>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Winter” – OCEANS OF SLUMBER
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Russ Russell
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Cammie Gilbert
Κιθάρα – Anthony Contreras
Κιθάρα, φωνητικά – Sean Gary
Μπάσο – Keegan Kelly
Tύμπανα, πλήκτρα, πιάνο – Dobber Beverly
Αρχές του 2016. Δέκα χρόνια πριν. Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που έβαλα να παίξει για πρώτη φορά το Winter των OCEANS OF SLUMBER. Δεν ήξερα ακριβώς τι να περιμένω. Είχα ακούσει το “Aetherial”, είχα τσεκάρει το EP, είχα καταλάβει ότι κάτι ιδιαίτερο γεννιόταν εκεί στο Houston. Αλλά αυτό που ακολούθησε, δεν το περίμενα.
Από τις πρώτες νότες του ομώνυμου κομματιού ένιωσα ότι η μπάντα δεν είχε καμία πρόθεση να παίξει με ασφάλεια. Ήταν σαν να άνοιγε μια πόρτα και πίσω της να υπήρχαν όλα: σκοτάδι, μελωδία, ένταση, ευαισθησία. Και στο κέντρο αυτής, η φωνή της Cammie Gilbert. Όχι απλώς όμορφη. Όχι απλώς τεχνικά άρτια. Συναισθηματικά καθηλωτική. Από εκείνες τις φωνές που δεν τις ακούς απλώς — τις νιώθεις στο στομάχι. Θυμάμαι να με εντυπωσιάζει το πόσο φυσικά εναλλάσσονταν τα πάντα. Εκεί που άφηνες τον εαυτό σου σε μια σχεδόν μπαλαντοειδή ηρεμία, ερχόταν ένα ξέσπασμα με blast-beats και riffs που μύριζαν παλιά, «σκοτεινή» Σκανδιναβία. Και όμως, τίποτα δεν έμοιαζε επιτηδευμένο. Δεν ήταν «να δείξουμε ότι μπορούμε να τα παίξουμε όλα». Ήταν «αυτό είμαστε».
Όταν έφτασα στη διασκευή του “Nights in White Satin”, χαμογέλασα. Ήταν από αυτές τις στιγμές που λες “ή θα απογειωθεί ή θα καταρρεύσει”. Και τελικά απογειώθηκε. Όχι γιατί προσπάθησαν να το κάνουν πιο βαρύ ή πιο ακραίο από όσο χρειάζεται. Αλλά γιατί το έκαναν δικό τους. Το φίλτραραν μέσα από τη μελαγχολία και την ένταση που ήδη κουβαλούσε ο δίσκος. Υπήρχαν και οι πιο ήσυχες στιγμές. Τα ιντερλούδια. Τα ακουστικά περάσματα. Εκεί όπου άφηνες για λίγο το headbanging και απλώς άκουγες με τη ψυχή. Ήταν ένας δίσκος με ροή. Με αρχή, μέση και τέλος. Σαν χειμωνιάτικο μονοπάτι που σε πάει από το φως στο σκοτάδι και πίσω. Ιδιαίτερη εντύπωση τότε μου είχαν κάνει και το “Devout”, με το black metal ξέσπασμά του και τις πιο melodic rock μεταβάσεις του, αλλά και το “Apologue”, ίσως την πιο ακραία στιγμή του δίσκου με τα blast-beats και τις κιθάρες που έφερναν στο μυαλό παλιότερες, σκοτεινές εποχές του extreme metal.
Δέκα χρόνια μετά, το ξανακούω και δεν νιώθω νοσταλγία με την έννοια του «τότε ήταν καλύτερα». Νιώθω δικαίωση. Γιατί θυμάμαι τον ενθουσιασμό που είχα όταν έγραφα την παρουσίασή του τότε. Θυμάμαι να λέω ότι «αυτός ο δίσκος θα μείνει». Και έμεινε. Δεν είναι όλα τα άλμπουμ έτσι. Κάποια τα θυμάσαι για λίγο. Κάποια περισσότερο. Το “Winter” είναι από εκείνα που επιστρέφεις όταν θες να θυμηθείς γιατί αγαπάς αυτή τη μουσική. Γιατί το metal δεν είναι ταμπέλες. Είναι συναίσθημα. Το “Winter” από τους OCEANS OF SLUMBER δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ στη δισκοθήκη μας… Είναι μια υπενθύμιση ότι όταν το ταλέντο συναντά το θάρρος και το θράσος, γράφεται ιστορία.
Γιώργος Δρογγίτης
