Είναι αυτές οι άβολες στιγμές που βρίσκεσαι κατάφατσα με ένα μουσικό έργο που αδυνατείς να το περιγράψεις με απλά λόγια. Déjà vu. Το έχεις ξαναζήσει το έργο Σε κάθε νέο πόνημα των Αθηναίων MOTHER OF MILLIONS. Οι χαρακιές βαθιές. Και οι πληγές; Οι πληγές νιώθεις πως δεν επουλώνονται. Αφήνουν έντονα το αποτύπωμα τους. Τα σημάδια εκείνα που δεν θα κλείσουν σχεδόν ποτέ. Θα σου θυμίζει, όμως, το πως και το γιατί. Και απλά θα συνεχίζεις να ζεις μ’ αυτά. Μέχρι την επόμενη φορά. Déjà vu είπαμε;
Οφείλεις να απογυμνώσεις τα συναισθήματα σου και να τα αποκόψεις από την λογική σκέψη. Να αφήσεις τα “κουσούρια” του οπαδού προκειμένου να ακολουθήσεις την politically correct ντιρεκτίβα που επιτάσσει ευνουχισμό ψυχής. Κι όλα αυτά προς τι; Την ατέρμονη αντικειμενικότητα. Μάλιστα. Μια χαψιά όλα. Να δείξουμε προς τα έξω πως βάζουμε στην άκρη τις όποιες προσωπικές συμπάθειες ώστε να “καλύψουμε” το γεγονός με τον δέοντα σεβασμό. Πλήρως απομακρυσμένοι -και εν τέλει αποστεωμένοι- από την πεμπτουσία του καλλιτεχνήματος. Πόσο δύσκολο, αλήθεια, φαντάζει να μην αραδιάσεις όσα κοσμητικά επίθετα γνωρίζεις όταν οι ήχοι ξεπηδούν σαν ανεμοστρόβιλος και ρουφούν τα πάντα στο διάβα τους; Μην γίνεσαι λοβοτομημένος οπαδός, σκούζουν ορισμένοι… Άλλωστε οι οπαδοί αδυνατούν να σκεφτούν, προσθέτουν με ύφος Λουδοβίκων… Κάπου τα έχετε ξανακούσει αυτά, σωστά; Οι ινστρούκτορες της “φυλακισμένης σκέψης” βρίσκονται ανάμεσα μας. Και όσο θα τους επιτρέπει ο κάθε οργανισμός να διεισδύουν και να εξαπονδρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, το “T” και το κάθε “T” θα στέκεται αγέρωχο στις πιο απάτητες και απόκρυμνες βουνοκορφές. Εκεί που κανείς δεν δύναται να τιθασεύσει τα στοιχειά της φύσης, να δαμάσει το πνεύμα που δεν υποτάσσεται…
Έχουμε φτάσει ήδη στο πέμπτο κεφάλαιο του βιβλίου που συγγράφουν από το σωτήριο έτος 2008 οι MOM. Με αργά, προσεκτικά βήματα, έχουν κατορθώσει να χτίσουν ένα status που απαιτεί τον σεβασμό μας. Ή σωστότερα, τον κέρδισε. Δίχως κορώνες, φανφαρονισμούς, δηλώσεις που ρέπουν προς την αλαζονεία. Μιλούν μόνο όταν έχουν κάτι ξεχωριστό να πουν. Και δεν θα πρέπει να μας κάνει την παραμικρή εντύπωση η όχι και μεγάλη συχνότητα που επικοινωνούν με τον έξω κόσμο μέσω των κυκλοφοριών τους. Πέντε full length άλμπουμ (“Human”, “Sigma”, “Artifacts”, “Magna mater”, “T”) και ένα EP (“Orbit”) ο συνολικός απολογισμός. Η ποιότητα, όμως, απαράμιλλη. Το πάθος, ακηδεμόνευτο. To μουσικό θράσος αδιαπραγμάτευτο. Ο ορισμός του progressive που δεν ακολουθεί νόρμες και πρέπει. Είναι το ρηξικέλευθο και το απρόβλεπτο μαζί. Δίχως ηχητικούς φραγμούς και με βαθιά ριζωμένο μέσα του τον σπόρο της αέναης αναζήτησης, του ταξιδιού που μπορεί να έχει έναν τελικό προορισμό το χαμόγελο στα χείλη των δημιουργών του (και κατ’ επέκταση όσων τους ακολουθούν εδώ και χρόνια) αλλά περνά από πάμπολλα στάδια και κλιμακώσεις. Ηλεκτρονικά vibes, κινηματογραφική διάσταση, πιάνα, βιολιά, χορωδίες, post όγκος και σφριγηλότητα, το κυνήγι του αναπάντεχου, η εκκωφαντικότητα της διαρκούς αναζήτησης, η τέχνη της απλότητας, ο ρεβανσισμός του ατίθασου.
Να το θέσω ακριβώς όπως το σκέφτομαι. Χωρίς περιστροφές. Οι MOM διαθέτουν έναν αδιαμφισβήτητα παραληρηματικό συνθετικό οίστρο και ως ζωντανός οργανισμός ενθυλακώνουν φαινομενικά ξενικά στοιχεία που λειτουργούν δεδομένα προς την κατεύθυνση ενός προσωποπαγούς οράματος. Ενός οράματος που το υπηρετούν με ακρίβεια εδώ και χρόνια, το εξελίσσουν διαρκώς και διαμέσου της στιχουργικής τους προσέγγισης (στο “T” διαπραγματεύονται θέματα που σχετίζονται με τον πόλεμο, τον θάνατο αλλά και την αιωνιότητα βασισμένα σε ποιήματα Ελλήνων και Αμερικανών του 19ου και 20ου αιώνα). Το metal ως δεύτερο συνθετικό μετά το progressive λειτουργεί περιοριστικά, ακόμα και όταν η κιθάρα του Κωνσταντινίδη θεριεύει επικίνδυνα και τα απαράμιλλης έκφρασης και πλουραλισμού φωνητικά του Προκοπίου “σκοτεινιάζουν” επικίνδυνα. Σε ένα άλμπουμ που η αψεγάδιαστη παραγωγή δίνει ασίστ και βγάζει στον αιφνιδιασμό τους συμμετέχοντες στην διαδικασία, το εξώφυλλο αντανακλά με πειστικότητα το περιεχόμενο που ο ακροατής καλείται να απολαύσει, η πιθανότητα διεξαγωγής ασφαλών συμπερασμάτων για την ανάδειξη των highlight στιγμών, καθίσταται μια ακόμα επίπονη διαδικασία. Το “T” ως όλον είναι ένα ακόμα κομψοτέχνημα όχι μόνο της εγχώριας σκηνής αλλά του παγκόσμιου progressive. Από εκείνα που λυτρώνουν εμπνευστές και συνοδοιπόρους. Μουσικούς και οπαδούς. Rise evolve!!!
9 / 10
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
