"/>
Δύσκολο το να αποχαιρετάς μπάντες που σε μεγάλωσαν σαν ακροατή, σαν μουσικόφιλο. Όχι επειδή περίμενες από εκείνους αποκλειστικά να ακούσεις καλή και ποιοτική μουσική, στο κάτω κάτω της γραφής πόσες σπουδαίες νέες μπαντάρες υπάρχουν. Αλλά επειδή, κλείνει ένα σημαντικό κεφάλαιο μαζί τους. Συν τοις άλλοις, κάτι τέτοιο, σου δίνει μια ευκαιρία να κάνεις ένα βήμα πίσω και να δεις, τι αποτύπωμα αφήνουν στο χρόνο, τώρα που έκλεισε ο κύκλος τους. Και σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι πραγματικά τεράστιο. Μια τέτοια περίπτωση, είναι οι thrash τιτάνες από τη Βραζιλία που ακούνε στο όνομα SEPULTURA. Δεν θα σας κουράσω με πολλές εισαγωγές. Μια από τις 3 αγαπημένες μου μπάντες στο είδος, δίπλα στους άρχοντες SLAYER και τους KREATOR. Πάμε στο δια ταύτα τώρα.
Tα τελευταία δύο full-length τους “Machine messiah” (2017) και “Quadra” (2020) αποτελούν δικαίως αποθεωμένες δουλειές, που διατηρούν ατόφιο το πνεύμα προόδου και τσαμπουκά αυτής της μπάντας, συνδυάζοντας τη πιο τζαμαριστή φύση τους με τεχνικότερα περάσματα. Παλαιότερα είχα γράψει πως το “Quadra” θα ήταν το φινάλε της μπάντας, αλλά οι SEPULTURA έχουν μια ακόμα λέξη να πουν. Το EP “The cloud of unknowing” λοιπόν, θα είναι η τελευταία τους κυκλοφορία, η οποία βγήκε πριν λίγες μέρες. Το “All souls rising” διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του, κατεξοχήν συναυλιακό και σαρωτικό κομμάτι, με τα μικρά breaks εδώ κι εκεί (ένα μάλιστα, ορχηστρικό!), να προσδίδουν το στοιχείο του αναπάντεχου.
Από εκεί, πάμε στο μελαγχολικό και ατμοσφαιρικό “Beyond the dream”, όπου ο Derrick Green εντυπωσιάζει με το λυρικό της φωνής του, σε μια μπαλάντα (!!) που όμως έχει γίνει τόσο γουστόζικα, που δεν μπορείς να τους πεις κουβέντα. Χώρια η σημειολογία των στίχων “leave it all behind to begin again, there’s no limitations”. Το στακάτο mid-tempo μα και περίτεχνο “Sacred books” που στο βάθος ακούμε πιάνο, δείχνει άλλο ένα πρόσωπο των SEPULTURA. Και κυρίως λάμπει (τόσο εδώ, όσο και σε όλη τη κυκλοφορία) ο παιχταράς πίσω από τα δέρματα, Greyson Nekrutman. Ένας jazz drummer, που ενέπνεε τόσο τον Andreas Kisser στις πρόβες, που τον έπεισε να ηχογραφήσουν κάτι τελευταίο με εκείνον στα τύμπανα.
Το “The place” που κλείνει το EP, αποτελεί, την ιδανική “σούμα” των στοιχείων που ακούσαμε σε αυτή τη κυκλοφορία, καθώς έχει γκρούβα μοντέρνας κοπής που με έκανε να σκεφτώ ακόμα και τους GOJIRA (που SEPULTURA-κηδες του θανατά είναι οι Γάλλοι, οπότε το λες και αντιδάνειο!), έχει ατμόσφαιρα αλλά έχει και ατόφια γκάζια! Ούτε 17 λεπτά, στο σύνολο του, το “The cloud of unknowing” αποτελεί ένα πλούσιο παρόλα αυτά μουσικό “γεύμα”, μια και έχει τρομερή ποικιλία ειδικά δεδομένης της διάρκειας. Παράλληλα, αποτελεί το “αντίο” των SEPULTURA στον μουσικό κόσμο, το οποίο γίνεται με τους δικούς τους κανόνες, χωρίς “πρέπει” μα με την απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία που τους χαρακτήριζε.
Ραντεβού στο Release, να τους αποχαιρετήσουμε εκείνους και τους MEGADETH όπως πρέπει.
Muito obrigado por tudo, SEPULTURA!
Γιάννης Σαββίδης
