ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Wake up to the real world” – PRETTY MAIDS
ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: Frontiers Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: PRETTY MAIDS
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Ronnie Atkins
Κιθάρες – Ken Hammer
Mπάσο – Kenn Jackson
Τύμπανα – Allan Tschicaja
Guest μουσικοί – H.C Roeder (πλήκτρα), Soeren Madsen (δεύτερα φωνητικά)
Υπάρχουν συγκροτήματα που, ακόμη κι όταν δεν βρίσκονται στην καλύτερη δημιουργική τους περίοδο, ξέρεις περίπου τι να περιμένεις από αυτά. Οι Δανοί PRETTY MAIDS ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν ο Ken Hammer δημιούργησε το συγκρότημα στη Δανία, η άφιξη του τραγουδιστή Ronnie Atkins το 1982 διαμόρφωσε έναν δημιουργικό πυρήνα που θα παρέμενε σταθερός για δεκαετίες. Με δισκάρες όπως τα “Red, hot and heavy” (1984), “Future world” (1987) και “Jump the gun” (1990), οι Δανοί απέκτησαν ένα πιστό κοινό, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν ποτέ να φτάσουν στην εμπορική αναγνώριση που θα μπορούσε να τους είχε εξασφαλίσει η ποιότητα της μουσικής τους.
Η πορεία τους δεν ήταν πάντοτε ευθύγραμμη. Οι PRETTY MAIDS δοκίμασαν διαφορετικές κατευθύνσεις, άλλοτε με πιο επιθετικό ήχο και άλλοτε δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στις μελωδίες και στα πλήκτρα. Το “Spooked” (1997) παραμένει για πολλούς μία από τις κορυφαίες στιγμές τους, ενώ το “Carpe diem” (2000) έδειξε ότι το συγκρότημα μπορούσε να διατηρήσει τη δυναμική του και στη νέα χιλιετία. Το “Planet Panic” (2002), ωστόσο, δεν έτυχε της ίδιας θερμής υποδοχής. Για αρκετούς ακροατές, έλειπαν τα δυνατά hooks, η ενέργεια και η χημεία που είχαν κάνει τους PRETTY MAIDS ξεχωριστούς.
Η περίοδος μετά το 2002 υπήρξε ιδιαίτερα ταραχώδης. Η δισκογραφική δραστηριότητα ουσιαστικά πάγωσε, όχι από απλή δημιουργική παύση, αλλά λόγω σοβαρών οικονομικών και νομικών προβλημάτων, μιας σοβαρής περιπέτειας υγείας και προσωπικών δυσκολιών. Η εταιρεία management που διαχειριζόταν τις υποθέσεις της μπάντας, Rock On, χρεοκόπησε το 2003, ύστερα από μια σειρά προβληματικών επιχειρηματικών κινήσεων που είχαν ξεκινήσει ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2002. Η κατάρρευσή της άφησε πίσω οικονομικές και νομικές εκκρεμότητες, βυθίζοντας το συγκρότημα σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Η κατάρρευσή της άφησε πίσω οικονομικές και νομικές εκκρεμότητες, καθώς και ένα σημαντικό επιχειρηματικό χάος γύρω από τις δραστηριότητες του συγκροτήματος. Οι PRETTY MAIDS βρέθηκαν σε εξαιρετικά δύσκολη οικονομική θέση, ενώ η κατάσταση δεν περιορίστηκε μόνο στο επαγγελματικό σκέλος.
Το 2003, ο Ken Hammer υπέστη καρδιακό επεισόδιο, από το οποίο ευτυχώς ανάρρωσε πλήρως. Η περιπέτεια της υγείας του ήταν ένα ακόμη σοβαρό πλήγμα σε μια ήδη δύσκολη περίοδο. Παράλληλα, τα μέλη της μπάντας αντιμετώπιζαν προσωπικές δυσκολίες και η προοπτική μιας κανονικής επιστροφής παρέμενε αβέβαιη. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι PRETTY MAIDS εξαφανίστηκαν εντελώς. Υπήρξαν ζωντανές εμφανίσεις και το 2003 κυκλοφόρησε το “Alive at least”, όμως η κανονική δισκογραφική τους πορεία είχε ουσιαστικά διακοπεί.
