ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: BON JOVI – “This house is not for sale”
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Island Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jon Bon Jovi, John Shanks
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Jon Bon Jovi – Φωνητικά
Phil X – Κιθάρες
David Bryan – πλήκτρα
Hugh McDonald – Μπάσο
Tico Torres – drums
Goodnight BON JOVI….
Αν παρατηρήσουμε καλά τη δισκογραφική πορεία των BON JOVI μπορούμε να διακρίνουμε τρεις βασικές περιόδους σε αυτή. Την εποχή μέχρι και το “New Jersey”, τη μουσική προσαρμογή στα δεδομένα των 90s με το “Keep the faith” και μια νέα φάση που αρχίζει με το “What about now”, αν εξαιρέσουμε την ιδιαίτερη country κατεύθυνση του “Lost highway”. Κάθε περίοδος είχε τον δικό της ήχο, τη δική της νοοτροπία και μια ξεχωριστή μουσική προσέγγιση, άσχετα με την ποιότητα που χαρακτηρίζει την κάθε κυκλοφορία τους. Τουλάχιστον μέχρι το πολύ καλό “Have a nice day”, οι BON JOVI διατηρούσαν μια αναγνωρίσιμη rock υπόσταση, ακόμη κι όταν άλλαζαν κατεύθυνση.
Για να λέμε την αλήθεια όμως, η ακρόαση κάθε νέας κυκλοφορίας τους συνοδεύεται από μια ολοένα μεγαλύτερη απογοήτευση. Καταλαβαίνω ότι η μουσική ανακύκλωση δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός της μπάντας και την διάθεση τους να αναζητήσουν μέσα στα χρόνια καινούργια μουσικά μονοπάτια και δεν περίμενα ποτέ να επιστρέψουν υποχρεωτικά στις συνταγές που τους καθιέρωσαν. Έχω όμως πάντα την απαίτηση, να ακούσω τραγούδια που να δικαιολογούν την παρουσία τους στο σήμερα και το μεγάλο αποτύπωμά τους στο χτες. Από τα χρόνια του “What about now”, όμως η πορεία της μπάντα είναι κάθετα πτωτική. Και αν το 2015 το “Burning bridges” ήταν ένας προπομπός του τι θα ακολουθήσει, το “This house is not for sale”, επιβεβαίωσε πως η σπιρτάδα και η έμπνευση που χαρακτήριζαν κάποτε το συγκρότημα θα υποχωρούσαν όλο και περισσότερο.
Το άλμπουμ δεν ήταν το πρώτο στούντιο βήμα της μπάντας μετά την αποχώρηση του Richie Sambora (το “Burning bridges” παρουσιάστηκε ως μεταβατική συλλογή υλικού), έτσι εδώ πλέον το κέντρο βάρους άρχισε πια να μετατοπίζεται δραματικά και το συγκρότημα να είναι πληγωμένο. Η απουσία του όμως δεν αποτελεί από μόνη της επαρκή εξήγηση για τις αδυναμίες του δίσκου. Ο Sambora, ωστόσο, υπήρξε επί δεκαετίες κάτι περισσότερο από ένας κιθαρίστας που συμπλήρωνε τις συνθέσεις του Jon Bon Jovi. Η συμβολή του στη μελωδική ανάπτυξη, στις κιθαριστικές γραμμές και στις φωνητικές αρμονίες είχε διαμορφώσει ένα ουσιαστικό μέρος του ήχου τους. Και είτε μας αρέσει είτε όχι, χωρίς αυτόν οι BON JOVI δεν θα είναι ποτέ οι ίδιοι.
Στο “This house is not for sale” δεν ακούμε απλώς έναν διαφορετικό κιθαρίστα, τον Phil X, αλλά δυστυχώς ακούμε μια μπάντα στην οποία η συνολική ηχητική προσέγγιση δεν καταφέρνει να μετατρέψει τις προθέσεις της σε τραγούδια με ουσιαστικό ενδιαφέρον. Το μεγαλύτερο πρόβλημα του άλμπουμ δεν εντοπίζεται μόνο στην απουσία του Sambora, αλλά στον τρόπο με τον οποίο όλες οι αδυναμίες του τελικά, καταλήγουν να αλληλοενισχύονται. Οι BON JOVI έχουν απομακρυνθεί αισθητά από το hard rock παρελθόν τους, ουσιαστικά απομακρύνονται από την rock αισθητική τους, χωρίς η νέα τους κατεύθυνση να προσφέρει αντίστοιχο συνθετικό ενδιαφέρον, ζωντάνια ή ένταση. Οι κιθάρες χάνονται μέσα σε ένα γυαλισμένο, περισσότερο απρόσωπο arena pop-rock ηχητικό περιβάλλον, οι συνθέσεις είναι απρόσωπες και ακολουθούν τόσο ομοιόμορφη πορεία, ώστε μετά από ένα σημείο δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις την μια από την άλλη. Δεν πρόκειται για απαίτηση επιστροφής στον ήχο των δεκαετιών του ’80 ή του ’90. Πρόκειται για την ανάγκη να υπάρχει μέσα στη μουσική μια σπίθα ζωής, μια στιγμή που θα σε ξαφνιάσει ή θα σε παρασύρει. Στο συγκεκριμένο άλμπουμ, αυτή η σπίθα απουσιάζε. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο αισθητό από τη ερμηνεία του Jon Bon Jovi. Η φωνή του έχει χάσει μεγάλο μέρος από τη ζωντάνια, την εκφραστικότητα και το κέφι που έδιναν άλλοτε μια μοναδική διάσταση στο ύφος του συγκροτήματος. Κατανοώ πως δεν είναι απαραίτητο, ούτε εφικτό, ένας τραγουδιστής να ακούγεται όπως πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Είναι όμως απαραίτητο να μπορεί να μεταφέρει το συναίσθημα που απαιτεί ένα τραγούδι.
Το άλμπουμ, δυστυχώς, μου άφησε τελικά μια παράξενα αρνητική αίσθηση. Πρόκειται για μια δουλειά που διαθέτει όλα τα χαρακτηριστικά μιας μεγάλης παραγωγής, αλλά ελάχιστα μουσικά στοιχεία που θα μπορούσαν να το κάνουν πραγματικά ενδιαφέρον για μένα. Και αυτό που με απογοητεύει περισσότερο, είναι η διαπίστωση ότι μια μπάντα με τόσο μεγάλη παράδοση αρκείται πλέον σε τραγούδια που δεν μου δημιουργούν καθόλου την επιθυμία να τα ακούσω ξανά. Το όνομα BON JOVI εξακολουθεί να έχει τεράστια αναγνωσιμότητα και μια ιστορία που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Όμως η ιστορία αυτή, δεν αρκεί για να προσδώσει αξία σε μια κυκλοφορία η οποία είναι τόσο απομακρυσμένη από τις ρίζες της μπάντας. Το “This house is not for sale” μπορεί να υπενθυμίζει ποιοι είναι οι BON JOVI, αλλά δυσκολεύεται να εξηγήσει γιατί θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει η μουσική που παρουσιάζουν σήμερα.
ΥΓ: Είναι απίστευτο πως πριν ελάχιστο χρονικό διάστημα έγραψα ένα τεράστιο κείμενο για το “Slippery when wet” και για το από τι αυτό το άλμπουμ δημιουργήθηκε και έγινε τόσο μεγάλο. Λίγες μέρες αργότερα η πλήρης αντίφαση, για το “This house is not for sale”… Εντυπωσιακό αν το σκεφτείς φίλε…
Δημήτρης Σειρηνάκης
