ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Joe Satriani” – JOE SATRIANI
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 1995
ΕΤΑΙΡΙΑ – Relativity
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – Glyn Johns
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Joe Satriani – κιθάρες, φωνητικά
Manu Katche, Jeff Campitelli, Gregg Bissonette – τύμπανα
Matt Bissonette – μπάσο
Το 1995, με άλλα πέντε ρηξικέλευθα και ιστορικά άλμπουμ στη φαρέτρα του, ο JOE SATRIANI μπήκε στο στούντιο για να ηχογραφήσει το έκτο άλμπουμ του. Εκείνη την εποχή, είχε ακόμα μαλλιά και κάποιους μουσικούς με τους οποίους έγραψε ιστορία στα δέκα πρώτα χρόνια της καριέρας του: τον για πολλά χρόνια συνοδοιπόρο του στα τύμπανα Jeff Campitelli αλλά και τον ντράμερ θρύλο εκ Γαλλίας Manu Katche (STING, PETER GABRIEL) και τα αδέρφια Bissonette, τον Gregg στα τύμπανα και Matt στο μπάσο. Μαζί τους, συνέθεσε και έγραψε τον πιο υπόκωφο, bluesy δίσκο στον οποίο ο Satch έδωσε έμφαση στον ρυθμό και στις (φαινομενικά) απλές μελωδίες, αφήνοντας πίσω τις βιρτουοζιτέ εξάρσεις των προηγούμενων δίσκων.
Βλέπετε, η επανάσταση είχε ήδη γίνει, ο Satriani είχε πάρει τα σκήπτρα από τον Eddie Van Halen και έφερε τα πάνω-κάτω με το “Surfing with the alien” και μας αποτελείωσε με το “Flying in blue dream”. Επομένως, τι πιο φυσικό από το να γυρίσει στις ρίζες του και στο στυλ και είδος που τον ανέθρεψε, δηλαδή τα μπλουζ. Και επειδή ο δίσκος αυτός ήταν όντως προσωπικός και αντιπροσωπευτικός της ψυχής του δημιουργού του, τον ονόμασε “Joe Satriani”.
Ήδη από το εξώφυλλο έβλεπε κανείς πως η διάθεση εδώ είναι πιο πεσμένη καθώς το βαθύ κόκκινο αναμειγνύεται με το μαύρο και η μορφή του Satriani έχει πεσμένο το κεφάλι. Από τις πρώτες νότες του “Cool#9” που ανοίγει το δίσκο, βρισκόμαστε προ εκπλήξεως καθώς τα πολλά γκάζια, τα τρικ με το whammy bar και οι παραμορφώσεις απουσιάζουν και πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η μία κιθάρα σε μία μόνο συχνότητα. Αυτό όμως που ξεχωρίζει είναι η γκρούβα, ένας ρυθμός κολλητικός και μια ατμόσφαιρα που, όπως λέει και ο τίτλος του κομματιού, είναι πέρα για πέρα cool. Και στο πλαίσιο αυτό δίνεται ο απαραίτητος χώρος για να λάμψει η υπόλοιπη μπάντα καθώς όντως το ρυθμικό σκέλος είναι μπροστά στην παραγωγή και οι τρεις ντράμερ εδώ δίνουν ρέστα. Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο groovy, αισθαντικό και μελωδικό αλλά και εκρηκτικό καθώς τα μπλουζ δίνουν τη θέση τους και σε ένα πιο fusion στυλ σε κομμάτια όπως “S.M.F” και “Luminous flesh giants”.
Τριάντα χρόνια πιο μετά, σκέφτομαι πόσο ωραία θα ήταν αν ο μαιτρ έκανε άλλη μια απόπειρα να γράψει έναν τέτοιο πιο λιτό δίσκο, πίσω στις ρίζες του, δηλαδή τον Jimi Hendrix, Scott Henderson, Muddy Waters καλλιτέχνες στους οποίους ο ίδιος έχει ομολογήσει πως χρωστάει τα πάντα. Ακούστε δηλαδή το “Slow down blues” από το “Joe Satriani” και πείτε μου πως εδώ παίζει ο Joe και όχι ο Muddy Waters ή άλλος blues θρύλος από το Δέλτα του Μισισιπή. Μετά την κυκλοφορία του δίσκου, ακολούθησε η πρώτη περιοδεία με το θρυλικό G3 σχήμα, με τον Steve Vai και Eric Johnson στο οποίο άνοιγε ο Satriani με μια μαγική εκτέλεση του “Cool#9” αλλά από τότε, νομίζω πως ο Satriani αποφάσισε να βάλει τον δίσκο στο ράφι και τον ξέχασε, πράγμα θλιβερό για οπαδούς του κιθαρίστα.
Did you know that:
- Ο δίσκος ανήλθε στη θέση 51 του αμερικάνικου top 200 billboard.
- Ήταν και ο τελευταίος για την Relativity.
- Στην παραγωγή βρίσκουμε τον Glyn Johns που είχε δουλέψει πρωτύτερα με ονόματα όπως THE ROLLING STONES, LED ZEPPELIN και THE WHO.
Φίλιππος Φίλης
