"/>
Στο πλαίσιο αυτό, οι ANATHEMA επιδεικνύουν τρομερή έφεση προς το συναίσθημα, ενίοτε υπόκωφο ενίοτε έντονο, με το υπέροχο πιάνο και τις ερμηνείες των Vincent Cavanaugh και Lee Douglas η οποία εδώ έχει σημαίνοντα ρόλο. Αυτό που προσωπικά με ξένισε και που συνεχίζει να με ενοχλεί είναι η επανάληψη, κάτι που αναπόφευκτα θα συνέβαινε απ’ τη στιγμή που το συγκρότημα βασίστηκε σε μια συνταγή, έστω και πετυχημένη για ένα διάστημα. Τα post rock μοτίβα εδώ ακούγονται λίγο πολύ ίδια και, όπως προστάζει και το είδος στη τελική, δημιουργούν μια μονοτονία που πιστεύω δεν ταίριαζε στους ANATHEMA μιας και πάντοτε πειραματίζονταν και δεν έμεναν στάσιμοι. Με το “Distant satellites” ωστόσο, μου φαίνεται πως είχαν αρχίσει να βαλτώνουν και να ξεμένουν από ιδέες και έμπνευση, με κάποιες μοναδικές εκλάμψεις εδώ και κει όπως στο υπέροχο “Ariel” και το “Anathema”, το πρώτο με την Douglas να συγκινεί όπως πάντα και, το δεύτερο, με την πιο doom ατμόσφαιρα.
Είπα παραπάνω πως οι ANATHEMA αρέσκονταν να πειραματίζονται και να μπλέκουν άλλα είδη και στυλ, κάτι που κάνουν στο δέκατο τους άλμπουμ αλλά όχι και τόσο πετυχημένα πάλι. Έτσι, συναντάμε σε αρκετά σημεία πολλά στοιχεία από dance μουσική και pop μπάντες όπως FLORENCE AND THE MACHINE και τους COLDPLAY. Στο ομώνυμο τραγούδι κάπως κολλάει όμορφα αυτή η πρόσμιξη, αλλά όχι αλλού. Από δίσκο σε δίσκο, οι πειραματισμοί των ANATHEMA ήταν πάντοτε κάπως αμήχανοι, τουλάχιστον στην αρχή και προτού αποκρυσταλλωθούν. Οι pop επιρροές εδώ επομένως θα μπορούσαν να ακουστούν πιο άρτιες στον επόμενο δίσκο, κάτι που δεν συνέβη αφού η μπάντα με τον ενδέκατο δίσκο της, “The optimist”, το πήγε πάλι αλλού και ύστερα χτυπήθηκε από την πανδημία, δίχως απ ότι φαίνεται επιστροφή.
Did you know that:
- Το τραγούδι “Anathema” ήταν μια σύνθεση του Daniel Cavanaugh την οποία έγραψε αυτοσχεδιάζοντας στο πιάνο που υπήρχε στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου. Ο Vincent τον άκουσε να παίζει το εισαγωγικό άρπισμα και τον ακολούθησε. Το κομμάτι μιλάει για τη διαδρομή της μπάντας, τα πάνω και τα κάτω τους.
Φίλιππος Φίλης
