"/>
Ας είμαστε ειλικρινείς, όσο και αν πονάει. Μετά το “Resurrection” του μακρινού 2000, τα υπόλοιπα άλμπουμ που ακολούθησαν, δεν προσέγγισαν ούτε στο ελάχιστο το μεγαλείο των αγαπημένων μου VENOM. Σίγουρα υπήρχαν και άλμπουμ με πολύ καλές στιγμές (“Metal black”, “Fallen angels”, “From the very depths”) αλλά και άλμπουμ σκέτη απογοήτευση, όπως τα “Hell” και “Storm the gates”. Ειδικά το τελευταίο διεκδικεί με αξιώσεις τον καθόλου τιμητικό τίτλο του χειρότερου άλμπουμ της πλούσιας δισκογραφίας τους. Οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά το “Storm the gates”(νομίζω ότι μιλάμε για το μεγαλύτερο διάστημα δισκογραφικής απουσίας τους) οι VENOM επιστρέφουν με νέο άλμπουμ που τιτλοφορείται “Into oblivion”. Τα πρώτα δείγματα που είχαν διαρρεύσει ήταν άκρως ενθαρρυντικά με τα δύο κομμάτια “Lay down your souls” και “Kicked outta hell” να ακούγονται όπως ακριβώς θα έπρεπε, όμως και πάλι ήμουν επιφυλακτικός όσον αφορά το τελικό αποτέλεσμα. Εξάλλου, όπως λέει και ο σοφός λαός μας, όποιος καεί στο χυλό φυσάει και το γιαούρτι.
Ύστερα από αλλεπάλληλες ακροάσεις του “Into oblivion” , θα προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμος και αντικειμενικός στην άποψη μου. Πολύ απλά και λιτά λοιπόν,
AAAAAARRGHH !!!!!!!!!!!!!
Και τώρα που το είπα και ξεθύμανα, πάμε στα ουσιώδη. Δεν ξέρω τι θεία (ή μάλλον σατανική!) επιφοίτηση ήρθε στον βαψομαλλιά καραφλοδαίμονα, αλλά το “Into oblivion” είναι ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει οι VENOM από το “Resurrection” και μετά, και τολμώ να πω ότι σε σημεία το ξεπερνάει, και το αναφέρω αυτό έχοντας πλήρη επίγνωση των γραφόμενων μου. Ειλικρινά, δεν περίμενα ότι οι VENOM εν έτει 2026 θα κυκλοφορούσαν ένα τέτοιο άλμπουμ. Εδώ οι VENOM ακούγονται πιο στιβαροί και σοβαροί από ποτέ, δείχνοντας για ποιο λόγο θεωρήθηκαν κάποτε ως πρωτοπόροι στον ακραίο ήχο. 13 κομμάτια χωρίς να υπάρχει ούτε ένα filler (μου φαίνεται απίστευτο και μόνο που το γράφω!) που δεν θα αφήσουν κανέναν ανικανοποίητο. Ο Cronos ακούγεται ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σαν Cronos και όχι σαν τη θλιβερή καρικατούρα του “Storm the gates”, ενώ το θρυλικό bulldozer bass του ισοπεδώνει τα πάντα σαν οδοστρωτήρας. Άξιοι συμπαραστάτες του οι Dante και Rage στα τύμπανα και τις κιθάρες αντίστοιχα, και αν και για τον Dante έχω αναφερθεί αρκετές φορές για την αξία του, η μεγάλη έκπληξη για μένα ήταν ο Rage.
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές στο παρελθόν του έχω σούρει τα εξ αμάξης όμως εδώ ο Rage παρουσιάζει ξεκάθαρα την καλύτερη κιθαριστική του δουλειά με υπέροχα solos που με υποχρεώνουν να καταπιώ τη γλώσσα μου. Όλος ο δίσκος ξεχειλίζει από μοχθηρία και δύναμη με κομμάτια που εναλλάσσονται από speed/thrash, σε πιο punk ρυθμούς, στακάτα mid-tempo, αλλά και σε πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια, που ιδίως τα τελευταία πραγματικά εντυπωσιάζουν. Κάθε τραγούδι είναι και ένα ξεχωριστό highlight, με την δική του προσωπική ταυτότητα οπότε δεν θα μπω σε διαδικασία να αναφέρω κάποια κομμάτια ιδιαίτερα…με μία εξαίρεση. Το “Unholy mother” που κλείνει τον δίσκο είναι ένα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κομμάτι, ατμοσφαιρικό με φοβερές εναλλαγές που διεκδικεί όχι μόνο τον τίτλο του καλύτερου κομματιού του “Into oblivion” αλλά και ένα από τα καλύτερα των VENOM γενικότερα. Συγκλονιστικό.
Να πω και κάτι για τον αγαπητό Conrad Lant. Ναι, παραμένει ιδιόρρυθμος. Ναι, είναι ο πιο δύσκολος και απρόβλεπτος χαρακτήρας, και ο Σάκης Φράγκος μπορεί να επιβεβαιώσει μέχρι κεραίας αυτά που λέω. Δεν είναι ο τύπος που θα ήθελα να κάνω παρέα μαζί του. Όμως οφείλω να του αναγνωρίσω ότι στο “Into oblivion” έχει ρίξει τρομερή δουλειά που, προσωπικά ως ακροατή και οπαδό, με έχει αφήσει πλήρως ικανοποιημένο. Και ναι, όλοι μας προσκυνούμε την κλασική τριάδα των Cronos / Abaddon / Mantas. Όλοι μας αναγνωρίζουμε την φοβερή δουλειά που κάνει ο Tony Dolan με τους VENOM INC. Και εννοείται ότι όλοι μας περιμένουμε με ενδιαφέρον να δούμε σε τι μονοπάτια θα οδηγηθεί η συνεργασία των Mantas και Abaddon. Όμως ήρθε η ώρα να αναγνωρίσουμε ότι το line up των Cronos / Dante / Rage είναι το μακροβιότερο στην ιστορία των VENOM και αν στα προηγούμενα άλμπουμ η μπάντα ακουγόταν περισσότερο σαν solo project του Cronos, εδώ οι VENOM ακούγονται ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σαν VENOM, σε έναν δίσκο που αξίζει και με το παραπάνω να φέρει φαρδιά πλατιά το λογότυπο τους και αν (λέμε, αν!) το “Into oblivion” αποτελέσει το κύκνειο άσμα της μπάντας, δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο επίλογο.
Δεν ξέρω ποιος περίμενε ότι οι VENOM θα κυκλοφορούσαν μια τέτοια δισκάρα, εγώ πάντως όχι, και χαίρομαι πολύ που διαψεύστηκα πανηγυρικά! Το “Into oblivion” είναι ένας δίσκος που όχι μόνο δεν προορίζεται να ρίξει τους VENOM στη λήθη, αλλά έχει όλα τα φόντα να τους επαναφέρει στο προσκήνιο και είμαι σίγουρος ότι σε μερικά χρόνια θα μνημονεύεται ως κλασικό μαζί με τα ιστορικά τους άλμπουμ. Αγοράστε το, κλέψτε το, αποκτήστε το σε κάθε περίπτωση!
AAAAAARRGHH !!!!!!!!!!!!!
9,5 / 10
Θοδωρής Κλώνης
