"/>
“Lay down your soul to the Gods Rock N’ Roll”
Η αλήθεια είναι ότι με τους VENOM έχω πάψει να ασχολούμαι σοβαρά εδώ και αρκετά (πείτε μάλλον «πολλά») χρόνια. Θέλεις κάποιοι μέτριοι έως κακοί δίσκοι, θέλεις κάποιες ζωντανές εμφανίσεις; Τους άφησα, αλλά ταυτόχρονα τους παρακολουθούσα εκ του μακρόθεν. Ώσπου μου έστειλαν το “Into oblivion” και από το πρώτο single, είχα την επιθυμία να ακούσω ολόκληρο το άλμπουμ προσεχτικά, κάτι που εξελίχθηκε σε πολύ ευχάριστη έκπληξη, όπως άλλωστε έγραψε και ο ειδικός VENOM-ολόγος, Θοδωρής Κλώνης, στην παρουσίασή του. Ακόμα πιο ευχάριστη έκπληξη, όμως, ήταν και η τρομερή κουβέντα που κάναμε με τον Stuart “Rage” Dixon (κιθάρες) και τον Danny “Dante” Needham (ντραμς), την οποία μπορείτε να απολαύσετε από κάτω:
Καλωσορίζουμε τον Rage και τον Dante από τους VENOM στο Rock Hard. Καλώς ήρθατε παιδιά! Γεια σας! Λοιπόν, σε λίγες εβδομάδες από τώρα πρόκειται να κυκλοφορήσετε το νέο σας άλμπουμ, “Into Oblivion” (σ.σ. πλέον έχει κυκλοφορήσει). Και πρέπει να πω ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη όταν το άκουσα. Γιατί όχι μόνο μου θύμισε κάποιες παλιές VENOM στιγμές, αλλά είχε και αρκετά νέα στοιχεία που είναι αρκετά ενδιαφέροντα, θα έλεγα. Ποιες ήταν λοιπόν οι μεγαλύτερες προκλήσεις για την ολοκλήρωση του άλμπουμ, μετά από τόσο μεγάλο διάστημα από το “Storm the Gates”;
Dante: Ήταν τα προβλήματα που αντιμετωπίσαμε σε όλη αυτή την περίοδο των χρόνων που πέρασαν από το “Storm the Gates”. Αρχικά ήταν ο Covid. Όταν αρχίσαμε να βρισκόμαστε και να γράφουμε το υλικό για το “Into Oblivion”, ξεκίνησε ο Covid και ο κόσμος μπήκε σε lockdown. Έτσι δεν μπορούσαμε να συναντηθούμε και να γράψουμε, να ανταλλάξουμε ιδέες μεταξύ μας όπως κάναμε κανονικά. Αυτό ήταν το πρώτο εμπόδιο. Και μετά, όταν μπορέσαμε να ξαναβρεθούμε, υπήρχαν κάποια προβλήματα, και κάποια τεχνικά θέματα με την ηχογράφηση.
Όταν τελικά μπορέσαμε όλοι να ξανασυναντηθούμε και να ξεκινήσουμε τις ηχογραφήσεις, όλα πήγαιναν πολύ καλά. Και ξαφνικά, ακούγαμε ξανά κάποιες λήψεις, κάποια κομμάτια και υπήρχε ένα πρόβλημα. Τελικά ανακαλύψαμε τι ήταν. Ήταν ένα θέμα με ένα από τα μικρόφωνα. Και δυστυχώς, όλο το αρχείο είχε καταστραφεί. Που φυσικά σήμαινε ότι έπρεπε να συμβεί σε μένα! (γέλια) Οπότε, ναι, κοιτάξαμε αν μπορούσαμε να αντικαταστήσουμε κάποια σημεία, αλλά όχι, απλά δεν γινόταν. Έτσι επιστρέψαμε και ηχογραφήσαμε όλο το άλμπουμ ξανά, κάτι που φυσικά μας καθυστέρησε χρονικά. Αλλά κοιτώντας το τώρα, τελικά ήταν πλεονέκτημα, γιατί δημιουργήσαμε ένα καλύτερο άλμπουμ εξαιτίας αυτού.
Επιστρέψαμε στα τραγούδια και τα κάναμε καλύτερα. Πραγματικά ακούσαμε ξανά κάποιες από τις αρχικές ηχογραφήσεις, οι οποίες ήταν καλές, αλλά νομίζω ότι με την απόσταση και την εμπειρία που έχουμε τώρα, μπορέσαμε να συγκεντρωθούμε περισσότερο στα τραγούδια και να βρούμε καλύτερες ιδέες. Και τελικά λειτούργησαν καλύτερα. Επίσης, όταν γνωρίζεις τα τραγούδια, όταν έχεις περάσει περισσότερο χρόνο μαζί τους, όταν έχεις βάλει το δικό σου στίγμα, τις δικές σου πινελιές, προκύπτουν καλύτερες ιδέες. Γίνεσαι πιο εξοικειωμένος, δεν είναι πλέον ένα ολοκαίνουργιο τραγούδι. Οπότε αυτό ήταν πιθανότατα το μεγαλύτερο πρόβλημα. Ο Covid και τα προβλήματα στην ηχογράφηση μάς πήραν πολύ χρόνο. Και ναι, αυτό ήταν ένα θέμα. Βέβαια είμαστε και λίγο «κοπρόσκυλα», έτσι δεν είναι; (γέλια) Ναι, απλά δεν είχαμε διάθεση να σηκωθούμε από το κρεβάτι. Όλα τα υπόλοιπα είναι ψέματα.
