"/>
Αλήθεια, έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο τυχεροί είμαστε και τι ζούμε αυτό το διάστημα, καθαρά σε επίπεδο μουσικής ψυχαγωγίας; Μέσα σε μόλις λίγες ημέρες, είδαμε και ακούσαμε ζωντανούς θρύλους της αγαπημένης μας μουσικής, τους IRON MAIDEN και τους METALLICA, τους ANTHRAX, ενώ μαζί με τους MEGADETH που ακολουθούν, συμπληρώνονται οι τρεις εκ των τεσσάρων κορυφαίων του thrash metal. Παράλληλα, έρχονται και οι HELLOWEEN, SAVATAGE και SAXON. Μόνο οι JUDAS PRIEST έλειψαν φέτος για να συμπληρωθεί η απόλυτη αφρόκρεμα!
Σε κάθε περίπτωση, κάθε επίσκεψη αυτών των γιγάντων αποτελεί σημείο αναφοράς για τα συναυλιακά δεδομένα της χώρας μας, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τους IRON MAIDEN και τους METALLICA, που μαγνητίζουν τα βλέμματα ακόμα και ανθρώπων εκτός του metal χώρου. Έτσι λοιπόν, για δεύτερη συνεχόμενη φορά μέσα στον ίδιο μήνα, οι πύλες του ΟΑΚΑ άνοιξαν για να φιλοξενήσουν τους θρύλους του heavy metal, IRON MAIDEN, τέσσερα χρόνια μετά από εκείνη τη σημαδιακή εμφάνισή τους στον ίδιο χώρο, αυτή τη φορά με τους ANTHRAX να ανοίγουν τον χορό.
Η κοσμοσυρροή είχε ξεκινήσει από νωρίς και οι πόρτες άνοιξαν περίπου δέκα λεπτά πριν από το προγραμματισμένο, διευκολύνοντας τον κόσμο να πάρει έγκαιρα τη θέση του και να προμηθευτεί ποτά και φαγητό από τα περιφερειακά σημεία του γηπέδου. Με τον καιρό να διαψεύδει τους κινδυνολόγους και να λειτουργεί ως ιδανικός σύμμαχος για ένα υπέροχο απόγευμα και βράδυ, όλα κυλούσαν ομαλά και η ώρα περνούσε βασανιστικά αργά μέχρι να ακουστεί δυνατά από τα ηχεία το “Hole in the Sky” των BLACK SABBATH, προμηνύοντας πως είχε φτάσει η στιγμή για τους ANTHRAX να αρχίσουν να δονούν το ΟΑΚΑ.
ANTHRAX
Η εικόνα του σταδίου τη στιγμή που βγήκαν οι ANTHRAX ήταν αυτή του μισογεμάτου. Παρότι αρκετές κερκίδες παρέμεναν κλειστές, όσες ήταν ανοιχτές είχαν συνεχή ροή κόσμου που εξακολουθούσε να εισέρχεται, ενώ στην αρένα, η οποία είχε γεμίσει μέχρι το ύψος της κεντρικής κονσόλας, το κοινό άρχιζε να σχηματίζει δύο μεγάλες ουρές αριστερά και δεξιά της, προκειμένου να εξασφαλίσει καλύτερο οπτικό πεδίο. Οι THE BLUES BROTHERS είχαν την τιμητική τους με το “I can’t turn you loose” και, με την ολοκλήρωσή του, οι ANTHRAX ξεκίνησαν ένα απολαυστικό best of show, από αυτά στα οποία είναι αδύνατο να μη περάσει κάποιος εξαιρετικά.
