Σίγουρα μιλάμε για μια μπάντα που δεν βιάζεται να μας δώσει δείγμα καινούργιας δουλειάς μιας που έχουν περάσει επτά χρόνια από εκείνο το πολύ επιτυχημένο “Age of Aquarius”, μέχρι να είναι σίγουροι ότι έχουν κάτι να μας δώσουν που να αξίζει την προσοχή μας.
Όντως, με τον καινούργιο δίσκο τους, οι VILLAGERS OF IOANNINA CITY μας παρουσιάζουν μια πιο heavy, σκοτεινή και progressive όψη της μπάντας και με μια θεματική επιλογή που αφήνει την κοσμική ψυχεδέλεια του προκατόχου της για να μας προσγειώσει στην σκληρή πραγματικότητα και τις συνέπειές της πάνω στην ανθρώπινη ψυχή.
Ο τίτλος του intro, “Alienation”, είναι ενδεικτικό τούτου. Καπάκι έρχεται το “Home”, το πιο TOOL κομμάτι της καριέρας τους, ειδικά όσον αφορά το αργό και τελετουργικό χτίσιμο μέχρι την τελική έκρηξη, και φυσικά όσον αφορά τον ήχο και το παίξιμο της κιθάρας. Αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε ότι το κομμάτι περιέχει την ηχογραφημένη φωνή του Γιώργου Σεφέρη που απαγγέλει το ποίημά του «Ο δικός μας ήλιος». Η απώλεια, η βία και η αντίσταση είναι τα θέματα που κάνουν την εμφάνισή τους ήδη εδώ και θα συνεχίσουν να το κάνουν μέχρι το τέλος του δίσκου.
Το “Ghosts in the Sky” είναι από τα πιο πιασάρικα κομμάτια, και σοφώς το διάλεξαν ως πρώτο single. Τα χαρακτηριστικά της μπάντας είναι εδώ, όπως η ψυχεδέλεια και τα folk στοιχεία, αλλά περασμένα μέσα από τα φίλτρα μιας πιο καθαρής παραγωγής και μιας πιο επιθετικής προσέγγισης όσον αφορά την ενορχήστρωση, κάτι που ισχύει φυσικά για όλον τον δίσκο.
Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου είναι το αμέσως επόμενο και είναι επίσης πιασάρικο με ένα ρεφρέν που σίγουρα θα τραγουδηθεί από το κοινό στις ζωντανές εμφανίσεις τους και με τις γκάιντες και τα ντραμς να μαρκάρουν καλπάζοντας τον ρυθμό ενώ το “No Fear” είναι σίγουρα το πιο θυμωμένο και επιθετικό κομμάτι που έχουν συνθέσει.
“Here and Now” είναι το άλλο κομμάτι του δίσκου που ακολουθεί την συνταγή του “Home”: ξεκινά ατμοσφαιρικά, μαζεύει ένταση, αφήνει τις ιδέες να επαναληφθούν και σταδιακά οδηγείται σε ένα τεράστιο ξέσπασμα το οποίο επεκτείνεται μέχρι τα δώδεκα λεπτά σχεδόν. Εάν θέλετε να κάνετε headbanging και air-guitar με ένα μόνο κομμάτι των VIC εδώ είναι η ευκαιρία. Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι PINK FLOYD εάν έπαιρναν αναβολικά!
Ο δίσκος, μετά το ορχηστρικό “Epitaph” όπου η γκάιντα και ο ζουρνάς είναι οι απόλυτοι πρωταγωνιστές, κλείνει με το μελαγχολικό “Requiem”, όπου η μπάντα μας λέει ότι η αντίσταση ενάντια στην νέα τάξη πραγμάτων δεν είναι εφικτή χωρίς θυσίες, αφήνοντας την τελική ευθύνη για τις όποιες τελικές επιλογές, αποκλειστικά σε εμάς. Ναι, θα νικήσουμε… Αλλά με ποιο κόστος;
Ένας δίσκος που για μένα είναι η λογική συνέχεια του “Age of Aquarius”, με τον δικό του χαρακτήρα, τον δικό του ήχο, αλλά συγχρόνως μας δείχνει μια μπάντα που έχει καταφέρει να διατηρήσει την αρχική της μουσική της ταυτότητα. Μπορεί να ακούμε στοιχεία που μας θυμίζουν άλλες μπάντες, αλλά οι VIC καταφέρνουν μέσα από την συγχώνευση των επιρροών τους, να δημιουργήσουν κάτι απόλυτα δικό τους, κάτι που υπόσχεται για ακόμα μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον.
9 / 10
Γιώργος Γκούμας