Rage: Απλά δεν είχαμε διάθεση να ασχοληθούμε. Το καλό ήταν ότι επιστρέψαμε και ακούσαμε ξανά τα τραγούδια. Εγώ ήμουν διαλυμένος όταν χάσαμε όλα τα drum tracks, γιατί πιθανότατα τα τύμπανα είναι το πιο δύσκολο πράγμα να αντικατασταθεί. Ευτυχώς έχουμε το δικό μας μικρό στούντιο, οπότε το σετ των τυμπάνων ήταν ήδη στημένο, αλλά είναι πάντα το πιο δύσκολο κομμάτι, γιατί πρέπει να κάνεις το mixing και να βεβαιωθείς ότι τα μικρόφωνα βρίσκονται στη σωστή θέση. Αλλά τελικά μας έδωσε πραγματικά την ευκαιρία να επιστρέψουμε στα demos, γιατί πάντα κάνουμε demo σε όλα, και να πούμε: «Υπάρχει κάτι στο demo που δεν κάνουμε τώρα». Είχαμε μάθει το τραγούδι και μετά είχαμε ξεχάσει κάποια κομμάτια που ήταν μέρος του τρόπου με τον οποίο γράφτηκε και απλά δημιουργήσαμε τη δική μας ερμηνεία για το πώς πιστεύαμε ότι έπρεπε να ακούγεται. Και υπήρχαν μικρά σημεία στα demos που ήταν πραγματικά πολύ καλά. Και μετά ήμασταν σε φάση: ο Cronos συνήθως μπορεί να έχει τρεις ή τέσσερις διαφορετικές ιδέες για στίχους και λέει: «Εντάξει, αυτοί είναι οι στίχοι που θα χρησιμοποιήσω σε αυτό το τραγούδι». Όλο αυτό του έδωσε την ευκαιρία να πει: «Ξέρεις κάτι; Θέλω να δοκιμάσω μια διαφορετική σειρά στίχων».Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Αλλάζει το πώς πάει ο ρυθμός, πώς λειτουργεί το riff, κάτι που στη συνέχεια αλλάζει και τα τύμπανα.
Οπότε ήταν πραγματικά καλό να επιστρέψουμε και να πούμε: «Ξέρεις κάτι; Έχουμε καλά τραγούδια, αλλά μπορούμε να τα κάνουμε καλύτερα. Ας τολμήσουμε σε αυτό το άλμπουμ και ας πιέσουμε τα τραγούδια». Να βάλουμε ξανά αυτά τα σημεία που είχαμε αφαιρέσει, να κάνουμε τα τραγούδια λίγο πιο επικά και πιο προοδευτικά.
Οι απαντήσεις σας μόλις μου έδωσαν αρκετές πάσες, όπως λέμε στο μπάσκετ. Και δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω. Ας τα πάρουμε λοιπόν ένα-ένα. Πρώτα απ’ όλα, οκτώ χρόνια ανάμεσα σε δύο άλμπουμ. Είναι το “Into Oblivion” μια δήλωση ότι παραμένετε σημαντικοί ή απλώς μια απόδειξη ότι εξακολουθείτε να είστε ενεργοί; Θέλω να πω, σκεφτήκατε ποτέ ότι μετά από τόσο μεγάλη απουσία κάποιοι νεότεροι οπαδοί σας μπορεί να σας ξεχνούσαν;
Rage: Όχι, όχι, δεν το πιστεύω. Υπήρχαν πολλά άλλα πράγματα, όπως αλλαγές στις δισκογραφικές εταιρείες και διάφορα άλλα. Και πάντα υπάρχει η πίεση να κυκλοφορήσεις άλμπουμ λίγο νωρίτερα. Κατά τη διάρκεια του Covid και λίγο μετά, κάποιες από τις αγαπημένες μου μπάντες κυκλοφόρησαν άλμπουμ. Και ίσως υπήρχε λίγο η σκέψη «πρέπει να βγάλουμε κάτι, πρέπει να υπάρχει νέο προϊόν στην αγορά». Και αυτά τα άλμπουμ χάθηκαν. Δεν παίζουν κάποια από τα τραγούδια τους ζωντανά, γιατί δεν τα υποστήριξαν με συναυλίες και προώθηση και όλα αυτά. Υπάρχουν πολλά άλμπουμ από αγαπημένες μου μπάντες που απλά χάθηκαν μέσα στον χρόνο, επειδή ήταν αυτή η περίεργη εποχή του Covid που ζούσαμε. Αλλά σίγουρα, αν απλά θέλαμε να κυκλοφορήσουμε ένα προϊόν και να παραμείνουμε σχετικοί, θα μπορούσαμε να το είχαμε κάνει χρόνια πριν.