Όταν τα πρώτα τραγούδια είναι τα “Among the living”, “Madhouse” και “Caught in a mosh”, καταλαβαίνει εύκολα κάποιος πως οι ANTHRAX είχαν σκοπό να thrash-άρουν στο μέγιστο. Η μεγάλη απορία που είχα πριν την εμφάνιση τους, ήταν ποιος θα ήταν πίσω από τα ντραμς, καθώς ο Charlie Benante περιοδεύει με τους PANTERA, οι οποίοι την ίδια ημέρα έπαιζαν μαζί με τους METALLICA στη Γερμανία. Τελικά ο ντράμερ που κάλυψε το κενό ήταν ο Darby Todd, ο οποίος έχει εκτελέσει τα καθήκοντα του σε ονόματα όπως οι GARY MOORE, JOE LYNN TURNER, ROBERT PLANT και DEVIN TOWNSEND. Αν και με πολύ καλή απόδοση, ο Benante είναι σε άλλο επίπεδο και η απουσία του έγινε αισθητή. Το υπόλοιπο όμως συγκρότημα ήταν στα γνωστά στάνταρ που γνωρίζουμε, με έναν τρελαμένο Belladonna, να μην σταματά να κινείται στη σκηνή, τον αγέραστο, σαν να πίνει κάθε μέρα γάλα παρθένας, Frank Bello (είναι 60!) να δίνει πόνο σε όλο το μήκος και πλάτος της σκηνής και φυσικά των Scott Ian σε καταπληκτική διάθεση, αλληλεπιδρούσε διαρκώς με το κοινό ανάμεσα στα τραγούδια.
Δυστυχώς, οι ANTHRAX, προφανώς λόγω του αυστηρού προγραμματισμού που απαιτείται ώστε να είναι όλα έτοιμα για τους IRON MAIDEN, είχαν μόλις 45 λεπτά στη διάθεσή τους. Ωστόσο, μέσα σε αυτόν τον χρόνο τα έδωσαν όλα και μετά το “Caught in a mosh”, συνέχισαν ακάθεκτοι με τα “Metal thrashing mad”, “I am the law”, “Antisocial”, “Got the time” και έκλεισαν προφανώς με το “Indians”. Κατά την αποχώρηση τους και τις ευχαριστίες τους στο ελληνικό κοινό, ο Belladonna θύμισε ότι κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ τον Σεπτέμβριο, επιτέλους θα πω εγώ μετά από πάρα πολλά χρόνια αναμονής.
IRON MAIDEN
Η στιγμή για τη Σιδηρά Παρθένο είχε φτάσει και προσωπικά είχα ήδη αρχίσει να ανατριχιάζω πριν ακόμα ακουστεί το “Doctor doctor” των UFO. Οι IRON MAIDEN είναι το αγαπημένο μου συγκρότημα. Είναι αυτοί που με έβαλαν στον κόσμο του heavy metal και αυτοί που έχουν επηρεάσει το 90% αυτής της μουσικής. Αυτή ήταν η πέμπτη φορά που τους είδα και, με το χέρι στην καρδιά, αν δεν ήταν η καλύτερη εμφάνισή τους επί ελληνικού εδάφους, τότε ήταν σίγουρα μία από τις κορυφαίες.
Αρχικά, πριν ξεκινήσει το φαντασμαγορικό τους show, μου έκανε τρομερή εντύπωση η σκηνή, καθώς ήταν από τις πιο «άδειες» σκηνές των IRON MAIDEN που έχω δει. Ο λόγος είναι πως πλέον δεν κουβαλούν μαζί τους τα τεράστια θεατρικά σκηνικά των προηγούμενων δεκαετιών. Αυτά έχουν αντικατασταθεί από γιγαντοοθόνες με εντυπωσιακά visual effects και άψογα σκηνοθετημένα βίντεο, στα οποία θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Η σκηνή, βέβαια, δεν έμεινε άδεια για πολύ, καθώς σύντομα γέμισε με μια ενέργεια που θα περίμενε κανείς από συγκρότημα τουλάχιστον 25 χρόνια νεότερο. Οι IRON MAIDEN όμως δεν είναι ένα απλό συγκρότημα. Είναι αυτοί που σπάνε κάθε φράγμα λογικής και ξεπερνούν κάθε όριο στο επίπεδο μουσικής σύνθεσης, live performance και επαγγελματισμού.
