>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Super collosal” – JOE SATRIANI
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 2006
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – Joe Satriani, Mike Fraser
ΕΤΑΙΡΙΑ – Epic
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Κιθάρες, μπάσο, πλήκτρα – JOE SATRIANI
Τύμπανα – Jeff Campitelli, Simon Phillips
Αν ο Joe Satriani έχει έναν δίσκο που θα τοποθετούσα στην κατηγορία «κάτω του μετρίου», αυτός θα ήταν το “Super colossal” που κλείνει σήμερα τα είκοσι χρόνια. Έχοντας ξεκινήσει τη δισκογραφική του παρουσία το 1986 και με δέκα δίσκους στη πορεία που έγραψαν ιστορία και διατήρησαν το όνομα του Satriani στο πάνθεο των πιο σημαντικών και καινοτόμων βιρτουόζων, λογικό ήταν κάποια στιγμή να στερεύσει και αυτός από έμπνευση.
Το line-up εδώ είναι ουσιαστικά ο Satriani με τον Jeff Campitelli με μια μικρότερη συμμετοχή από τον σπουδαίο session ντράμερ Simon Phillips. Σε τι λοιπόν έπασχε και συνεχίζει να πάσχει το άλμπουμ αυτό; Ακούστε το πρώτο ομώνυμο κομμάτι που με το καλημέρα μας λέει πως ο Satch είχε υπόψη του μια κιθαριστική μουσική για γήπεδα και αρένες με ογκώδη μεν ήχο στη κιθάρα αλλά απλοϊκά bluesy riff και αντίστοιχες μελωδίες που μνημονεύονται εύκολα και δεν απαιτούν ούτε ιδιαίτερη δεξιοτεχνία ούτε ιδιαίτερες γνώσεις. Ακούστε δηλαδή το εναρκτήριο “Super colossal” και πείτε μου, δεν είναι σαν να ακούτε την πιο ποπ εκδοχή του “I love rock n’ roll”;
Το άλμπουμ ανοίγει τοιουτοτρόπως και κλείνει με το ειλικρινά κακό “Crowd chant”, το ένα από τα τρία κομμάτια με παλαμάκια και ιαχές γηπέδου, εξ ου και ο τίτλος. Οι μελωδίες που το κοινό τραγουδάει σαν απάντηση στη κιθάρα είναι εντελώς απλοϊκές. Ο Satriani πάντοτε έγραφε μουσική που σε γραπώνει και καρφώνεται στο μυαλό, κάτι δύσκολο και σπάνιο στην guitar hero κοινότητα αλλά εδώ πραγματικά απλοποίησε τη συνταγή της επιτυχίας. Ειλικρινά τώρα, είμαι ο μόνος που ξινίζει όταν ακούει παλαμάκια; Είμαι και ο μόνος που ήθελε ίσως εννιά με δέκα κομμάτια αντί για δεκατρία;
Τα προβλήματα, που με ενόχλησαν και πριν είκοσι χρόνια, συνεχίζονται με τις αργές μπαλάντες όπου η απουσία ουσιαστικής μελωδίας και εναλλαγών, καθιστούν τα κομμάτια απλώς βαρετά. Δείτε δηλαδή τους τίτλους: “The meaning of Love” και “A love eternal”. Είναι ειλικρινά σύμπτωση που ο Satch δεν έχει παίξει ζωντανά ούτε ένα κομμάτι από το άλμπουμ εδώ και είκοσι χρόνια;
Το καλοκαίρι του 2006, ο Satriani, με support από τους FIREWIND και έναν νέο και μαινόμενο Gus G, μας επισκέφτηκε στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις του beach volley και έπαιξε μόνο τα “Super collosal” και “Crowd chant” ενώ προωθούσε αυτό το άλμπουμ. Αυτό λέει πολλά πιστεύω. Η κατιούσα συνεχίστηκε με μια σειρά απογοητευτικών δίσκων αν και όχι εξίσου όσο το ενδέκατο του σπουδαίου τούτου μουσικού και κιθαρίστα.
Did you know that:
- Το “Crowd chant” προοριζόταν αρχικά να λέγεται “Party on the Enterprise”, το διαστημόπλοιο στη σειρά επιστημονικής φαντασίας Star Trek, κάτι που άλλαξε όταν ο Satriani δεν κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα για να βάλει δείγματα διαλόγου στο κομμάτι. Το κομμάτι, όπως είναι λογικό, ακούγεται σε γήπεδα χόκεϊ και αμερικάνικου ποδοσφαίρου.
Φίλιππος Φίλης