Θέλαμε όμως να είναι μια δήλωση: «Αυτή είναι μια μπάντα που είναι μαζί εδώ και 17 χρόνια και θέλουμε να συνεχίσουμε για άλλα 17 και άλλα 17, αν μπορούμε». Θέλαμε να κυκλοφορήσουμε κάτι πραγματικά ξεχωριστό, κάτι διαφορετικό και να το πιέσουμε στα όριά του. Μπορείς να ακούσεις ότι κάθε τραγούδι, κάθε μουσικός σε αυτό το άλμπουμ, πιέζει τον εαυτό του στο μέγιστο. Δεν γράφουμε απλά τραγούδια επειδή κάποιος θα αγοράσει ένα άλμπουμ των VENOM. Θέλουμε να πάρουμε τους οπαδούς μας σε ένα ταξίδι μέσα από το άλμπουμ. Και κάθε τραγούδι σε αυτό το άλμπουμ είναι πραγματικά καλό. Συνήθως έχεις ίσως ένα ή δύο τραγούδια που δεν πετυχαίνουν ακριβώς τον στόχο, που δεν φτάνουν εκεί που ήθελες. Αλλά σε αυτό εδώ είναι σαν κάθε εβδομάδα να έχουμε ένα διαφορετικό αγαπημένο τραγούδι. Είναι σαν ένα νέο παιδί, ένα νέο κομμάτι που αγαπάμε. «Ω, υπάρχει άλλο ένα». Δεκατρία σατανικά παιδιά. Και τα αγαπάμε όλα.
Πολλές μπάντες υποστηρίζουν ότι είναι «κακές». Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να κάνει τους VENOM πραγματικά απειλητικούς; Έχει εξαφανιστεί το σοκ που προκαλούσε το metal ή απλά το κοινό έχει μουδιάσει επειδή πλέον έχει δει τα πάντα;
Dante: Έχει υπάρξει τόσο μεγάλη ποσότητα… Από τότε που ξεκίνησαν όλα, μέσα στις δεκαετίες του ’80, του ’90 και των 2000s, η μουσική έγινε όλο και πιο ακραία. Ο τρόπος που εμφανίζονται οι μπάντες στη σκηνή, το μακιγιάζ, η εικόνα τους, τα τραγούδια έγιναν πιο γρήγορα. Και νομίζω ότι κάπως έχασε λίγο τον εαυτό του όλο αυτό. Έγινε σαν ένας διαγωνισμός ταχύτητας. Και αυτό χάνει την αρχική δύναμη και το νόημα, αυτό το σκοτεινό στοιχείο που ανέφερες, το «κακό», όπου λες: «Γαμώτο, άκου αυτό!».
Μερικές φορές είναι απλά ένας τοίχος από ταχύτητα και ένταση. Νομίζω ότι αυτό που κάνουμε εμείς είναι απλά τραγούδια που αγαπάμε. Τραγούδια στα οποία φυσικά βάζουμε τις επιρροές μας στη σύνθεση. Είναι λίγο από rock των ’70s, λίγο progressive, λίγο blues, λίγο straight down, χωρίς περιορισμούς, να χτυπάμε δυνατά. Και είναι από αυτές τις μπάντες όπου μόλις ο Cronos ανοίξει το στόμα του και ακούσεις τη φωνή του, ξέρεις αμέσως ότι είναι αυτός. Είναι μία από αυτές τις μοναδικές φωνές, κάτι πραγματικά σπουδαίο. Οπότε κάθε τραγούδι που θα κυκλοφορήσουμε θα είναι δηλητηριώδες, θα έχει τη φωνή του Cronos και εμάς να παίζουμε όσο καλύτερα μπορούμε. Είτε το θεωρείς κακό είτε όχι, είναι VENOM. Και αυτό έχει τη δική του δύναμη.
Rage: Επιπλέον, δώσαμε πολλή σκέψη στην ατμόσφαιρα των τραγουδιών. Πράγματα όπως το “As Above So Below”, το μεσαίο μέρος του οποίου είναι σχεδόν σαν ένα κλασικό κομμάτι. Έχει κορυφώσεις. Εγώ και ο Dante τραγουδάμε στα λατινικά. Έχει αυτό το σατανικό στοιχείο. Προσπαθήσαμε κάθε τραγούδι να έχει ατμόσφαιρα. Κάποιοι νόμιζαν ότι υπάρχουν πλήκτρα στο άλμπουμ. Δεν υπάρχουν καθόλου πλήκτρα. Όλα έχουν γίνει από ανθρώπινα χέρια, με κιθάρες, φωνές, μπάσο και τύμπανα. Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε είναι ότι, επειδή πλέον ο κόσμος έχει απευαισθητοποιηθεί μέσω του Internet και μπορείς να δεις τις πιο ακραίες εικόνες, προσπαθήσαμε απλά να κάνουμε τα τραγούδια να ακούγονται πιο επικά και ατμοσφαιρικά.
