"/>
Φανταστείτε ότι το άλμπουμ αυτό έχει και δύο σημαντικά ελαττώματα, τουλάχιστον για το ίδιο το συγκρότημα (εμάς μας ενοχλούν πολύ λιγότερο). Το πρώτο, είναι ότι το tracklisting υπέστη μία αλλαγή της τελευταίας στιγμής, για την οποία ποτέ δεν ενημερώθηκε το συγκρότημα, αφού το “En Force” επρόκειτο να ανοίξει το δίσκο, αντ’ αυτού όμως, η εταιρία προτίμησε –έτσι επειδή- να βάλει το ομώνυμο.
Το δεύτερο, όμως και ίσως πιο σημαντικό, είναι το γεγονός ότι ανέθεσαν τη μίξη στον Val Garay, δίχως να έχει το γκρουπ καμία εικόνα για το τι επρόκειτο να κάνει στο δίσκο. Εκείνα τα χρόνια, ήταν κλασική η συνταγή, οι πολυεθνικές να δίνουν τους δίσκους heavy metal συγκροτημάτων για μίξη ή ακόμα και παραγωγή, σε ανθρώπους που δεν είχαν την παραμικρή ιδέα από την εν λόγω μουσική, είχαν όμως κάνει επιτυχίες στο mainstream. Για παράδειγμα ο Garay δύο χρόνια πριν, είχε πάρει βραβείο Grammy για τη δουλειά του με την τραγουδίστρια Kim Carnes στο άλμπουμ “Mistaken identity” που περιείχε το “Bette Davis Eyes”, ένα τραγούδι που έκανε τεράστια επιτυχία και ακούγεται ακόμα και σήμερα. Είχε δουλέψει επίσης, με το New Wave σχήμα των THE MOTELS τον James Taylor και τον Kenny Rodgers… Βρείτε μου εσείς ένα κοινό στοιχείο των καλλιτεχνών αυτών με τους QUEENSRYCHE. Αν ρωτήσει κανείς τον Tate, ακόμα και σήμερα για το άλμπουμ αυτό, θα σου πει ότι δεν το έχει ακούσει από τότε που βγήκε, επειδή σιχαίνεται τη μίξη…
Νομίζω όμως ότι υπεραναλύουμε έναν αριστουργηματικό δίσκο. Οι QUEENSRYCHE τότε, ήταν καθαρόαιμα άλογα. Η απόδοσή τους στις συναυλίες, ήταν διαγαλαξιακή κι ευτυχώς, υπάρχουν σ’ ολόκληρο το internet τα πειστήρια από το “Live in Japan” του 1985, που αν δεν το δεις, αδυνατείς να πιστέψεις την απόδοσή τους. Δεν είναι τυχαίο, ότι άνοιξαν –εκτός των άλλων- τις συναυλίες των IRON MAIDEN στη World slavery tour, του Dio στη The last in line tour και των ACCEPT στη Metal heart tour. Καλά που και οι headliners ήταν στο prime τους, γιατί δεν τους έβλεπα καλά!!!
Σάκης Φράγκος
