"/>
«Πόσα αντίτυπα έχει πουλήσει το συγκρότημα; Από ποια εταιρεία κυκλοφορεί το άλμπουμ; Παίζει μέσα κανένας γνωστός;». Ερωτήματα που τουλάχιστον εδώ, δεν υφίστανται. Και δεν υφίστανται, διότι πολύ απλά, δε μας ενδιαφέρουν οι απαντήσεις τους. Η ποιότητα στη μουσική είναι αυτό που μας ενδιαφέρει. Το να ανακαλύπτει κανείς νέες αγαπημένες μπάντες εκεί που δεν το περιμένει, θα αποτελεί πάντα, εκτός από μεγάλη ικανοποίηση, την πλέον ευχάριστη πρόκληση, καθώς κι εμείς είμαστε πρωτίστως οπαδοί. Σε μια στήλη λοιπόν όπου τα «αδηφάγα» αυτιά των ολοένα και αυξανόμενων φίλων της δεν έχουν σύνορα, έτσι κι εμείς θα προσπαθούμε κάθε φορά να παρουσιάζουμε τη μεγαλύτερη δυνατή γκάμα ήχων και συγκροτημάτων. Άλλωστε, κανένα best seller δε θα υπήρχε, αν δεν υπήρχε η σκηνή του UNDERGROUND.
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ATOMIC TERROR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Acts of violence”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Independent release
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Zach Shannon – Μπάσο, φωνητικά
Ian Engelsman – Τύμπανα, κρουστά
Tyler King – Κιθάρα, φωνητικά
Thomas Brower – Φωνητικά, κιθάρα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Spotify
Tidal
Deezer
YouTube
Με μόλις οκτώ χρόνια στις πλάτες τους, οι Αμερικανοί thrashers ATOMIC TERROR δείχνουν ιδιαίτερα ενεργοί καθώς έχουν ήδη κυκλοφορήσει δύο full length άλμπουμ, δύο E.P αλλά και ένα live. Το νέο τους, τρίτο άλμπουμ με τίτλο “Acts of violence”, κυκλοφόρησε και είναι δυναμίτης! Τι θα ακούσετε εδώ από ετούτους τους λεβέντες από το Όρεγκον; Εξαιρετικό thrash metal που έχει τη βάση του στον ήχο του Bay Area, κυρίως των πρώιμων EXODUS κατά πρώτο λόγο και TESTAMENT κατά δεύτερο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι λείπουν τα λοξοκοιτάγματα και προς τη Γερμανική σχολή, με σαφείς αναφορές στους KREATOR εποχής “Extreme aggression”.
Τώρα, για να πω τη μαύρη αμαρτία μου, τα πρώτα λεπτά ακρόασης του “Acts of violence” κύλησαν λίγο υποτονικά για μένα, και αυτό δεν οφείλεται στην ποιότητα των συνθέσεων αλλά στην κάπως “ξερή” παραγωγή που, νομίζω ότι χαντακώνει το τελικό αποτέλεσμα. Ευτυχώς, όμως, αυτό είναι και το μοναδικό μειονέκτημα που μπορώ να προσάψω στο “Acts of violence”. Διότι συνθετικά, το άλμπουμ τσακίζει κόκαλα.
Όλα τα κομμάτια είναι εξαιρετικά δυνατά, και παρουσιάζουν ένα συμπαγές thrash metal σύνολο παλαιάς κοπής, χωρίς εκμοντερνισμούς, χωρίς όμως να πέφτει στην παγίδα της ρετρολαγνείας. Υπάρχουν και mid-tempo κομμάτια, όπως το “Inquisition” για παράδειγμα, είναι όμως τα πιο γρήγορα αυτά που κλέβουν τις εντυπώσεις, με τα χαρακτηριστικά riffs – πριονοκορδέλα. Αξιοσημείωτο, κατά την ταπεινή μου άποψη, το γεγονός ότι το δεύτερο μισό του άλμπουμ είναι ελαφρώς καλύτερο από το πρώτο.