Να σε πηγαίνουν σε μια επικίνδυνη περιπέτεια. Και αν δεν σου αρέσει, απλά θα έρθουμε σπίτι σου και θα σου σπάσουμε τα γαμ**ένα δόντια! (γέλια) Και είμαστε από το Newcastle, οπότε θα το κάνουμε! (γέλια)
Κυκλοφορήσατε λοιπόν το πρώτο σας single, “Lay Down Your Soul”, το οποίο έχει έντονες αναφορές στους πρώιμους VENOM. Υποθέτω ότι αυτό ήταν σκόπιμο, όπως είχατε κάνει και στο παρελθόν με το “Metal Black”. Όταν ακούς το “Lay Down Your Soul”, το επόμενο πράγμα που λες είναι “…to the Gods rock n’ roll”.
Rage: Ναι, φυσικά. Νομίζω ότι προσπαθήσαμε να είμαστε λίγο πιο έξυπνοι από το “Metal Black”, το οποίο ήταν λίγο πιο… (παύση). Το κάναμε λίγο σαν ένα κλείσιμο του ματιού, σαν να ξέραμε ακριβώς τι κάναμε. Και ίσως αν δεν είχαν περάσει οκτώ χρόνια, να ήταν ένα διαφορετικό τραγούδι για να ξεκινήσουμε. Αλλά νομίζω ότι είναι απλά μια διακριτική υπενθύμιση στους παλιότερους οπαδούς ότι εξακολουθούν να είναι οι VENOM. Είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Είναι ακόμα ο Cronos να ουρλιάζει τους στίχους.
Αλλά υπάρχει και λίγο αυτό το στοιχείο του χιούμορ, της ειρωνείας. Έχεις τραγούδια όπως το “Teacher’s Pet” και άλλα τέτοια. Πάντα παίρνουμε τη μουσική πολύ σοβαρά, αλλά υπάρχουν στιγμές που πρέπει να βάλεις και κάποια μικρά στοιχεία μέσα. Εννοώ, αναφέρει το “Witching Hour” και άλλα τέτοια πράγματα. Νομίζω ότι είναι απλά μια διακριτική υπενθύμιση ότι: «Είμαστε ακόμα εδώ».
Το θέμα επίσης είναι ότι πολλά παιδιά σήμερα μεγαλώνουν στην ψηφιακή εποχή. Είναι το Spotify, είναι το Apple Music. Ο τρόπος που ανακαλύπτουν μπάντες είναι διαφορετικός. Όταν εγώ ανακάλυπτα συγκροτήματα, άκουγα το πρώτο single από ένα άλμπουμ. Αν μου άρεσε, αγόραζα το άλμπουμ. Σήμερα δεν υπάρχει πλέον αυτή η διαδικασία. Κάθε τραγούδι πρέπει να είναι ξεχωριστό, γιατί δεν ξέρεις ποιο τραγούδι θα ακούσει κάποιος για να μπει στον κόσμο του άλμπουμ. Οπότε σχεδόν πρέπει να δημιουργείς κάθε κομμάτι σαν να είναι αυτό που θα τραβήξει τον ακροατή. Δεν μπορείς πλέον να έχεις filler τραγούδια ή να βάζεις κομμάτια που ίσως δεν αντιπροσωπεύουν ολόκληρο το άλμπουμ. Δεν το σκεφτήκαμε συνειδητά έτσι, αλλά νομίζω ότι υποσυνείδητα προσπαθήσαμε να κάνουμε κάθε τραγούδι όσο καλύτερο γίνεται, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα ακούσει αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι και θα μπει στον κόσμο του άλμπουμ.
Dante: Είναι σαν το attention span της νεότερης γενιάς.
Δευτερόλεπτα…
Dante: Δευτερόλεπτα, ναι. Και μετά απλά τους βλέπεις να κάνουν swipe στο επόμενο, swipe στο επόμενο. Και δεν είναι καν το επόμενο τραγούδι του άλμπουμ. Είναι swipe στην επόμενη μπάντα. Θα δώσουν σε μια μπάντα δέκα δευτερόλεπτα. Και αν είναι γενναιόδωροι, δέκα δευτερόλεπτα. Οπότε πρέπει να είναι άμεσο.
Rage: Είναι πολύ ανταποδοτικό όταν παίζουμε συναυλίες, γιατί υπάρχει ένα μεγάλο μείγμα ανθρώπων. Έχεις τους παλιότερους οπαδούς που ακολουθούν τη μπάντα από την πρώτη μέρα και δίπλα τους έχεις νεαρά παιδιά, στην εφηβεία και στα 20 τους, που μόλις πρόσφατα ανακάλυψαν τους VENOM. Οπότε αυτή η σύνθεση της μπάντας είναι οι δικοί τους VENOM, γιατί δεν είδαν ποτέ το συγκρότημα πριν από πολλά χρόνια. Αυτούς γνώρισαν, αυτούς ακούν. Και έτσι ακούνε τώρα όλα τα άλμπουμ. Αλλά ακόμα και σήμερα, αν το σκεφτείς, είμαστε μαζί 17 χρόνια, που είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια σύνθεση που είχε ποτέ αυτή η μπάντα. Είναι η σύνθεση με την οποία μεγάλωσαν τα νεότερα παιδιά.
Dante: Ναι, είναι η σύνθεση που γνώρισαν τα νεότερα παιδιά.