Έτσι όταν το “The ides of March” ήχησε, με τα visuals στις οθόνες να μας οδηγούν σε σκοτεινά Λονδρέζικα σοκάκια, με πλούσιες αναφορές σε στοιχεία της ταυτότητας του συγκροτήματος και τον Eddie από το “Killers” να εμφανίζεται ως graffity σε έναν τοίχο, καταλάβαμε πως η βραδιά θα ξεκινούσε με υλικό από τα πρώτα τους άλμπουμ. Το “Murders in the rue morgue” μας άφησε άναυδους από το επίπεδο ενέργειας, απόδοσης και νεανικής αλητείας που έβγαζαν επί σκηνής. Μέσα από δάκρυα χαράς, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό ότι δεν είναι όνειρο και είναι πραγματικότητα αυτό που άκουγα και έβλεπα. Και ο λόγος της δυσπιστίας μου ήταν πως τα “Wrathchild” και “Killers” που ακολούθησαν σε έκαναν να αισθάνεσαι πως πλέον δεν είσαι στο 2026 αλλά στο 1982. Ο τσαμπουκάς και η ενέργεια ήταν στον απόλυτο βαθμό, με τον κόσμο να δονεί με φωνή και τραγούδι όλο το Μαρούσι και τον Eddie να εμφανίζεται για πρώτη φορά στη σκηνή με το τσεκούρι, προσπαθώντας να πάρει κεφάλια για αναμνηστικό.
Η εποχή Paul Di’Anno όμως δεν σταμάτησε εκεί καθώς ο Bruce προλόγισε το “Phantom of the opera” με τα σκηνικά να αλλάζουν για να μοιάζει πως το συγκρότημα βρίσκεται όντως μέσα σε μία όπερα και ενώ είχαμε χάσει τα αυγά και τα πασχάλια, το “The number of the beast” ακολούθησε μέσα ένα πολύ εντυπωσιακό pyro show, με τον κόσμο να τραγουδά το τραγούδι από την εισαγωγή του, μέχρι το τέλος του. Μία εκπληκτική απόδοση του τραγουδιού, κάτι που μας το χρωστούσε η μπάντα μετά την τελευταία φορά και το σκηνικό με το καπνογόνο. Εδώ θα ήθελα να αναφέρω πως και αυτή την φορά υπήρχαν καπνογόνα, όμως δεν έμεναν αναμμένα πάνω από 15 – 20 δευτερόλεπτα, καθώς η φύλαξη της διοργανώτριας, φρόντιζε να “εξαφανίζονται” γρήγορα.
Σε αυτό το σημείο, ξεκίνησε να γράφεται ιστορία. Ο Bruce Dickinson αναφέρει πως ήρθε η στιγμή να παίξουν ένα τραγούδι που έχουν να παίξουν πολλά χρόνια, ξεκαθαρίζει ότι δεν είναι το “Alexander the great” και πριν προλάβουν να στεναχωρηθούν οι υπέρμαχοι του Μέγα Αλέξανδρου, οι εισαγωγικές κιθάρες του “Infinite dreams” προκάλεσαν ρίγη συγκίνησης, για μία υπέρτατη τραγουδάρα που είχαν να παίξουν από το 1988 και πρώτη φορά στην ιστορία τους με τρεις κιθάρες να κεντούν ένα πέπλο μαγείας, σε ένα από τα καλύτερα τους τραγούδια. Δυσκολεύομαι πολύ να περιγράψω πόσο σημαντική στιγμή ήταν αυτή, τόσο σε συναισθηματικό επίπεδο όσο και σε απόδοση. Θα μείνω μόνο πως αυτό το σημείο είναι αξεπέραστο και δεν θα ξεχαστεί από κανέναν που βρέθηκε αυτό το βράδυ στο ΟΑΚΑ.
Το παγωμένο σκηνικό με τον Eddie του “Can i play with madness” στο video wall, έδωσε την θέση του στην καυτή έρημο και την μαγευτική πυραμίδα του “Powerslave” για να συνεχίσει το συγκρότημα με μία τριάδα τραγουδιών, εξίσου αξεπέραστη. Το “Powerslave” άνοιξε τον χορό, θυμίζοντας για ακόμα μία φορά πως αυτή η ρημαδο δισολία (πλέον τρισολία) με τον καλπασμό του Steve Harris στο μπάσο είναι το όλο το heavy metal μέσα σε 20 δευτερόλεπτα. Το “Two minutes to midnight” έφερε πανικό που θα μετατρεπόταν σε έναν πρωτοφανή οπτικοακουστικό θαυμασμό για το “Rime of the ancient mariner”. Ένα ακόμα έπος της δισκογραφίας του που εδώ το βιώσαμε με ένα visual show, το δεύτερο καλύτερο της βραδιάς σκηνοθετικά, που πήγε το επίπεδο της εμπειρίας πραγματικά σε άλλο επίπεδο.
