>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Jomsviking” – AMON AMARTH
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Metal Blade / Sony Music
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Andy Sneap
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Johan Hegg – Φωνητικά
Olavi Mikkonen – Κιθάρα
Johan Soderberg – Κιθάρα
Ted Lundstrom – Μπάσο
Session:
Tobias Gustaffson – drums
Υπάρχουν μπάντες που χτίζουν το οικοδόμημά τους τούβλο-τούβλο μέχρι να φτάσουν στην κορυφή και, στη συνέχεια, καλούνται να πάρουν μια κρίσιμη απόφαση. Θα παραμείνουν εκεί, αναπαράγοντας τον ίδιο ήχο για να διατηρήσουν τα σκήπτρα τους, ή θα ρισκάρουν, πειραματιζόμενες, ίσως ακόμη και στρεφόμενες σε πιο εμπορικά μονοπάτια, ώστε να διευρύνουν το κοινό τους; Οι AMON AMARTH επέλεξαν ξεκάθαρα το δεύτερο. Ήταν φανερό πως το συγκρότημα κατευθυνόταν προς μια διαφορετική ηχητική προσέγγιση και, στις 25 Μαρτίου 2016, κυκλοφόρησε το δέκατο άλμπουμ του, “Jomsviking”, επιβεβαιώνοντας αυτή την επιλογή.
Αρχικά, το “Jomsviking” αποτέλεσε το πρώτο concept άλμπουμ στην ιστορία των Σουηδών, βασισμένο σε μια τραγική ιστορία ανάμεσα σε έναν Viking και μια γυναίκα, μια ιστορία αγάπης που μετατρέπεται σε σχέδιο εκδίκησης στον κόσμο των Jomsvikings, της θρυλικής τάξης μισθοφόρων Viking. Παράλληλα, ήταν ο πρώτος δίσκος μετά από χρόνια χωρίς τον Fredrik Andersson στα τύμπανα, με τον Tobias Gustafsson (VOMITORY) να καλύπτει το κενό ως session μουσικός.
Μουσικά, για τους οπαδούς των AMON AMARTH που τους ακολουθούν από την εποχή του “Once sent from the golden hall”, το “Jomsviking” αφήνει μια γλυκόπικρη αίσθηση. Πρόκειται για ένα πολύ καλό άλμπουμ, γεμάτο κομμάτια-ύμνους όπως τα “First kill”, “Raise your horns” και “The way of the Vikings”, αλλά ταυτόχρονα είναι ο δίσκος στον οποίο παγιώθηκε αυτό που είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται στο “Surtur rising” και στο “Deceiver of the Gods”.
Λαμβάνοντας υπόψη την επιτυχία του “Twilight of the thunder God”, η στροφή προς riffs και μελωδίες που παραπέμπουν στο παραδοσιακό heavy metal έμοιαζε σχεδόν αναπόφευκτη. Στο “Jomsviking”, οι δομές γίνονται πιο απλές, τα riffs πιο πιασάρικα, σε ορισμένες περιπτώσεις και πιο «cheesy», ενώ η παραγωγή του Andy Sneap είναι υπερβολικά γυαλισμένη. Το μοναδικό στοιχείο που διατηρεί τον δεσμό με το death metal παρελθόν τους είναι τα χαρακτηριστικά growls του Johan Hegg.
Το συγκρότημα έδειξε να στοχεύει σε έναν πιο arena ήχο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το “Raise your horns”, ένα κομμάτι φτιαγμένο για να ξεσηκώνει μεγάλα πλήθη. Ωστόσο, η επιθετικότητα και το σφυροκόπημα των προηγούμενων ετών έχουν λειανθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιτραπεί η ενσωμάτωση μιας πιο εμπορικής, μελωδικής κατεύθυνσης.
Το “At dawn’s first light”, με τη σαφή επιρροή από IRON MAIDEN, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της στροφής, ενώ το “A dream that cannot be”, με τη συμμετοχή της Doro Pesch, προσδίδει έναν διαφορετικό, σχεδόν θεατρικό τόνο. Παρόλα αυτά, οι AMON AMARTH διατηρούν ακέραιο τον πυρήνα της ταυτότητάς τους, ειδικά στον τρόπο που αποδίδουν τα γρήγορα, μελωδικά riffs που τους καθιέρωσαν.
Σε κάθε περίπτωση, το άλμπουμ υπήρξε εμπορικά εξαιρετικά επιτυχημένο, φτάνοντας σε υψηλές θέσεις των charts παγκοσμίως. Απέδειξε τόσο τη διαχρονική απήχηση της Viking θεματολογίας όσο και το γεγονός ότι η νέα μουσική κατεύθυνση έφερε στους AMON AMARTH ένα ευρύτερο κοινό. Το “Jomsviking” είναι ένας δίσκος που ακούγεται ευχάριστα, παρά τις όποιες αδύναμες στιγμές του. Ωστόσο, σε προσωπικό επίπεδο, από αυτό το σημείο και έπειτα αρχίζει να λείπει η ωμή δύναμη των Σουηδών, η οποία περνά πλέον σε δεύτερο πλάνο.
Did you know that?
- Ο Johan Hegg έγραψε το σενάριο της ιστορίας σαν ταινία πριν καν ξεκινήσουν να γράφουν τη μουσική, κάτι που εξηγεί τη ροή και τη δομή των κομματιών.
Δημήτρης Μπούκης