Όμως το γεγονός ότι πολλοί οπαδοί έρχονται για να δουν και να ακούσουν τα παλιά τραγούδια, σας απογοητεύει καθόλου ως μουσικούς που δημιουργείτε νέο υλικό;
Rage: Όχι, όχι, καθόλου. Θέλω να πω, πρέπει να είσαι περήφανος και ευγνώμων που ήταν αυτά τα άλμπουμ των πρώτων χρόνων που έδωσαν τη βάση για να συνεχίσεις. Οπότε πρέπει να έχεις έναν σεβασμό. Και μας αρέσει να παίζουμε λίγο με τα τραγούδια, τα οποία πλέον έχουν γίνει σχεδόν δικά μας τραγούδια. Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σεβόμαστε κανέναν που έχει περάσει προηγουμένως από τη μπάντα. Απλώς τα παίζουμε τόσο πολύ καιρό και αλλάζουμε μικρά πράγματα. Όχι σε σημείο που να αλλάζει εντελώς το τραγούδι και να μην ακούγεται ίδιο, αλλά βάζουμε μικρές πινελιές και προσπαθούμε να προσθέσουμε κάποια στοιχεία. Μικρά drum patterns και τέτοια πράγματα, ώστε να παραμένει ενδιαφέρον για εμάς.
Αλλά είναι όπως έλεγα… αγαπώ τους JUDAS PRIEST και όταν κατάφερα να τους δω ζωντανά, θα ήθελα πολύ να παίξουν το “Killing Machine” και κάποια άλλα τέτοια τραγούδια. Όμως μόλις παίξουν το “Living After Midnight”, ξαναγίνεσαι 12 χρονών οπαδός της μπάντας. Οπότε είναι υπέροχο να παίζεις το “Countess Bathory”. Και είναι επίσης πολύ ωραίο το γεγονός ότι τα τραγούδια που γράψαμε εμείς ταιριάζουν τόσο καλά μαζί με αυτά. Δεν ακούγεται παράξενο, σαν δύο διαφορετικές μπάντες που προσπαθούν να παίξουν δύο διαφορετικές εποχές μουσικής. Ταιριάζουν απόλυτα.
Dante: Η ροή του setlist, όταν επιλέγουμε τα τραγούδια που θα παίξουμε, όταν έχουμε μπροστά μας κάποια φεστιβάλ ή συναυλίες, πηγαίνουμε, κάνουμε πρόβες και σκεφτόμαστε ποια τραγούδια θα βάλουμε. Αλλάζουμε κάποια, βάζουμε κάποια νέα, αλλά και κάποια παλιότερα που ίσως δεν έχουμε παίξει για καιρό, ώστε να υπάρχει ενδιαφέρον. Είναι σημαντικό και για εμάς, γιατί κάποια από αυτά τα τραγούδια τα παίζουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αλλά ναι, όπως είπε και ο Rage, δεν υπάρχει κάτι που να ξεχωρίζει παράξενα. Δεν είναι ότι παίζουμε δύο ή τρία παλιά τραγούδια και μετά δύο ή τρία καινούργια και δεν ταιριάζουν. Όλα μπαίνουν κάτω από τη δική μας ομπρέλα, γιατί βάζουμε τη δική μας σφραγίδα στα παλιότερα τραγούδια, όπως κάνουμε και με το υλικό που έχουμε ηχογραφήσει αυτά τα 17 χρόνια. Όλα δένουν και λειτουργούν πολύ καλά. Αλλά ναι, επιστρέφοντας στο θέμα της νεότερης γενιάς, όταν έρχονται σε μια συναυλία, ακούνε και τα παλιά τραγούδια και τα νέα. Οπότε, ναι.
Στο παρελθόν υπήρχαν πολλές φήμες ότι ο Cronos δεν είναι ο πιο εύκολος άνθρωπος για να συνεργαστείς. Όντας μέλη της σύνθεσης των VENOM με τη μεγαλύτερη διάρκεια, πώς είναι πραγματικά η συνεργασία μαζί του μετά από τόσα χρόνια;
Rage: Λοιπόν, μας αφήνει να κάνουμε συνεντεύξεις μόνο, οπότε δεν μπορούμε να πούμε τίποτα κακό γι’ αυτόν, γιατί μετά από εδώ πρέπει να επιστρέψουμε στο μπουντρούμι. Και μας κλειδώνει εκεί και μας ταΐζει μόνο ψωμί και νερό. (γέλια) Όχι, εννοώ, είναι απλά πολύ παθιασμένος. Έχει τη δική του ιδέα για το πώς θέλει να είναι οι VENOM. Και είναι αρκετά τυχερός που βρήκε δύο ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να συνεχίσουν αυτή την περιπέτεια και πιστεύουν σε όλα όσα κάνουμε. Γράφουμε τα τραγούδια, κάνουμε πλέον δεύτερα φωνητικά, συμμετέχουμε στα setlists, συμμετέχουμε στο αν πρέπει να κάνουμε κάποιες συναυλίες ή όχι, αν πιστεύουμε ότι θα είναι καλές για εμάς. Όλα είναι μοιρασμένα. Όλα μοιράζονται μεταξύ μας. Και νομίζω ότι είναι όπως όλα στη ζωή. Αν απλά σέβεσαι τους ανθρώπους, κάνεις το σωστό και συνεχίζεις να γράφεις καλά τραγούδια, όλα λειτουργούν. Νομίζω ότι θα βαριόταν κι ο ίδιος αν ήταν απλά αυτός που γράφει όλα τα τραγούδια, αυτός που αποφασίζει τα πάντα. Αυτό δεν τον ενδιαφέρει. Θα ήταν απλά ένα solo συγκρότημα και πραγματικά δεν θέλει κάτι τέτοιο.
