>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Purpendicular” – DEEP PURPLE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: RCA
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: DEEP PURPLE
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Ian Gillan – φωνητικά
Steve Morse – κιθάρες
Jon Lord – πλήκτρα
Roger Glover – μπάσο
Ian Paice – ντραμς
Το “Purpendicular” είναι από τα άλμπουμ που κουβαλούν ένα σχεδόν ασήκωτο βάρος, σαν αυτούς τους δίσκους που κυκλοφορούν σε οριακά σταυροδρόμια καριέρας και καλούνται να αποδείξουν όχι μόνο τον λόγο ύπαρξής τους, αλλά και το δικαίωμα δημιουργίας τους. Με άλλα λόγια, πρέπει να υπάρξουν μέσα σε μια ιστορία που έχει ήδη γραφτεί με κεφαλαία γράμματα και, σαν να μην έφτανε αυτό, να συγκριθούν μαζί της και να τη συνεχίσουν. Μερικά άλμπουμ είναι πραγματικά άτυχα. Και το “Purpendicular” είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα από αυτά.
Η ιστορία των DEEP PURPLE είχε ήδη περάσει από κάθε πιθανό σενάριο. Μια λαμπρή πορεία στα 70s, αποχωρήσεις, επιστροφές, εσωτερικές συγκρούσεις και επανεκκινήσεις. Gillan, Glover, Blackmore, ονόματα που έμπαιναν και έβγαιναν από την εξίσωση, αφήνοντας τους οπαδούς διαρκώς ανάμεσα στον ενθουσιασμό, την αβεβαιότητα και την νευρικότητα. Κάθε νέο κεφάλαιο έμοιαζε με επανεκκίνηση, κάθε αλλαγή με σοκ και ψυχρολουσία. Και όταν ανακοινώθηκε η αποχώρηση του Ritchie Blackmore μετά το άνευρο “The battle rages on”, για πολλούς το όριο είχε πλέον ξεπεραστεί. Άλλωστε, DEEP PURPLE χωρίς Blackmore; Σχεδόν σαν Chicago Bulls χωρίς Jordan.
Αλλά ήταν πράγματι έτσι;
Ο Steve Morse ανέλαβε ένα τεράστιο ρίσκο και κάπως έτσι γεννήθηκε το “Purpendicular”. Δεν ήταν απλώς ο επόμενος DEEP PURPLE δίσκος. Ήταν ο δίσκος που έπρεπε να σταθεί σε έναν κόσμο όπου η απουσία του Blackmore λειτουργούσε πιο δυνατά από οποιαδήποτε νέα νότα. Ένας δίσκος που, σχεδόν αναπόφευκτα, δεν κρίθηκε μόνο μουσικά αλλά κυρίως συναισθηματικά. Για πολλούς ακροατές, η πρώτη επαφή με το άλμπουμ δεν ήταν καθαρή ακρόαση, αλλά μια σχεδόν ασυνείδητη διαδικασία σύγκρισης με μια παγιωμένη εικόνα για το «πως» και τι «πρέπει» να είναι οι DEEP PURPLE. Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό. Το ρίσκο ήταν της μπάντας.
Το “Purpendicular” όμως δεν επιχείρησε να καθησυχάσει κανέναν. Δεν προσπάθησε να μιμηθεί το παρελθόν, ούτε να λειτουργήσει ως νοσταλγική αναπαράσταση. Αντίθετα, έμοιαζε να δηλώνει κάτι σχεδόν τολμηρό, ότι οι DEEP PURPLE συνέχιζαν να κινούνται μπροστά. Και σε αυτό το σημείο, η παρουσία του Steve Morse δεν μπορεί να ιδωθεί απλώς ως μια αλλαγή κιθαρίστα. Δεν επρόκειτο για αντικατάσταση, αλλά για επαναπροσδιορισμό δυναμικής. Η κιθαριστική του προσέγγιση, βαθιά μελωδική αλλά και τεχνικά πολυεπίπεδη εισήγαγε ένα διαφορετικό είδος ενέργειας στην ταυτότητα της μπάντας.
Αυτό γίνεται εμφανές σε κομβικές στιγμές του άλμπουμ. Το “Vavoom: Ted the mechanic” εισάγει από αυτή τη νέα ενέργεια, με νεύρο και αυτοπεποίθηση. Το “Loosen my strings” αποκαλύπτει μια πιο περιπλανώμενη, σχεδόν απρόβλεπτη πλευρά των DEEP PURPLE. Και ύστερα έρχεται το “Sometimes i feel like screaming”. Ένα τραγούδι που δεν λειτουργεί απλώς ως highlight του δίσκου, αλλά ως ο συναισθηματικός του πυρήνας. Η μελωδία, σχεδόν στοιχειωτική μέσα στην απλότητά της, κουβαλά μια σπάνια ένταση που είναι εσωτερική, μελαγχολική και βαθιά ανθρώπινη, είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας του Steve Morse. Η κιθαριστική του προσέγγιση επιλέγει τον δρόμο της μελωδίας και της ατμόσφαιρας. Και ίσως γι’ αυτό το κομμάτι στέκεται όχι ως καλή σύνθεση για τα δεδομένα της περιόδου, μα ως μια αυθεντικά σπουδαία στιγμή της ιστορίας των DEEP PURPLE. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ως ένα από τα κορυφαία τραγούδια που ηχογράφησαν ποτέ.
Επίσης τα “The Purpendicular waltz” και “Somebody stole my guitar” δείχνουν το σχεδόν απίστευτο, ότι για μια ακόμα στιγμή αυτή η μπάντα μπορούσε ένα λειτουργήσει χωρίς τον Ritchie Blackmore. Τουλάχιστον, ουσιαστικά για ένα άλμπουμ και μερικές εξαιρέσεις τραγουδιών στο μέλλον. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο του δίσκου. Το “Purpendicular” δεν ακούγεται σαν συγκρότημα που προσπαθεί να αποδείξει κάτι. Ακούγεται σαν μπάντα που ξαναβρίσκει τον ενθουσιασμό της δημιουργικής αναζήτησης έχοντας μια αίσθηση φρεσκάδας.
Και κάπου εδώ νομίζω γίνεται απολύτως σαφές γιατί το “Purpendicular” δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως απλός μεταβατικός δίσκος. Δεν επιχείρησε ποτέ να λειτουργήσει ως γέφυρα με το παρελθόν, ούτε να αναζητήσει εύκολη αποδοχή μέσω νοσταλγίας. Κατέγραψε κάτι πολύ πιο σπάνιο όμως. Τη βούληση μιας ιστορικής μπάντας να συνεχίσει να εξελίσσεται. Σήμερα, μακριά από το αρχικό σοκ της εποχής και τις αναπόφευκτες συγκρίσεις, το “Purpendicular” ακούγεται σαν αυτό που ήταν εξαρχής. Όχι ένας «μετα-Blackmore» δίσκος, αλλά ένα από τα πιο τολμηρά και ειλικρινή κεφάλαια της καριέρας των DEEP PURPLE. Ένας δίσκος που δεν ζητούσε έγκριση. Μόνο χρόνο.
Δημήτρης Σειρηνάκης
