>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Irrational anthems” – SKYCLAD
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Massacre Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Kevin Ridley, Doug Cook, Gordon Vicary
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Martin Walkyier – Φωνητικά
Steve Ramsey – Κιθάρες
Graeme English – Μπάσο, κλασσική κιθάρα
Georgina Biddle – Βιολί, fiddle, πλήκτρα
ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΙ ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Paul Smith – Τύμπανα
“D.J.s, V.J.s, pimps and trollops, never mind music – this is bollocks!”
Όποτε αναλαμβάνω να γράψω παρελθοντικά κείμενα που αφορούν δίσκους της δεκαετίας του ’90, αυτούς που με «βρήκαν» να πηγαίνω σχολείο και να τους ζω όσο το δυνατόν πιο έντονα, αυτούς που «έπιασαν» τόσον εμένα όσο και τους συνομηλίκους μου “in real time”, που λένε, νιώθω… κάπως. Είναι λες και μπαίνω σε ένα πολύ έντονο χωροχρονικό ταξίδι, ενώ παράλληλα σκέφτομαι όλα τα «ήμουνα νιος και γέρασα» και «τα καημένα τα νιάτα, τι γρήγορα που περνούν» του κόσμου! Ό,τι δηλαδή συμβαίνει και τώρα με το “Irrational anthems” των αγαπημένων μου SKYCLAD, που κλείνει τριάντα χρόνια από όταν κυκλοφόρησε κι εγώ νομίζω ότι κυκλοφόρησε προχθές…
Πολύ σημαντικός δίσκος. Κι αυτό γιατί, πέραν της αλλαγής στην σύνθεση της μπάντας με τις αποχωρήσεις του drummer και ιδρυτικού μέλους Keith Baxter, καθώς και του επί χρόνια κιθαρίστα Dave Pugh και της αλλαγής εταιρικής στέγης (Massacre αντί της Noise), ήταν ο πρώτος όπου οι SKYCLAD επαναπροσδιόρισαν το στυλ τους. Και αν η ιδέα του «κουαρτέτου» τελικά περιορίστηκε μόνον στα «χαρτιά», καθώς πολύ γρήγορα στην σκηνή οι Βρετανοί έγιναν, όπως απαιτούσε η λογική, έξι, η ηχητική αλλαγή κράτησε μέχρι σήμερα.
Οι SKYCLAD από τούτο δω το αριστούργημα παύουν να παίζουν το τέλειο μείγμα φολκλορικού heavy/thrash που ακούγαμε μέχρι το “The silent whales of lunar sea” (όχι τόσο σε αυτό, η αλήθεια είναι) και ρίχνουν όλο τους το βάρος στο folk, κάνοντας τον ήχο τους πιο ήπιο και καθαρό. Μόνον η διασκευή στο “Sabre Dance” του Aram Khachaturian, στέκει να υπενθυμίζει τι έπαιζαν κάποτε οι αγαπημένοι μας χωριάτες, με τον έντονο speed/thrash χαρακτήρα της.
Μια απόφαση την οποία αλλιώς την εισπράξαμε τότε, αλλιώς τώρα. Τότε, η κίνηση αυτή ενθουσίασε τους οπαδούς και τόνωσε τις τάξεις του γκρουπ με καινούργιους. Καλά, μη φανταστείς ορδές νέων ακροατών, ωστόσο αν οι SKYCLAD έπιασαν κάποια στιγμή το peak της εμπορικότητάς τους και ακούστηκαν περισσότερο, με το “Irrational anthems” το έκαναν. Τώρα, αν διαβάσεις στο internet τις γνώμες του κόσμου, υπάρχει μια σεβαστή μερίδα ακροατών/οπαδών, που δεν την επικροτεί. Γκρίνια για τη χαμένη αγριότητα, γκρίνια για τα πιο μελωδικά φωνητικά, γκρίνια για το βιολί που έχει χάσει τον ρόλο του…. Είναι το παράδοξο, ή μάλλον, ένα από τα πολλά παράδοξα του διαδικτύου αυτό.
Προσωπικά δεν ξέρω αν χάθηκε η αγριάδα ή αν το βιολί έχασε τον ρόλο του (καταλαβαίνεις το νόημα της φράσης), ξέρω όμως πως με το άλμπουμ αυτό λάβαμε μια χούφτα ακόμη ύμνους, έτσι, να έχουμε να ακούμε στο διηνεκές και να τους ζητάμε στις συναυλίες: “Inequality street” (all time classic με ακόμη πιο all time classic video clip), “The wrong song”, “Penny dreadful” (η ψυχή του party), “No deposit, no return” (λυρισμός διαστρικού επιπέδου), “History lessens” (αιώνιο)… Όχι πως ο υπόλοιπος δίσκος πήγαινε πίσω, αλλά ειδικά σε τούτα δω τα άσματα οι Βρετανοί πιάνουν κορυφή και κοιτάζοντας τους από κάτω που προσπαθούν να τους φτάσουν, σκάνε από τα γέλια.
Μουσικά ο Steve Ramsey έχει πάρει επ’ ώμου όλες τις κιθάρες με θαυμαστά αποτελέσματα, η νεοφερμένη Georgina Biddle πατά πια καλά στα πόδια της και δε θα άφηνε τη θέση της μέχρι σήμερα, όσο για τον στιχουργό και ποιητή της καρδιάς μας, ο Martin όσο γλυκός γίνεται, σε σχέση με το παρελθόν, στην ερμηνεία του, άλλο τόσο καυστικός παραμένει στους στίχους του. Η κριτική του στρέφεται επί παντός υπευθύνου για κάθε είδους κοινωνική ανισότητα, εξαπάτηση και χειραγώγηση και προς όλους όσους εμπλέκονται στην εμπορευματοποίηση της Τέχνης, που πλήττει την καλλιτεχνική ακεραιότητα και το όραμα του δημιουργού.
Και στις συναυλίες; Χα! “Extra, extra, read all about it!” φώναζαν στους άλλους, όλοι όσοι τους έβλεπαν. «Τρεχάτε να δείτε το συγκρότημα live, άλλο να σας το λέω, άλλο να το βλέπετε!». Όντως, οι SKYCLAD των 90s, ειδικά της περιόδου 1992-1999, ήταν ένας πραγματικός ανεμοστρόβιλος επί σκηνής. Στην πατρίδα μας δε, λατρεύτηκαν στην κυριολεξία, σε βαθμό που θα μπορούσαν να γεμίζουν δέκα μέρες σερί το Ρόδον και την Υδρόγειο, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, δίχως να μένει απούλητο ούτε μισό εισιτήριο!
Αυτά τα ολίγα για το “Irrational anthems”. Τριάντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, είναι πια ένα από τα διαχρονικά και κλασσικά άλμπουμ που έδωσε η απίστευτη δεκαετία του ’90, συγκαταλέγεται στους πέντε καλύτερους δίσκους των SKYCLAD και θα παραμείνει ένα σημείο αναφοράς για το folk metal… που στην τελική, οι ίδιοι το δημιούργησαν. Οι SKYCLAD, που μπορεί να μην έγιναν το εμπορικό όνομα που θα έπρεπε να είναι βάσει ποιότητας, τουλάχιστον όμως έβαλαν την τυπική υπογραφή στη φήμη τους ως μια από τις ποιοτικότερες μπάντες όλων των εποχών στον ευρύτερο σκληρό ήχο. Δεν τα λες και λίγα όλα αυτά…
Δημήτρης Τσέλλος