Το καλοκαίρι του 2005 ήρθε μία ακόμη αλλαγή. Ο Michael Fast, ο οποίος βρισκόταν πίσω από τα ντραμς από το 1991, αποφάσισε να αποχωρήσει από το συγκρότημα. Η αποχώρησή του ήρθε σε μια ιδιαίτερα άβολη χρονική στιγμή, καθώς οι PRETTY MAIDS είχαν ήδη αρχίσει να προετοιμάζουν το επόμενο studio άλμπουμ τους, το οποίο αρχικά προοριζόταν να κυκλοφορήσει μέσα στο 2005. Τα σχέδια, ωστόσο, αναβλήθηκαν και οι ηχογραφήσεις μετατέθηκαν για το καλοκαίρι του 2006.
Τη θέση του Fast ανέλαβε ο Allan Tschicaja, γνωστός από τη θητεία του στους (επίσης Δανούς) ROYAL HUNT και συγκεκριμένα στο “Eye witness” του 2003. Η ένταξή του ανακοινώθηκε τον Απρίλιο του 2006, ενώ την ίδια χρονιά ο Morten Sandager προστέθηκε στο συγκρότημα στα πλήκτρα, αποτελώντας μέρος της ανανεωμένης σύνθεσης που θα ακολουθούσε αν και, στις ηχογραφήσεις του συγκεκριμένου άλμπουμ, συμμετείχαν οι βοηθοί μηχανικοί ήχου H.C. Roeder στα πλήκτρα και ο Soeren Madsen στα δεύτερα φωνητικά. Είναι μια διάκριση που αξίζει να κάνουμε, καθώς η σύνθεση του συγκροτήματος εκείνης της περιόδου δεν ταυτίζεται απόλυτα με το προσωπικό που συμμετείχε στο άλμπουμ. Ο βασικός δημιουργικός πυρήνας, πάντως, παρέμενε ο ίδιος: ο Ronnie Atkins στα φωνητικά και ο Ken Hammer στην κιθάρα. Παράλληλα με τις αλλαγές στο lineup, οι PRETTY MAIDS βρήκαν νέα δισκογραφική στέγη στην ιταλική Frontiers Records. Ήταν ένα σημαντικό βήμα για την επανεκκίνηση της καριέρας τους, καθώς έπειτα από τόσες δυσκολίες χρειάζονταν έναν συνεργάτη που θα μπορούσε να στηρίξει την επιστροφή τους. Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 2006 στα περίφημα Puk Studios της Δανίας. Την παραγωγή ανέλαβε το ίδιο το συγκρότημα, με την βοήθεια του Peter Iversen. O Iversen είχε συνεργαστεί και στο παρελθόν με το συγκρότημα, στο “Jump the gun” (1991) αλλά είχε δουλέψει και σε άλλες κυκλοφορίες, όπως ως μηχανικός ήχου στο πιο επιτυχημένο άλμπουμ των DEPECHE MODE (!), “Violator” (1990), αλλά και στα πλήκτρα του “Pink bubbles go ape” (1991) των HELLOWEEN.
Όταν οι PRETTY MAIDS επέστρεψαν τον Νοέμβριο του 2006 με το “Wake up to the real world”, το ερώτημα δεν ήταν μόνο αν είχαν ξαναβρεί τον μουσικό τους προσανατολισμό, αλλά και αν είχαν καταφέρει να αφήσουν πίσω τους όσα είχαν προηγηθεί. Ήταν το ενδέκατο στούντιο άλμπουμ των PRETTY MAIDS, αποτελούμενο από έντεκα τραγούδια και με διάρκεια περίπου 45 λεπτών. Η ευρωπαϊκή κυκλοφορία του πραγματοποιήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 2006 μέσω της Frontiers Records, ενώ σε άλλες αγορές ακολούθησαν διαφορετικές ημερομηνίες. Ο τίτλος “Wake up to the real world” μοιάζει σαν να συνοψίζει όσα είχαν προηγηθεί. Οι PRETTY MAIDS είχαν περάσει τέσσερα χρόνια αντιμετωπίζοντας μια σκληρή πραγματικότητα. Τώρα επέστρεφαν με την πρόθεση να αποδείξουν ότι εξακολουθούσαν να έχουν λόγο ύπαρξης. Και, όπως θα φανεί από την πρώτη κιόλας σύνθεση, δεν είχαν σκοπό να απομακρυνθούν ιδιαίτερα από τον ήχο που τους είχε καθιερώσει.
