ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Rocket Ride” – EDGUY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Sascha Paeth και EDGUY
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Tobias Sammet
Κιθάρες – Jens Ludwig/Dirk Sauer
Μπάσο – Tobias “Eggi” Exxel
Drums – Felix Bohnke
Όσοι ασχολούνται με το power metal και δη με το Ευρωπαϊκό, σίγουρα έχουν ακούσει ένα άλμπουμ των Γερμανών EDGUY, αφού από το 1997 που κυκλοφόρησε η πρώτη τους δισκογραφική δουλειά “Kingdom of madness” μέχρι και την τελευταία, “Space Police: Defenders of the Crown”, το 2014, είχαν μια σταθερή πορεία, κάνοντας το γκρουπ, έναν από τους πιο αντιπροσωπευτικούς εκπροσώπους του ιδιώματος, και τον ιθύνοντα νου του συγκροτήματος, Tobias Sammet, έναν μουσικό που και με τους EDGUY αλλά και με τους AVANTASIA, άφησε για πάντα το στίγμα του στην metal δισκογραφία. Οι λίγο πιο μεγάλοι ηλικιακά, ίσως θα θυμούνται πόσο μεγάλη εντύπωση είχε προκαλέσει η δεύτερη δουλειά τους “Vain glory opera”, το μακρινό 1998, αλλά και γενικότερα όλες οι κυκλοφορίες τους.
Το 2004, το γκρουπ, κυκλοφορεί τον έκτο του δίσκο, “Hellfire club”, και ένα από τα τραγούδια που εμπεριέχονται είναι το “Lavatory love machine”, ένα άκρως εμπορικό τραγούδι, στην δισκογραφία του συγκροτήματος. Ίσως η επιτυχία που είχε το τραγούδι, «ώθησε» τον ευφυέστατο για μένα Sammet, να συνθέσει το “Superheroes”, που θα ήταν με το ομώνυμο EP το 2025, ο προπομπός της τότε έβδομης δουλειάς, αποτελώντας και αυτό ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια τους.
Περίπου 3 μήνες μετά την κυκλοφορία του EP, το full length “Rocket ride”, έβλεπε το φως της δημοσιότητας εγείροντας πολλές συζητήσεις, για το ηχητικό αποτέλεσμα που λάμβανε ο ακροατής, με κάποιους σίγουρα να είχαν και μια μικρή ή μεγαλύτερη απογοήτευση για αυτό που άκουγαν. Ο λόγος απλός: Ο Κος Tobias, μάλλον θέλησε να «ανοιχτεί» σε μεγαλύτερα μουσικά κοινά. Κατευθύνθηκε προς νέους ορίζοντες, ακολουθώντας σε αρκετές στιγμές έναν πιο εμπορικό hard rock ήχο, «κρατώντας» παράλληλα και κάποια λίγα ηχητικά στοιχεία του παρελθόντος. Ίσως ο σπόρος για την μικρή αλλαγή «φυτεύτηκε» μέσα του την ημέρα που «συνέλαβε» στο μυαλό του την ιδέα να δημιουργήσει το “Lavatory love machine”. Έτσι αποφάσισε όλη η νέα τότε δουλειά να έχει τραγούδια που κινούνταν σε σχετικά παρόμοια ηχητικές κατευθύνσεις, δημιουργώντας σίγουρα την πιο ποικιλόμορφη κυκλοφορία τους μέχρι τότε.
Από την άλλη βεβαίως, σε καμία στιγμή δεν φάνηκε ότι απαρνήθηκε ή ήθελε να απαρνηθεί το παρελθόν του, κάνοντας μια ηχητική στροφή των 360 μοιρών, αφού όλα τα στοιχεία δόμησης και οι φόρμουλες δημιουργίας των τραγουδιών, όπως τα είχαν συνηθίσει οι οπαδοί, ήταν παρόντα. Για άλλο ένα άλμπουμ τα μελωδικά ριφ, η λυρική παιχνιδιάρικη διάθεση στη σύνθεση, τα διασκεδαστικά hooks, οι καλπάζοντες κιθαριστικοί ρυθμοί στις κιθάρες σε κάποιες συνθέσεις, τα ωραία «πιασάρικα» ρεφρέν και τα πλήκτρα που χρησιμοποιούνται με σύνεση και χωρίς υπερβολές, αλλά και η γενικότερη ατμόσφαιρα που είχαν τα τραγούδια τους, ήταν εκεί για να θυμίζουν τον λόγο που το συγκρότημα είχε κάνει τόση επιτυχία. Σαφώς οι πιο πομπώδεις στιγμές δεν υπήρχαν τόσο όσο παλαιότερα, αλλά το επίπεδο αρμονίας και μελωδικότητας ήταν υψηλά. Ακούγοντας ξανά το δίσκο για την εν λόγω κριτική, σκέφτηκα συνειρμικά ότι αν οι EDGUY ήταν ένα φίδι, το “Rocket ride”, αντιπροσωπεύει, κατά κάποιο τρόπο, μια αποβολή του προηγούμενου δέρματος του συγκροτήματος, αποκαλύπτοντας ένα νέο στρώμα, με τα όποια απομεινάρια του παρελθόντος τους, αποφεύγοντας εντέχνως την πλήρη αλλαγή κατεύθυνσης.
