Home Underground Halls Underground Halls Vol. 182 (AKHLYS, INNER STRENGTH)

Underground Halls Vol. 182 (AKHLYS, INNER STRENGTH)

0
224
















 

 

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: AKHLYS
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “House of the black Geminus”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Debemur Morti Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Naas Alcameth – Κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά
Eoghan – Μπάσο, τύμπανα
Nox Corvus – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Deezer
Instagram
Soundcloud
Spotify
Tidal

Οι ταινίες τρόμου, είναι αγαπημένο είδος πολλών σινεφίλ. Ο τρόμος, ένα συναίσθημα που μπορεί να εξιτάρει, να ξυπνήσει κέντρα του εγκεφάλου τα οποία είναι κυρίως αμυντικά, απέναντι σε οτιδήποτε ξένο, ανοίκειο. Να ξυπνήσει ένα αίσθημα αυτοπροστασίας και επιφυλακής. Παράλληλα όμως, όταν ερχόμαστε στις τέχνες, ο τρόμος είναι διάσημος και αγαπητός, γιατί όλα τα παραπάνω, τα βιώνει ο θεατής ή στην περίπτωσή μας ο ακροατής, εκ του ασφαλούς. Οι Αμερικανοί AKHLYS, με κάθε τους δουλειά, παρουσιάζουν και μία καινούργια σπουδή στον τρόμο. Από το πρώτο τους άλμπουμ, το “Supplication” του 2009, το οποίο βέβαια ήταν dark ambient δίσκος, μέχρι το εξαιρετικό “The dreaming I” και το πολύ δυνατό “Melinoë”, για την προώθηση του οποίου πέρασαν και από την χώρα μας, η παρέα του πολυπράγμονος Naas Alcameth (κατά κόσμον Kyle Earl Spanswick, τσεκάρετε και τις υπόλοιπες δουλειές του, αξίζει), «τρομάζει» με τις κυκλοφορίες της κάθε ανυποψίαστο και υποψιασμένο ακροατή.

Το νέο άλμπουμ των blacksters, πλέον, AKHLYS, ονομάζεται “House of the black Geminus” και απαρτίζεται από έξι μεγάλα και χορταστικότατα κομμάτια, ένα εκ των οποίων, το “Black Geminus”, ορχηστρικό. Από την αρχή του δίσκου και το “The mask of night-speaking”, η πανίσχυρη ατμόσφαιρα – ταυτόσημο του συγκροτήματος είναι προφανέστατη, με κάθε λεπτό που περνά να εντείνει την αγωνία, την πνιγηρή, αγχωτική ατμόσφαιρα. Το αίσθημα της ανασφάλειας, της παρουσίας κάποιου στην προσωπική ζώνη του καθενός, των σκιών  που μακραίνουν καθώς το φως φεύγει και αποχωρεί ηττημένο, μπροστά στο ορμητικό σκοτάδι που καταπίνει τα πάντα, γιγαντώνεται με κάθε επόμενο τραγούδι του άλμπουμ, μέχρι να φτάσει στην κορύφωσή του, με το τελευταίο “Eye of the Daemon – Daemon I”, αφήνοντας τον ακροατή να επιθυμεί επίμονα και άμεσα κάποια επόμενη κυκλοφορία αυτού του τόσο ιδιαίτερου και «ανατριχιαστικού» σχήματος.

Με την θεατρικότητα να περισσεύει και τους «δαίμονες» που κρύβει στην μουσική του το “House of the black Geminus”, είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ, μια πραγματικά πολύ, πολύ καλή δουλειά από τους AKHLYS. Ίσως και η καλύτερη τους μέχρι τώρα; Ο χρόνος θα δείξει, όμως με κάθε ακρόαση, κερδίζει πόντους. Πολλούς.