Το ομώνυμο “Wake up to the real world” ανοίγει τον δίσκο με δυναμικά κιθαριστικά riffs, ένα ευκολομνημόνευτο ρεφρέν και τον Ronnie Atkins να κινείται με άνεση ανάμεσα στη μελωδική και την πιο τραχιά πλευρά της φωνής του. Οι στίχοι απευθύνονται σε μια νεαρή γυναίκα που ζει εγκλωβισμένη σε φαντασιώσεις και παιδικά όνειρα, αποφεύγοντας να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Είναι μια χαρακτηριστική εισαγωγή στον γνώριμο ήχο των PRETTY MAIDS. Το “All in the name of love” συνεχίζει σε πιο επιθετικούς ρυθμούς, με τον Ken Hammer να αναλαμβάνει δράση μέσα από δυνατά riffs και ένα άμεσο, μελωδικό ρεφρέν.
Η πρώτη ουσιαστική διαφοροποίηση έρχεται με το “I am the end”. Η ατμόσφαιρα γίνεται πιο σκοτεινή, ο ρυθμός χαμηλώνει και η σύνθεση αποκτά μια βαριά, σχεδόν industrial αισθητική, με τα πλήκτρα να ενισχύουν το κλίμα. Δεν είναι η πιο αντιπροσωπευτική στιγμή του άλμπουμ, αλλά δείχνει ότι η εμπειρία του “Planet Panic” δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς από τη μουσική σκέψη του συγκροτήματος.
Στο “As guilty as you” περνάμε σε πιο ήπιους τόνους. Η ακουστική εισαγωγή οδηγεί σε ένα μεγάλο, ρεφρέν, με τον Atkins να αναδεικνύει την ευαίσθητη πλευρά της φωνής του. Οι PRETTY MAIDS είχαν πάντα ιδιαίτερη ικανότητα στις μπαλάντες και εδώ δεν απογοητεύουν. Αντίθετα, το “Why die for a lie” επαναφέρει την επιθετικότητα, με γρήγορο ρυθμό, δυναμικές κιθάρες και μια πιο τραχιά ερμηνεία. Οι στίχοι γύρω από την εξαπάτηση και τον πόλεμο παραπέμπουν στο πολιτικό κλίμα της εποχής, ενώ μουσικά πρόκειται για μία από τις πιο σκληρές στιγμές του δίσκου.
Το “Such a rush” είναι από τα highlights του άλμπουμ. Τα πλήκτρα αποκτούν πιο έντονη, σχεδόν pomp παρουσία, χωρίς να επισκιάζουν τις κιθάρες, ενώ το δυνατό ρεφρέν και τα δεύτερα φωνητικά δίνουν στη σύνθεση έναν ιδιαίτερα μελωδικό χαρακτήρα. Στο “Where true beauty lies” επιστρέφουμε στη μπαλάντα, αυτή τη φορά με πιο μελαγχολική διάθεση. Δεν φτάνει τις κορυφαίες στιγμές του συγκροτήματος στο συγκεκριμένο είδος, αλλά αποτελεί μια αξιοπρεπή προσθήκη.
Με το “Brave young breed” οι PRETTY MAIDS επιστρέφουν σε καθαρά heavy metal μονοπάτια. Ο γρήγορος ρυθμός, οι επιθετικές κιθάρες και η πιο τραχιά ερμηνεία του Atkins το καθιστούν ένα από τα δυναμικότερα τραγούδια του δίσκου. Ανάλογη ένταση συναντάμε και στο “Terminal violence”, με βαριά riffs και δυναμικά δεύτερα φωνητικά, μια ακόμη καλή στιγμή για όσους προτιμούν τη σκληρότερη πλευρά των Δανών.
Η πιο αμφιλεγόμενη επιλογή είναι ασφαλώς το “Perfect strangers” των DEEP PURPLE. Οι PRETTY MAIDS προσεγγίζουν το κλασικό τραγούδι με σεβασμό στο πρωτότυπο, ενώ ο Atkins ανταποκρίνεται πολύ καλά στις απαιτήσεις της φωνητικής ερμηνείας του Ian Gillan. Η εκτέλεση είναι προσεγμένη, αλλά δεν προσφέρει κάτι πραγματικά διαφορετικό. Προσωπικά, θα προτιμούσα να είχαν χρησιμοποιήσει τον χώρο για ένα ακόμη αυθεντικό τραγούδι τους. Δεν είναι κακή διασκευή, απλώς δεν ήταν απαραίτητη.