Έτσι τα τραγούδια του άλμπουμ κυλούν αρκετά ομαλά, με το καθένα να συνεισφέρει τη δική του γοητεία, στον ακροατή, «ζητώντας» ίσως την επιείκεια του, ειδικά των πιο φανατικών. Από την άλλη, το πολύ σημαντικό γεγονός ήταν ότι η συνθετική ποιότητα δεν υπέστη καμία ζημιά, αποκαλύπτοντας τον πλήρη επαγγελματισμό του συγκροτήματος, αφού βάση τελικού αποτελέσματος, όλες οι συνθέσεις ηχούν καλοδουλεμένες και ολοκληρωμένες χωρίς κάτι να είχε αφεθεί στην τύχη του. Έτσι, έδειχναν ότι ήταν φτιαγμένες με τέτοιο τρόπο που να σε έκαναν εύκολα να τις τραγουδάς ακόμα και με την πρώτη ακρόαση, κυρίως βεβαίως λόγω των ευκολομνημόνευτων refrain.
Αποδείχτηκε περίτρανα επίσης, ότι ο ταλαντούχος Sammet ήταν ικανός να γράψει και διαφορετικό υλικό, χωρίς να επαναλαμβάνεται αναμασώντας το παρελθόν του, διατηρώντας παράλληλα και την γνώριμη αίσθηση του χιούμορ του σε/στα τραγούδια. Φυσικά εκτός του ίδιου, που για άλλη μια δουλειά, οι ερμηνείες του από μικροφώνου ήταν πολύ καλές, και όλοι οι υπόλοιποι όντας τόσα χρόνια μαζί, δημιούργησαν ένα άκρως «δεμένο» line up, που ήξερε τι να δώσει στον ακροατή.
Όσοι περίμεναν να ακούσουν τον γνώριμο power metal ήχο των EDGUY, ίσως και να «ξίνισαν» με το άλμπουμ. Σίγουρα το άλμπουμ δεν αποτελεί την καλύτερή τους δουλειά, αλλά αν μη τι άλλο. κατακλύζεται από μια άκρατη ηχητική αξιοπρέπεια, με τραγούδια που ακόμα και σήμερα, τόσα χρόνια μετά, ακούγονται πολύ ευχάριστα, προσφέροντας μια διασκεδαστική διάθεση. Η αύρα του συγκροτήματος, που ήταν παρούσα σε όλη την διάρκεια του άλμπουμ, το περίσσιο ταλέντο και η διάχυτη εμπειρία των μελών, έκαναν το “Rocket ride”, σίγουρα άλλη μια δουλειά που δεν μπορείς από τότε να προσπεράσεις εύκολα χωρίς να την ακούσεις, αφού χρήζει της προσοχής του ακροατή, άσχετα αν του αρέσει ή όχι.
Did you know that:
– Η Ευρωπαϊκή, περιορισμένη πρώτη έκδοση κυκλοφόρησε ως digibook, περιέχοντας φωτογραφικό ιστορικό του συγκροτήματος με ακυκλοφόρητες φωτογραφίες από τις πρώτες τους μέρες και το επιπλέον live bonus τραγούδι “Land of the miracle”, ηχογραφημένο στην Βραζιλία.
– Στην Ιαπωνική promo κόπια του άλμπουμ υπάρχουν σαν bonus εκτός του “Land of the miracle” τα “Reach out” και “Lavatory love machine”, σε ακουστική εκδοχή, και ένα DVD με αρκετά ενδιαφέρον bonus οπτικό υλικό.
– Στην Μεξικάνικη κόπια του άλμπουμ υπάρχουν σαν bonus τα “Holy water” και “Life and times of a bonus track”
– Η έκδοση του βινυλίου, εκτός του ζωντανά ηχογραφημένου “Land of the miracle”, έχει και τα “Spooks in the attic”, “Blessing in disguise”, “Judas at the opera” (με καλεσμένο στα φωνητικά τον Michael Kiske από τους HELLOWEEN) και το “The spirit”, όλα από το “Superheroes” ep του 2005
– Στο δίσκο συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι Amanda Somerville (ex-KISKE/SOMERVILLE, ex-AINA, ex-TRILLIUM, ex-EXIT EDEN) και Oliver Hartmann (ex- AT VANCE και συμμέτοχες σε πολλά άλμπουμs) στα δεύτερα φωνητικά και Michael Rodenberg, στα keyboards, ο οποίος έχει συνεργαστεί με τους KAMELOT, RHAPSODY, AFTER FOREVER, EPICA, HEAVEN’S GATE, AINA, ANGA, AVANTASIA, BRAINSTORM, CONCEPTION, SHAMAN και RHAPSODY OF FIRE, μεταξύ άλλων.
– Το άλμπουμ θα ήταν το δεύτερο στην ίδια δισκογραφική εταιρία που θα κυκλοφορούσαν όλες οι επερχόμενες δουλειές τους μέχρι και το 2014 που είδε το φως της δημοσιότητας το τελευταίο τους άλμπουμ.
Θοδωρής Μηνιάτης