Το “Run to the hills” ήταν το τραγούδι που έφερε για ακόμα μία φορά τρομερή ενέργεια και τραγούδι από όλον τον κόσμο για να μας οδηγήσει σε ένα ακόμα έπος, αυτό του “Seventh son of a seventh son”. Το “The trooper” ήταν το μοναδικό τραγούδι που τίμησε το “Piece of mind”, κάνοντάς μας να χάσουμε ότι φωνή μας είχε μείνει και το “Hallowed be thy name” ήταν το τρίτο τραγούδι από το “The number of the beast” και με την καλύτερη σκηνοθεσία σε live performance της βραδιάς. Οι IRON MAIDEN πραγματικά δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν, με τέτοιες εμφανίσεις όμως, χωρίς κόπο δείχνουν γιατί είναι αυτοί που είναι και στο “Hallowed be thy name” στο εκτελεστικό επίπεδο όσο και στο show, ισοπέδωσαν τα πάντα, με τον Bruce να ξεκινάει το τραγούδι μέσα από ένα κλουβί και στη συνέχεια τα visuals να δείχνουν ένα πνεύμα να τον κυνηγά στον λόφο που τον οδηγούσε στην κρεμάλα, με τον ίδιο να πέφτει στην άβυσσο και να εμφανίζεται με σάρκα και οστά στη σκηνή, κρατώντας την κρεμάλα στα χέρια του. Ανεπανάληπτα πράγματα.
Το “Iron maiden” έκλεισε το βασικό μέρος της εμφάνισης τους και αυτή τη φορά αντί για φουσκωτό Eddie, εμφανίστηκε με αίσθηση 3d από την οθόνη ως παράφρων από το εξώφυλλο του “Piece of mind”, τραβώντας στο τέλος καλώδια από τη σκηνή. Το encore, μας προετοίμαζε για το τέλος, χωρίς να έχουμε ακούσει τίποτα ακόμα από το “Somewhere in time” και το “Fear of the dark”. Οι IRON MAIDEN φρόντισαν όμως και για αυτό και μετά το “Aces high” με τις αερομαχίες του Eddie, τα “Fear of the dark” και το “Wasted years” έκλεισαν μία ακόμα μοναδική παράσταση που θα θυμόμαστε και αυτή για όλους τους καλούς λόγους.
Και ενώ πλέον έχει ξημερώσει η επόμενη ημέρα, γράφοντας αυτές τις γραμμές ακόμα δυσκολεύομαι να συνέλθω από όσα ζήσαμε στο ΟΑΚΑ. Ήταν μία μαγική βραδιά, γεμάτη εικόνες, ένταση και συναισθήματα που δύσκολα χωρούν σε λέξεις. Γι’ αυτό και θα κλείσω με ένα σχόλιο που διάβασα από έναν φίλο της μπάντας και το οποίο θεωρώ απόλυτα εύστοχο.
“Η ανθρωπότητα υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια και εμείς έχουμε την τύχη να ζούμε μέσα στα 50 χρόνια που υπάρχουν οι IRON MAIDEN.”
UP THE IRONS!
υ.γ.1 Επειδή πολλά ακούγονται για τον ήχο, όπως είχα γράψει και για τους METALLICA, μεταφέρουμε την εμπειρία μας από εκεί που βρισκόμασταν. Στη θύρα 8 όπου είχα την τύχη να βρίσκομαι ο ήχος ήταν άψογος.
υ.γ. 2 Η οποιαδήποτε σύγκριση με τη συναυλία των METALLICA είναι άτοπη. Και στις δύο περάσαμε εξαιρετικά και οι δύο μπάντες είναι οι κορυφαίες στην αγαπημένη μας μουσική.
υ.γ. 3 Ναι δεν έπαιξαν το “Alexander the great” και ναι η συναυλία ήταν υπέροχη και μοναδική ακόμα και χωρίς αυτό το τραγούδι.
υ.γ. 4 Ξανά UP THE IRONS!
Δημήτρης Μπούκης
photos by John McMurtrie
