>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Abducted” – HYPOCRISY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Peter Tägtgren
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα – Peter Tägtgren
Τύμπανα – Lars Szöke
Μπάσο – Mikael Hedlund
Δεν πιστεύω πως υπάρχει άνθρωπος που να ασχολείται σοβαρά με τον ευρωπαϊκό ακραίο ήχο και να μην έχει συναντήσει – έστω και έμμεσα – το όνομα Peter Tägtgren. Παραγωγός, μηχανικός ήχου, mastermind, control freak, whatever. Άλλωστα από τα μέσα των 90s και μετά, το Abyss Studio έγινε κάτι σαν “ιερό προσκύνημα” για κάθε ακραία metal μπάντα. Νωρίτερα ο Tägtgren είχε ζήσει στην Αμερική και, επιστρέφοντας στη Σουηδία, σχημάτισε τους HYPOCRISY.
Το ξεκίνημα ήταν ωμό, βλάσφημο, με εκείνη τη χαρακτηριστική αμερικανική death metal οσμή να ξεχωρίζει από το πιο thrash-αριστό «τούπα-τούπα» της σουηδικής σκηνής των ENTOMBED, DISMEMBER και UNLEASHED. Με τα πρώτα άλμπουμ οι HYPOCRISY μπήκαν γερά στο χάρτη. Όμως το πραγματικό άλμα έγινε τον Φεβρουάριο του 1996 με το “Abducted”.
Αν και ήδη από το “The Fourth Dimension” είχαν δείξει πως έχουν αλλεργία με τη στασιμότητα, εδώ έδειξαν εμφατικά πως μπορούν να κάνουν πραγματικά ξεχωριστά πράγματα. Το “Abducted” είναι πιο συνεκτικό, πιο συνειδητοποιημένο και – το κυριότερο – πιο τολμηρό από τον προκάτοχό του. Η μπάντα αλλάζει θεματολογία και βουτάει στη sci-fi παράνοια, στις εξωγήινες θεωρίες συνωμοσίας και στα κυβερνητικά μυστικά που τις καλύπτουν, με το εξώφυλλο να αποτελεί τεράστιο spoiler για το τι παίζει μέσα στο δίσκο.
Το “Roswell 47” που ανοίγει το δίσκο δεν είναι απλά κομμάτι. Ούτε καν απλά ένα hit. Είναι statement. Είναι από αυτά τα τραγούδια που ορίζουν την καριέρα μιας μπάντας. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται το “Killing Art”, ένα από τα πιο ακραία κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ, να σου θυμίσει ότι κάτω από τις μελωδίες μπορεί άνετα να υπάρχει σφυροκόπημα και λύσσα. Instant classic τότε, αδιαπραγμάτευτο highlight ακόμα και σήμερα.
Το μεγαλείο όμως του “Abducted” δεν είναι μόνο στα hits. Είναι στο εύρος. Από τα ωμά “Abducted” και “Point Of No Return”, μέχρι τα πιο mid-tempo, σχεδόν υπνωτικά “Paradox” και “Buried”. Και ναι, θα το πω: death metal μπαλάντες. Τα δύο τελευταία κομμάτια είναι μελαγχολικά, ψυχεδελικά, σχεδόν αιθέρια. Αν κάποιος βρει πιο δόκιμο όρο, πραγματικά θα ήθελα να το συζητήσουμε!
Τα πλήκτρα εμφανίζονται πιο έντονα από ποτέ, όχι για να «γλυκάνουν» τον ήχο, αλλά για να του δώσουν νέα διάσταση. Δεν πετάγονται μπροστά για να κλέψουν την παράσταση. Απλά απλώνουν ένα χαλί που κάνει τα ρεφρέν να μοιάζουν μεγαλύτερα απ’ όσο είναι.
Και μετά έχουμε την παραγωγή. Εδώ μιλάμε για masterclass εν έτει 1996. Καθαρή, δυνατή, με κάθε όργανο να ακούγεται ξεχωριστά και να αναπνέει. Ο τόνος της κιθάρας είναι σκέτη ονείρωξη, το μπάσο του Hedlund είναι μπετόν αρμέ φάση και τα drums του Szöke ηδονίζουν με το σφυροκόπημά τους. Και πάνω απ’ όλα, ο Tägtgren, παραδίδει ίσως την πιο πολυδιάστατη φωνητική του ερμηνεία: βαθιά death growls, black-ίζουσες τσιρίδες, καθαρά περάσματα, παραμορφωμένα ψιθυρίσματα. Ο άνθρωπος με τις… χίλιες φωνές…
Τριάντα χρόνια μετά, το “Abducted” ακούγεται ακόμα φρέσκο, διαχρονικό και απολύτως απειλητικό. Δεν προσπάθησε να χωρέσει σε ταμπέλες. Έδωσε άλλη διάσταση στον όρο Melodic Death Metal: μελωδία χωρίς γλυκανάλατο περίβλημα, ωμότητα, ατμόσφαιρα και πάνω απ’ όλα μακριά από οποιαδήποτε αμετροέπεια.
Θανάσης Μπόγρης
