"/>
Οι συνθέσεις είναι πραγματικά μία και μία και παρόλο που όλες αξίζουν ξεχωριστή μνεία, η καθεμία για το δικό της λόγο, θα σταθώ στο τεράστιο “The Coffin Ships” με το ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος. Ένα κομμάτι που δύσκολα ξαναγράφει μια μπάντα. Σε όλο το δίσκο ο Alan “A.A. Nemtheanga” Averill δίνει πραγματικά ρέστα, αλλά σε αυτό το κομμάτι μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο. Έντονα λυρικός και θεατρικός, δεν τραγουδάει, αλλά βιώνει τους στίχους του εν λόγω κομματιού, το οπιό αναφέρεται στον Ιρλανδικό λιμό του 19ου αιώνα. Εάν προσπαθήσεις να αποκαλέσεις “συγκλονιστικό” το συγκεκριμένο κομμάτι, πραγματικά θα εκτεθείς. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που οι πλανήτες ευθυγραμμίζονται και προκύπτει κάτι απλά αριστουργηματικό.
Μπορεί το επόμενο βήμα να ήταν ένα σκαλάκι πιο πάνω, αλλά το “The Gathering Wilderness” τη δεδομένη στιγμή που είχε κυκλοφορήσει, ήταν για την μπάντα μια καινούργια κορυφή που κατακτούσε και δύσκολο, ο καθένας που ασχολούταν με ατή τη μπάντα, να φατναστεί ότι μπορεί να το ξεπεράσει. Εμπνευσμένο, αυτόφωτο, μεγαλειώδες, λυρικό, με έντονη προσωπική γραφή και βαρύ συναισθηματικό φορτίο, το άλμπουμ αυτό αποτελεί ακόμα και σήμερα ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην πορεία των Ιρλανδών, αλλά και ένα μνημείο του ακραίου ήχου.
Θανάσης Μπόγρης