Τραγούδια όπως το “Reptilian lineage” (μάλλον το καλύτερο του δίσκου), με την εξαιρετική ακουστική εισαγωγή του, τα λυσσασμένα riffs και το σχεδόν doom break στο μέσον του αλλά και τα κολασμένα “Caricature” και “Night flier” (Stephen King κανείς;) είναι από αυτά που δεν επιτρέπεται να περάσουν κάτω από τα ραντάρ κανενός σοβαρού thrasher εκεί έξω. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στα φοβερά φωνητικά του Thomas Brower, απόλυτα συνυφασμένα με το όλο κλίμα, ενώ δεν λείπουν και κάποιες power metal τσιρίδες που φανερώνουν το εύρος των φωνητικών του ικανοτήτων.
Ειλικρινά, δεν περίμενα μια τόσο καλή δουλειά από τους ATOMIC TERROR. Αν μάλιστα είστε από αυτούς που θεωρείτε το τελευταίο άλμπουμ των EXODUS μια σκέτη απογοήτευση (υπολογίστε και εμένα μέσα!), το “Acts of violence” θα λειτουργήσει ως το καλύτερο φάρμακο.
(8 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DEAD KOSMONAUT
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Retrospectre”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Edged Circle Productions
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Mattias Reinholdsson – Μπάσο
Henrik Johansson – Τύμπανα
Peter Hallgren – Κιθάρα
Fredrik Folkare – Κιθάρα
Pelle Gustafsson – Φωνητικά
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
Deezer
Tidal
YouTube
Οι DEAD KOSMONAUT έρχονται από την Σουηδία και κουβαλούν μαζί τους αρκετές περγαμηνές. Σχηματισμένοι το 2014 από τον πολυοργανίστα (και εν προκειμένω, μπασίστα) Mattias Reinholdsson, γνωστό στους progressive κύκλους ως ιδρυτικό μέλος των BOOK OF HOURS, έχουν στις τάξεις τους τον Pelle Gustafsson (HELLBUTCHER, FRIENDS OF HELL) στα φωνητικά, τους Fredrik Folkare (UNLEASHED) και Peter Hallgren (SORCERER) στις κιθάρες και τον ντράμερ Henrik Johansson (BOOK OF HOURS).
Εκτός του φετινού “Retrospectre”, στο παλμαρέ τους θα βρούμε επίσης τα “Expect nothing” (2017), “Rekviem” (2019) και “Gravitas” (2020), καθώς και αρκετές «ζωντανές» εμφανίσεις, όσο βέβαια επιτρέπουν οι παράλληλες υποχρεώσεις των πολυάσχολων μελών τους. Ας περάσουμε όμως στα ενδότερα του “Retrospectre”, το οποίο πραγματεύεται ένα concept σχετικό με τη μνήμη, τις σκέψεις, τις ιδέες, τον στοχασμό, την εκ των υστέρων ανάλυση πράξεων και παραλήψεων και όλα αυτά τα… πώς να τα πω… τα «εσωτερικά» τέλος πάντων προβλήματα καθενός από μας.
Χαρακτηριστικό του άλμπουμ, αλλά και της μπάντας κατ’ επέκταση, είναι ότι στην σύνθεση υπάρχει συμβολή όλων των μελών, πράγμα που σημαίνει ομοιογένεια και καλές διαπροσωπικές σχέσεις. Η εκτελεστική δεινότητα υπάρχει εδώ σε υψηλό επίπεδο (πώς θα μπορούσε να ισχύει κάτι άλλο, άλλωστε), ενώ η παραγωγή του Fredrik Folkare είναι εξίσου ποιοτική. «Οργανική», περίπου “live”, διόλου «πλαστικοποιημένη» και ταιριάζοντας απόλυτα στο ηχόχρωμα του συγκροτήματος, βγάζει ένα ρομαντικό, κλασσικό συναίσθημα που μόνο απαρατήρητο δεν περνάει από κάθε λάτρη του heavy metal εκείνης της χρυσής δεκαετίας.