Συγγνώμη που σε διακόπτω, αλλά αυτό είναι κάτι άλλο που πολλοί άνθρωποι έλεγαν, ότι οι VENOM είναι ουσιαστικά ένα solo project του Cronos. Όμως εγώ πιστεύω έντονα ότι, ειδικά αυτό το άλμπουμ, το “Into Oblivion”, ακούγεται σαν καθαροί VENOM, σαν πραγματική μπάντα. Και αν θέλετε να δείξετε ότι οι VENOM δεν είναι ένα solo project του Cronos, απλά βάλτε το “Into Oblivion” μπροστά του και πείτε του: «Άκου αυτό και πες μου αν δεν ακούγεται σαν μπάντα».
Rage: Ναι, απάντησες ήδη στην ερώτηση. (γέλια)
Dante: Σίγουρα, σίγουρα. Κάθε τραγούδι είναι αποτέλεσμα ομαδικής προσπάθειας. Δεν υπάρχει ένας άνθρωπος που λέει: «Έτσι θα ακουστούμε», «αυτό θα παίξουμε». Όλοι έχουμε τις δικές μας ιδέες και κάποιες φορές απλά κάνουμε μεγάλα jam sessions. Απλά ανοίγουμε το recorder και αρχίζουμε να παίζουμε, να παίζουμε. Τα στυλ αλλάζουν. Μην με παρεξηγείς, υπάρχουν πολλά πράγματα που βγαίνουν από αυτά και είναι σκουπίδια. (γέλια) Αλλά υπάρχουν και μικρά διαμάντια. Υπάρχουν στιγμές που λέμε: «Ω, αυτό ακούγεται καλό» και όλοι αρχίζουμε να δουλεύουμε πάνω σε μια ιδέα.
Και πολλές φορές δεν είναι μέχρι να ακούσεις ξανά την ηχογράφηση που λες: «Εκεί! Ας δουλέψουμε πάνω σε αυτό το σημείο». Κάποια από τα τραγούδια που έχουμε γράψει αυτά τα 17 χρόνια και έχουν μπει στα άλμπουμ μας έχουν προκύψει από τέτοια jams, αλλά φυσικά και από ιδέες που φέρνει κάποιος στο τραπέζι και πάνω στις οποίες δουλεύουμε. Οπότε είναι ομαδική δουλειά. Δεν είναι απλά η μπάντα του Cronos. Όποιος το πιστεύει αυτό, μπορεί να πιστεύει ό,τι γαμ**ένο θέλει.
Rage: Και επίσης δεν αντικαταστήσαμε τους ανθρώπους που έπαιξαν στα πρώτα άλμπουμ. Δεν είναι ότι μπήκαμε εμείς και τους πήραμε τη θέση στη μπάντα που έπαιξε στους τέσσερις πρώτους δίσκους. Δεν κάναμε αυτό. Αντικαταστήσαμε άλλους ανθρώπους και κάποιοι άνθρωποι δεν ήθελαν πλέον να είναι στη μπάντα. Δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση με τους VENOM. Και ο Cronos συνέχισε αυτό που είχε ξεκινήσει. Αυτό ήταν πάντα το μόνο πράγμα που τον ενδιέφερε. Είμαι μαζί με αυτόν τον άνθρωπο εδώ και 20 χρόνια. Και νομίζω ότι μιλάω και για τον Dante όταν λέω ότι, αν δεν μπορούσαμε να γράψουμε τραγούδια, αν δεν μπορούσαμε να φέρουμε ιδέες, αν δεν μπορούσαμε να συμμετέχουμε στο τι πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι η μπάντα ή ακόμα και σε θέματα όπως τα setlists, θα είχαμε φύγει εδώ και πολύ καιρό. Αλλά είμαστε όλοι μαζί γιατί απλά τα βρίσκουμε. Έχουμε διαφωνίες, αλλά είναι διαφωνίες για καλά πράγματα, όπως η μουσική, το πώς πρέπει να είναι ένα τραγούδι και τέτοια πράγματα. Δεν είναι επιθετικές. Είναι από πάθος. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, του αρέσει όταν οι άνθρωποι μιλάνε άσχημα γι’ αυτόν. Οπότε δεν πρόκειται να καθίσουμε εδώ και να πούμε ότι είναι ένα τρυφερό αρκουδάκι, γιατί αυτό θα τον εκνεύριζε. (γέλια) Είναι απλά ένα πολύ σατανικό αρκουδάκι. Αλλά ναι, είναι άνθρωπος και έχει συναισθήματα.
Ίσως σαν τον Chucky. Θα μπορούσε να είναι κάπως σαν τον Chucky.
