιλία δε λείπει από το δίσκο, αλλά αυτό που σίγουρα λείπει είναι η σπιρτάδα του αποχωρήσαντος Anders Björler, χωρίς όμως να αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για την όγδοη δουλειά του γκρουπ. Ανασταλτικό παράγοντα δεν αποτέλεσαν ούτε τα πολλά σε αριθμό κομμάτια του “Exit Wounds”, με τη συνολική διάρκεια να παραμένει σε λογικά πλαίσια. Ούτε φυσικά και τα 2-3 filler-άκια που αν έλειπαν θα ανέβαζαν το τελικό αποτέλεσμα.
Το “Exit Wounds” μπορεί να μην δύναται ούτε στο ελάχιστο να επισκιάσει και να ξεπεράσει τις πρώτες και λαμπρές δουλειές του συγκροτήματος, αλλά ήταν ένας συνολικά αξιοπρεπής δίσκος, που θύμιζε τους THE HAUNTED που όλοι αγαπήσαμε και καθόλα ιδανικός για να δηλώσει η μπάντα πως είναι ακόμα εδώ και μπορεί ακόμα να χαρίζει δυνατές στιγμές. Επίσης αποτέλεσε και ένα εξαιρετικό ορεκτικό για το comeback των AT THE GATES που κυκλοφόρησε ελάχιστους μήνες αργότερα μέσα στη χρονιά.
Θανάσης Μπόγρης