Το βρετανικό μέταλλο είναι ο απόλυτος κυρίαρχος στη μουσική των DEAD KOSMONAUT. Από τους JUDAS PRIEST έχουν πάρει στοιχεία κυρίως από τις late 70s μέρες του γκρουπ, από τους IRON MAIDEN τις μελωδίες και το στυλ της περιόδου 1981-1983, σε αυτά έβαλαν και τους BLACK SABBATH του “Heaven and Hell” και του “The eternal idol”. Κατά έναν περίεργο, ή ίσως και όχι τόσο περίεργο, αφού και αυτοί είναι τέρμα επηρεασμένοι από τους JUDAS PRIEST των 70s, οι DEAD KOSMONAUT μου θυμίζουν και MERCYFUL FATE/KING DIAMOND, ακόμη και τους υπέροχους διάττοντες αστέρες HELL.
Εντάξει, καλές οι επιρροές και οι συνδέσεις, αλλά από τραγούδια τι γίνεται; Εδώ υπάρχει λοιπόν ένα σχετικό ζήτημα. Το άλμπουμ ξεκινά πολύ δυνατά, στο πρώτο μισό πάει για «δισκάρα», αλλά από το δεύτερο μισό και μετά, πέφτει… Δε μιλάμε για κακά τραγούδια, απλά δεν είναι επ’ ουδενί ισάξια όσων προηγούνται στο tracklisting. Ίσως να παίζει ρόλο και το γεγονός πως στο δεύτερο μισό, πέφτουν και οι ταχύτητες. Όπως και να το κάνουμε, ένα πιασάρικο mid tempo κομμάτι, πάντα θα ακούγεται πιο εύκολα από ένα χαμηλών ταχυτήτων, σχεδόν doomy. Και το αργό metal, είναι δύσκολη πίστα.
Σε γενικές γραμμές πάντως, μην τρελαθούμε, ο δίσκος είναι καλός. Σαφέστατα δεν πρόκειται για κάτι το εξαιρετικό, ωστόσο μπορεί να δώσει αρκετές ακροάσεις, έστω και με τα skip-αρίσματά του και 3-4 τραγούδια που θα μπουν άνετα σε προσωπικές συλλογές με πανομοιότυπο υλικό, άλλων καλλιτεχνών. Βάσει «βιογραφικού», οι DEAD KOSMONAUT είναι για πολλά περισσότερα. Τα περιμένω.
(7,5 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: DESTRUCTOR
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “Tales of glory”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Shadow Kingdom Records
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Dave Overkill – Κιθάρα, φωνητικά
Tim Frederick – Μπάσο
Mark Hardy – Κιθάρα
Matt Schindelar – Τύμπανα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Bandcamp
Facebook
Spotify
Deezer
Tidal
YouTube
Χαράς ευαγγέλια για τους απανταχού speed/ thrashers εκεί έξω, καθώς οι cult θεούληδες DESTRUCTOR είναι ακόμα ζωντανοί και επιστρέφουν δισκογραφικά με το έβδομο άλμπουμ τους, με τίτλο “Tales of glory”. Και αν αναρωτιέστε, ναι είναι οι ίδιοι DESTRUCTOR που είχαν κάνει μεγάλη αίσθηση με το ντεμπούτο τους, το φοβερό και τρομερό “Maximum Destruction” του 1985.
Η αλήθεια είναι όμως ότι η μοίρα δεν φέρθηκε και πολύ καλά στους Αμερικανούς. Με τρεις απώλειες μελών (ένας από δολοφονία, ένας από αυτοκτονία και ένας από διαβήτη) είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πώς ο Dave Just (κατά κόσμον Dave Overkill), κιθαρίστας και τραγουδιστής των DESTRUCTOR, κατάφερε να κρατήσει την μπάντα ενεργή. Και όχι μόνο αυτό, αλλά κυκλοφόρησαν και πάρα πολύ καλούς δίσκους που έδωσαν αφορμή να συντηρηθεί , καθόλου άδικα, το όνομα τους.