Rage: Chucky, ναι, ακριβώς. Θα ήταν τέλειο. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Έχουμε συναισθήματα, κάνουμε λάθη, θυμώνουμε, στενοχωριόμαστε, χαιρόμαστε, λυπόμαστε. Και υπάρχει κάτι ακόμα. Όταν κυκλοφόρησαν οι VENOM για πρώτη φορά, πολλοί έλεγαν ότι ήταν κακοί μουσικοί, ότι ήταν η καλύτερη χειρότερη μπάντα και τέτοια πράγματα. Και αυτό είναι δύσκολο όταν είσαι νέος μουσικός, γράφεις τραγούδια και κυκλοφορείς άλμπουμ, και οι άνθρωποι λένε τέτοια πράγματα για σένα. Μπορεί να σε κάνει να μη θέλεις να μιλάς με κόσμο και τέτοια. Οπότε καταλαβαίνω αν στο παρελθόν κάποιοι άνθρωποι ήταν κάπως έτσι, γιατί βάζεις τα άλμπουμ σου στον κόσμο, βάζεις την καρδιά σου εκεί έξω, και μετά κάποιοι απλά λένε ότι είσαι πρόχειρος μουσικός ή ότι είναι απλά θόρυβος. Αλλά μπορούμε να σταθούμε απέναντι σε οποιαδήποτε μπάντα. Θα ανέβουμε στη σκηνή χωρίς φόβο. Δεν θα πούμε: «Θεέ μου, τους άκουσες; Είναι απίστευτοι». Απλά ανεβαίνουμε και κάνουμε αυτό που κάνουμε. Και τα παιδιά το απολαμβάνουν. Οπότε συνεχίζουμε.
Εμείς που είμαστε στα 50 μας μπορούμε να καταλάβουμε τους πρώιμους VENOM και γιατί ήταν ακραίοι, καινοτόμοι και όλα αυτά. Δώσε μου έναν λόγο γιατί ένας 20χρονος σήμερα θα πρέπει να ενδιαφερθεί για τους VENOM.
Rage: Νομίζω ότι και πάλι έχει να κάνει με το γεγονός ότι δείχνουμε την καρδιά μας. Παίζουμε rock n’ roll όπως πρέπει να παίζεται. Είμαστε άνθρωποι. Είμαστε μόνο τρεις άνθρωποι. Κάνουμε έναν τεράστιο θόρυβο. Είναι τρεις μουσικοί που έχουν τεράστιο σεβασμό ο ένας για τον άλλον και ανεβαίνουν στη σκηνή, δουλεύοντας σαν ομάδα, για να προσφέρουν ένα σπουδαίο rock show στον κόσμο. Είναι και θέμα διασκέδασης. Δεν είναι να στέκεσαι εκεί και να παίζεις τα πάντα τέλεια. Είναι η επικοινωνία με τους οπαδούς, το να καταλαβαίνεις ότι αποτελούν μέρος αυτού που κάνουμε. Πάντα το κάνουμε αυτό. Όλοι μας μιλάμε στο κοινό από τη σκηνή. Τους κάνουμε μέρος της εμπειρίας, γιατί αν αυτοί δεν μπαίνουν σε αυτό, δεν μπορούμε ούτε εμείς να μπούμε. Είναι σαν ένα τεράστιο, όμορφο, heavy metal… όργιο
Dante: Ναι, είναι ακριβώς αυτό που είπατε πριν. Όπως είπε και ο Rage, είναι μια οργανική μπάντα. Είμαστε τρεις τύποι που τα δίνουμε όλα. Αίμα, ιδρώτας και δάκρυα. Δεν υπάρχουν backing tracks. Δεν υπάρχουν κόλπα στο στούντιο με πράγματα που δεν μπορούμε να αναπαράγουμε ζωντανά. Δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Είμαστε απλά εμείς που παίζουμε. Είναι πολύ ειλικρινές, αληθινό metal. Και αυτή είναι η διαφορά με πολλές άλλες μπάντες. Κάποιες δεν μπορούν να ανέβουν στη σκηνή και να το κάνουν αυτό. Πρέπει να χρησιμοποιούν click tracks. Έχουν όλα αυτά τα επιπλέον όργανα που ακούγονται αλλά δεν υπάρχουν πραγματικά πάνω στη σκηνή. Εμείς δεν θα ακολουθήσουμε ποτέ αυτόν τον δρόμο. (γέλια) Βέβαια τώρα είναι λίγο αργά, έτσι δεν είναι;
Αναφέρθηκες σε άλλες μπάντες. Πώς ήταν να παίξεις με έναν ακόμη θρύλο, όπως ο Tony Martin; Έπαιξες στη solo μπάντα του.
Dante: Ναι, έχω παίξει με τον Tony πολλά χρόνια. Ξεκίνησα στις αρχές των 2000s, όταν μου ζήτησε να παίξω μαζί του. Ήταν το συγκρότημα BAILEY’S COMET και έκανα μόνο δύο συναυλίες μαζί τους. Έγραφαν στο Metal Hammer, στο Kerrang και έκαναν εκπομπές στο MTV.
Ήταν οι Bailey Brothers τότε.
Dante: Ναι, οι Bailey Brothers, τους θυμάσαι!