Το άλμπουμ κλείνει με το “Another shot of your love”, μια από τις πιο χαρακτηριστικές AOR στιγμές του. Τα πλήκτρα, οι πλούσιες μελωδίες και το δυνατό ρεφρέν αναδεικνύουν την ικανότητα των PRETTY MAIDS να συνδυάζουν τη σκληρή κιθαριστική βάση με τις πιο εμπορικές μελωδικές φόρμες. Είναι ένα πολύ καλό κλείσιμο και, μαζί με το “Such a rush”, αποτελεί μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του δίσκου.
Το “Wake up to the real world” έτυχε γενικά θετικής υποδοχής από αρκετούς φίλους του μελωδικού hard rock. Πολλοί είδαν στον δίσκο την επιστροφή του κλασικού ήχου των PRETTY MAIDS, με καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στα δυναμικά κομμάτια, τις μπαλάντες και τις πιο AOR συνθέσεις. Το ομότιτλο, το “All in the name of love”, το “Such a rush”, το “Terminal violence” και το “Another shot of your love” αναφέρθηκαν συχνά ως οι κορυφαίες στιγμές του. Δεν έλειψαν, ωστόσο, και οι πιο επιφυλακτικές φωνές. Ορισμένοι κριτικοί θεώρησαν ότι το συγκρότημα δεν είχε καταφέρει να ανακτήσει πλήρως τη συνθετική έμπνευση των καλύτερων ημερών του. Άλλοι στάθηκαν στην έλλειψη πραγματικά αξιομνημόνευτων ρεφρέν, στην κάπως προβλέψιμη δομή ορισμένων τραγουδιών και στην αίσθηση ότι οι Atkins και Hammer επέλεξαν να κινηθούν εκ του ασφαλούς. Υπήρξαν μάλιστα ακροατές που θεώρησαν ότι το άλμπουμ δεν είχε την ίδια επιθετικότητα με το “Planet Panic”, παρά τη γενικότερη επιστροφή σε πιο γνώριμα μουσικά μονοπάτια. Αξίζει να σημειωθεί ότι το άλμπουμ δεν μπήκε σε κανένα chart, ούτε καν στη Δανία, όπου τέσσερα χρόνια νωρίτερα το “Planet Panic” είχε φτάσει στο νο. 38.
Και οι δύο πλευρές έχουν τα επιχειρήματά τους. Το “Wake up to the real world” σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν ένας δίσκος που θα ανέτρεπε τα δεδομένα για τους PRETTY MAIDS, ούτε πλησιάζει τα επίπεδα των “Future world” και “Spooked”. Από την άλλη, διαθέτει αρκετές καλές συνθέσεις, προσεγμένη παραγωγή και την αναγνωρίσιμη φωνή του Ronnie Atkins, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του συγκροτήματος. Ο Ken Hammer παραμένει σταθερά ο βασικός αρχιτέκτονας του κιθαριστικού τους ήχου, ενώ η παρουσία του Allan Tschicaja δίνει νέα πνοή στο rhythm section. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο δίσκος λειτούργησε ως μια νέα αφετηρία. Η συνεργασία με τη Frontiers Records συνεχίστηκε, ενώ τα επόμενα χρόνια οι PRETTY MAIDS επέστρεψαν πιο συστηματικά στη δισκογραφία και στις ζωντανές εμφανίσεις. Το “Pandemonium” του 2010 αποτέλεσε το επόμενο μεγάλο βήμα τους, επιβεβαιώνοντας ότι η επιστροφή του 2006 δεν ήταν απλώς μια μεμονωμένη προσπάθεια.
Αν κάτι μένει από το “Wake up to the real world”, είναι ότι η επιβίωση ενός συγκροτήματος δεν εξαρτάται πάντοτε από το αν θα κυκλοφορήσει το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας του. Μερικές φορές αρκεί να ξαναβρεί τα βήματα του, να θυμηθεί τι είναι αυτό που το κάνει αναγνωρίσιμο και να αποκτήσει ξανά τη δυνατότητα να κοιτάξει μπροστά. Οι PRETTY MAIDS επέστρεψαν με έναν δίσκο που είχε αρκετά καλά τραγούδια για να δικαιολογήσει την επιστροφή τους και, ύστερα από όσα είχαν προηγηθεί, αυτό δεν ήταν καθόλου μικρό επίτευγμα.
Κώστας Τσιρανίδης