Με ένα σταθερό, πλέον, line up εδώ και τρία χρόνια οι DESTRUCTOR κυκλοφορούν το “Tales of glory”, ένα άλμπουμ που προσωπικά δεν το περίμενα, καθώς είχα την εντύπωση ότι η μπάντα είχε πια διαλυθεί καθώς δεν κυκλοφορούσε κάποιο νέο από το στρατόπεδο τους. Ευχάριστη έκπληξη λοιπόν, η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου από τους DESTRUCTOR, είναι όμως ανάλογο και το περιεχόμενο; Για πάμε να ακούσουμε!
Αξίζει να αναφέρουμε ότι στο νέο άλμπουμ των DESTRUCTOR έχουν συνεισφέρει συνθετικά και παλιά μέλη της μπάντας που, αν και έχουν αποχωρήσει, διατηρούν άριστες σχέσεις με τον Dave Overkill , με κυριότερο ίσως τον Jamie Walters ή αλλιώς Jamie Boulder, μπασίστα των DESTRUCTOR από το 2002 έως το 2012, και αν το όνομα δεν σας λέει κάτι, το πιο πιθανό να τον γνωρίζετε πλέον ως… Athenar των θρυλικών, πλέον, MIDNIGHT.
Στις συνθέσεις λοιπόν, ηχητικά οι DESTRUCTOR δεν παρεκκλίνουν από το μονοπάτι που ακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια. Ατόφιο speed metal μπολιασμένο από πρώιμους EXCITER και AGENT STEEL. Προφανώς οι υψηλές ταχύτητες παίζουν κυρίαρχο ρόλο στο άλμπουμ, όμως υπάρχουν και κομμάτια σε πιο χαμηλούς ρυθμούς, που διακατέχονται από μία, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ανεπαίσθητη επική χροιά, κάτι που κάνει την ακρόαση του “Tales of glory” ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.
Και αν το, ουσιαστικά πρώτο κομμάτι του δίσκου, το “Shadow magic” (καθώς το τυπικά πρώτο, ομώνυμο κομμάτι είναι μια ακουστική εισαγωγή) είναι ίσως το πιο αδύναμο του δίσκου (τώρα πώς φτάνω στο σημείο να χαρακτηρίζω αδύναμο ένα κομμάτι με τέτοια riff-άρα στο μέσον του, μόνο εγώ!) η συνέχεια είναι καθηλωτική. Η μπασογραμμή στο “Hardbinger of death” βρωμάει Athenar από μακριά, ενώ κομμάτια όπως το απίστευτο ‘Wolves at your door” με τον τρομερό ρυθμό του αλλά και το “Death screams” με την ακουστική εισαγωγή του, είναι σίγουρα από τα καλύτερα του δίσκου. Αλλά, μιας και μιλάμε για speed metal, το “Victorious warrior” που κλείνει τον δίσκο είναι ασύλληπτο. Γενικά ο δίσκος έχει πολύ ωραία ροή, οι συνθέσεις είναι έξυπνα δουλεμένες, με διάφορα «τσαχπίνικα» riffs και πάνω από όλα με πάθος, όρεξη και μεράκι.
Προσωπικά η ακρόαση του “Tales of glory”με άφησε με ένα πλατύ χαμόγελο ικανοποίησης. Ένας δίσκος παραπάνω από τίμιος και αξιοπρεπής, νοσταλγικός και παθιασμένος αλλά όχι παρωχημένος. Δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχουν αρρωστάκια σαν και λόγου μου που θα δώσουν βάση σε έναν νέο δίσκο από τους DESTRUCTOR, σε τελική ανάλυση, δεν μας ενδιαφέρει κιόλας! Για εμάς λοιπόν τους λίγους, τους εκλεκτούς, το “Tales of glory” αποτελεί άλλο ένα λιθαράκι στο χτίσιμο της μυθολογίας των DESTRUCTOR. Απολαύστε υπεύθυνα!