Αποκάλυψα την ηλικία μου. (όλοι γελάνε)
Dante: Ναι, έκαναν μια εκπομπή στο MTV, παίρνοντας συνεντεύξεις από τεράστιους σταρ της δεκαετίας του ’80 και τέτοια πράγματα. Αλλά πηγαίνοντας πολλά χρόνια μετά, σχημάτισαν μαζί μια μπάντα και τελικά ο Tony Martin έγινε ο τραγουδιστής. Μου ζήτησε να μπω εγώ στα τύμπανα και φυσικά άρπαξα την ευκαιρία. Δυστυχώς, αυτή η σύνθεση κράτησε για πολύ μικρό διάστημα. Ο Tony μάλλον γούσταρε αυτό που άκουσε από το παίξιμό μου στα τύμπανα και μου ζήτησε να μπω στη solo μπάντα του, οπότε το έκανα. Από εκεί και πέρα, περιοδεύσαμε πολλές φορές σε όλη την Ευρώπη, στη Ρωσία και κατεβήκαμε μέχρι τη Νότια Αμερική. Μάλιστα, έπαιξα στο τελευταίο του solo άλμπουμ, που κυκλοφόρησε πριν περίπου δύο ή τρία χρόνια. Ήταν σπουδαία εμπειρία. Παίζω σε μπάντες από τότε που ήμουν μικρό παιδί. Από τότε που μπήκα στους VENOM το 2009, ήταν ένα μεγάλο βήμα προς τα πάνω όσον αφορά το επίπεδο των φεστιβάλ και των συναυλιών που κάνουμε. Είναι υπέροχο.
Τι είναι αυτό που ακόμα σε εκνευρίζει αρκετά ώστε να γράφεις νέα μουσική το 2026;
Rage: Θεέ μου, υπάρχουν τόσα πολλά. Απλά η κατάσταση στον κόσμο.
Dante: Αν ανοίξεις τα μάτια σου κάθε πρωί, μπορείς να φτιάξεις μια γαμ**ένη λίστα, έτσι δεν είναι;
Rage: Νομίζω ότι είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον. Πάντα υπάρχει κάτι. Αλλά είναι κάτι που υπάρχει μέσα σου. Είναι κάτι που πρέπει απλά να το εκφράσεις δημιουργικά και να το βγάλεις από μέσα σου. Όμως πρέπει να είσαι αρκετά ώριμος ώστε να καταλάβεις ότι αυτό που έχεις μέσα σου θα αλλάξει. Και αυτό είναι το πρώτο κομμάτι της διαδικασίας της σύνθεσης. Μπορεί να πιστεύεις ότι έχεις γράψει το τέλειο τραγούδι, αλλά όταν μπουν και άλλοι άνθρωποι στη διαδικασία και παίξουν πάνω σε αυτό, αλλάζει λίγο. Γιατί δεν είναι όλοι στη μπάντα εσύ. Αλλά μαθαίνεις ότι αυτό γίνεται για το καλύτερο. Γιατί πάντα ένα τραγούδι ακούγεται καλύτερα όταν εμπλέκεται ολόκληρη η μπάντα, αντί να είναι δημιούργημα ενός μόνο ανθρώπου. Θέλεις οι άλλοι να ερμηνεύσουν αυτό που νιώθεις. Και αυτό κάνουν αυτοί οι μουσικοί όταν γράφεις τραγούδια μαζί τους. Και αυτό είναι καλό, γιατί έτσι το τραγούδι ανοίγει και γίνεται κάτι που μπορούν να ακούσουν όλοι. Οπότε υπάρχουν πάντα τραγούδια. Έχουμε ήδη ξεκινήσει να γράφουμε για το επόμενο άλμπουμ, το οποίο θα κυκλοφορήσει σε 16 χρόνια από τώρα. (γέλια)
Γιατί απλά θέλεις να πεις: «Αυτό είναι τόσο καλό». Είναι τόσο ωραίο συναίσθημα. Όταν τελειώσαμε την ηχογράφηση — την ολοκληρώσαμε πέρυσι — ήταν ένα τόσο καλό συναίσθημα. Ήμασταν απλά οι τρεις μας και νιώθαμε πραγματικά δεμένοι. Και αυτά τα τραγούδια ήταν απλά εκπληκτικά. Θέλεις αυτό το συναίσθημα να συνεχιστεί ξανά και ξανά, γιατί κάπως το χάνεις λίγο όταν κυκλοφορεί το άλμπουμ. Ο καθένας έχει τη δική του άποψη. Ο καθένας έχει τη δική του ιδέα για το τι πιστεύει ότι σημαίνουν τα τραγούδια. Οπότε κατά κάποιο τρόπο το αφήνεις. Το αποχωρίζεσαι. Και αυτό είναι καλό, γιατί μετά οι άνθρωποι σου λένε πόσο καλό είναι και πόσο τους αρέσει. Αυτό είναι ανθρώπινο. Νιώθεις ωραία. Αγαπώ το συναίσθημα που έχουν τα τραγούδια, τις προκλήσεις, τις άυπνες νύχτες. Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούν να σε εκνευρίσουν αρκετά ώστε να γράψεις ένα νέο riff.
Σάκης Φράγκος
Φωτογραφίες: Necrohorns