(9 / 10)

Φανούρης Εξηνταβελόνης

 

 

ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: INNER STRENGTH
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Daydreaming in moonlight”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Divebomb Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Scott Oliva – Φωνητικά
Justin Hosman – Μπάσο
Joe Kirch – Τύμπανα
Joe Marselle – Κιθάρες
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Spotify
YouTube

Μετά το καταπληκτικό “Sounds of the forgotten” των WITHERFALL, έρχεται ένας ακόμη δίσκος να απασχολήσει και εν τέλει να ενθουσιάσει όλους (αλήθεια, πόσοι έχουμε μείνει;) τους old school progressive metallers. Ο λόγος για την μεγάλη επιστροφή των θρύλων του underground US prog metal, INNER STRENGTH και το άλμπουμ “Daydreaming in moonlight”. Το ποιοι ήταν οι INNER STRENGTH, οι «μπασμένοι στα κόλπα» progsters σαν τον αρχισυντάκτη μου ας πούμε, το ξέρουν καλά. Το “Shallow reflections” συγκαταλέγεται στα μνημειώδη δημιουργήματα της προοδευτικής σκηνής των Η.Π.Α. Εγώ, απλά θα παροτρύνω να διαβαστεί ως συμπλήρωμα, από όποιον άλλον θέλει κι αυτό εδώ το κείμενο, γραμμένο κι αυτό από τον γράφοντα, με την ευκαιρία της επανέκδοσης, τότε, σπουδαίου αρχειακού υλικού.

Οι INNER STRENGTH επανέρχονται με την κατά τα ¾ σύνθεση του “Shallow reflections” και δεν αλλοιώνουν τον ήχο τους. Αυτό σημαίνει ότι η φωνάρα του Scott Oliva είναι παρούσα, η κιθάρα του Joe Marselle πότε power-ίζει, πότε thrash-ίζει, το μπάσο του Justin Hosman χαρίζει και πάλι ένα μαγικό groove… Λες και δεν πέρασε ούτε μια μέρα! Πλήρως εναρμονισμένος με τους υπόλοιπους και ο Joe Kirch, μετά την επιστροφή του στη μπάντα (έπαιξε στα πρώτα της demos), με ένα παίξιμο σαφέστατα επηρεασμένο από το αντίστοιχο του Mark Zonder. Φαινομενικά, τα 51 λεπτά που διαρκεί το “Daydreaming…” είναι αρκετά, στην εποχή μας. Στην πραγματικότητα όμως, πουθενά δε θα βαρεθείς, ποτέ δε θα άρεις την προσοχή σου κατά τη διάρκεια της ακρόασης, ειδικότερα στο πρώτο μισό όπου υπάρχουν και τα πιο «ευθύβολα» (αν μπορούμε να μιλάμε για «ευθύβολα», όταν αναφερόμαστε σε έναν progressive δίσκο) τραγούδια.

Το πρόσωπο του progressive metal έχει αλλάξει εντελώς στο πέρασμα των ετών. Πλέον, progressive θεωρούνται μπάντες σαν τους LEPROUS, SOEN, SLEEP TOKEN. Σαφέστατα και τίποτα δε μένει αναλλοίωτο, το κατανοώ αλλά λυπούμαι βαθύτατα, αυτή η αιώνια «μίρλα» που διακατέχει όλους αυτούς τους σύγχρονους progsters, διόλου με συγκινεί. Αντίθετα, το progressive των late 80s – mid 90s, με τα δυναμικά riffs, τις θεσπέσιες μελωδίες, το «περιπετειώδες» rhythm section και τα «ακροβατικά» φωνητικά, δε θα σταματήσει ποτέ να με ενθουσιάζει. Το progressive των FATES WARNING (το κομμάτι που παρατίθεται πιο πάνω, εκτός από υπέροχο, είναι τόσο “Fates” σε όλα του που το μόνο που το λείπει είναι το όνομα του Matheos στα credits), του πρώτου DREAM THEATER άλμπουμ, των PSYCHOTIC WALTZ, των αδικοχαμένων μαζί με τους ιδρυτές τους CONTROL DENIED και NEVERMORE, των SYMPHONY X…

Ναι, τίποτα δε μένει αναλλοίωτο, αλλά μη ξεχνάμε και κάτι ακόμη: Η μουσική κάνει κύκλους. Λες λοιπόν να έφτασε η ώρα για την αναγέννηση του «ορθόδοξου» progressive metal; Ή μήπως δίσκοι σαν το “Daydreaming in moonlight” είναι ευχάριστες εξαιρέσεις σε έναν παγιωμένο κανόνα; Το μέλλον θα δείξει, το παρόν επιτάσσει πολλές ακροάσεις!

(8 / 10)

Δημήτρης Τσέλλος[/vc_column_text][/vc_column][/vc_row]

Radio
Press play to listen