(8,5 / 10)
Θοδωρής Κλώνης
ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ/ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ: ONSEGEN ENSEMBLE
ΤΙΤΛΟΣ ΔΙΣΚΟΥ: “A tale”
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Karisma & Dark Essence Records AS
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Heikki Hallanoro – Κρουστά
Tuuli Jartti – Βιολί
Merja Järvelin – Β’ φωνητικά
Esa Juujärvi – Μπάσο, φωνητικά
Samuli Lindberg – Τύμπανα
Joni Makela – Κιθάρα
Vilma Pesola – Φωνητικά
Mikko Vuorela – Φλάουτο, φυσαρμόνικα
Jarmo Väärä – Τρομπέτα
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Bandcamp
Facebook
Spotify
Φινλανδοί είναι οι ONSEGEN ENSEMBLE. Μια μπάντα που ξεκίνησε το 2005 ως τρίο και έφτασε φέτος, στο πέμπτο της άλμπουμ, να αριθμεί, ούτε λίγο ούτε πολύ, εννέα μουσικούς! Δεν τους είχα ακουστά, για να είμαι ειλικρινής. «Έπιασα» όμως το “A tale” διότι η Karisma Records είναι εγγύηση στην ποιότητα και επίσης διότι με «τράβηξε» το πολύ όμορφο, «ζωγραφιστό» artwork, διά χειρός Merja Järvelin.
Η μουσική τους θεωρείται (και είναι) κατά βάση progressive rock, με τον «πλούτο» που επιβάλλεται να τη χαρακτηρίζει. Τα κλασσικά rock όργανα τα συνοδεύουν, αρκετές φορές μάλιστα έχουν και ρόλο πιο πρωταγωνιστικό, όργανα όπως το βιολί, τα κρουστά, το φλάουτο, η φυσαρμόνικα και η τρομπέτα. Με τον τρόπο αυτόν, τα τραγούδια του group φλερτάρουν με το (neo) folk, τη ψυχεδέλεια, το gothic και φτάνουν μέχρι την Dark Americana, όπως φανερώνει το εναρκτήριο “Garden of Celestials”.
Η παραγωγή του Niko Lehdontie, γνωστού από τους ORANSSI PAZUZU, KAIRON, GRAVE PLEASURES και KALEIDOBOLT, είναι άψογη. Τα πάντα ακούγονται σε τέλεια ισορροπία και οι γυναικείες με τις ανδρικές φωνές, άλλοτε κάνουν μια πολύ ωραία αντίθεση, άλλοτε ταυτίζονται το ίδιο πετυχημένα. Ακόμη όμως και τα instrumental κομμάτια του δίσκου, ακούγονται το ίδιο ελκυστικά και βοηθούν τη μπάντα να αποφύγει τη «θανάσιμη παγίδα» της «συνθετικής κοιλιάς».
Το “A tale” είναι ένα πανέμορφο δισκάκι, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελεί το soundtrack μιας ταινίας. Τελικά, «ανοίγεται» με τέτοιον τρόπο, που μάλλον ξεφεύγει ακόμη και από τα όρια της rock μουσικής, κάτι που για μένα προσωπικά, κακό δεν είναι. Κάθε άλλο. Αυτό που θα ήθελα, είναι να υπήρχε κάπως περισσότερη «ένταση» στη μουσική. Και δεν αναφέρομαι σε ένταση δημιουργημένη από το rock. «Ένταση» απίστευτη μπορεί να δημιουργήσει και μια ακουστική κιθάρα, μόνη της. Αν ζούσε ο Quorthon, θα ήταν ο καταλληλότερος να εξηγήσει πώς το καταφέρνει κανείς αυτό. Να, ας πούμε, θα ήθελα ολόκληρο το άλμπουμ να κινείται ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ στα επίπεδα του “Garden of Celestials” ή του υποβλητικού “A thought”, της καλύτερης σύνθεσης, με διαφορά, από τις υπόλοιπες.
Οι φίλοι του prog rock ή αν θες να το δούμε με παραδείγματα από την τρέχουσα χρονιά, όσοι δικαίως λάτρεψαν το φετινό άλμπουμ των BIG BIG TRAIN, να τσεκάρουν οπωσδήποτε τους ONSEGEN ENSEMBLE. Χαμένοι, δεν πρόκειται να βγουν. Πιθανότατα δε, να έβαζαν ακόμη μεγαλύτερο βαθμό.
(7,5 / 10)
Δημήτρης Τσέλλος
