>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Speak of the Dead” – RAGE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: RAGE, Charly Czajkowski
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Peter “Peavy” Wagner – φωνητικά, μπάσο
Victor Smolski – κιθάρες, πιάνο, πλήκτρα, τσέλο, ενορχηστρώσεις
Mike Terrana – τύμπανα, κρουστά
Είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το “Speak of the Dead” στέκει ως ένα από τα πιο ιδιόμορφα – και ταυτόχρονα πιο αδύναμα – άλμπουμ των RAGE. Η δισκογραφία του συγκροτήματος είχε πάντα σκαμπανεβάσματα, όμως εδώ το χάσμα ανάμεσα στον αρχηγό Peavy και τον Victor Smolski είχε αρχίσει να γίνεται εμφανές. Ο Πολωνός κιθαρίστας είχε ουσιαστικά «αναλάβει εργολαβικά» τις συνθέσεις, οδηγώντας τον ήχο σε μια κατεύθυνση περισσότερο δική του παρά των RAGE και ο Γερμανός – δυστυχώς – δεν έβαλε αρκετό φρένο σε αυτήν την απόκλιση.
Το άλμπουμ ανοίγει με την “Suite Lingua Mortis”, με 8 μέρη φορτωμένα με την συμφωνική ορχήστρα από το Μινσκ που σίγουρα δημιουργεί μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα. Η παραγωγή είναι πλούσια, οι ενορχηστρώσεις εντυπωσιακές, αλλά συχνά υπερβολικές. Ο Smolski, αν και εξαιρετικός εκτελεστής, όμως ποτέ δεν ήταν και ο καλύτερος συνθέτης, αν και συχνά είχε πολύ καλές ιδέες. Τα κοφτά, χαμηλοκουρδισμένα του ριφ, ξενίζουν, και δείχνει ότι λειτουργεί περισσότερο με βάση το προσωπικό του γούστο παρά ως μέλος μιας μπάντας με σαφή ταυτότητα. Το “No regrets” παραμένει αναμφίβολα η κορυφαία στιγμή της σουίτας, όμως συνολικά το έργο θυμίζει περισσότερο project κιθαρίστα με ορχήστρα παρά φυσική συνέχεια της ιστορίας των RAGE.
Το δεύτερο σκέλος του δίσκου επιστρέφει στο πιο χαρακτηριστικό metal ύφος του συγκροτήματος, με τραγούδια όπως τα “Be with me or be gone” (κυρίως λόγω του ρεφραίν βέβαια), “Soul survivor” και “Speak of the dead”. Ωστόσο, ακόμη και εδώ υπάρχει μια αίσθηση ασυνέχειας (ιδιαίτερα στο εκνευριστικό “No fear”): οι ιδέες μοιάζουν βιαστικές, λιγότερο εμπνευσμένες και συχνά εγκλωβισμένες στη σκιά της μεγαλοπρεπούς – Lingua Mortis σουίτας (αν το διαβάσατε «σούπας» δεν φταίω εγώ). Το αποτέλεσμα είναι ένα άλμπουμ με δύο κόσμους που δεν ενώνονται ποτέ πραγματικά. Βέβαια, αν έκοβαν 4-5 κομμάτια, ίσως να μιλούσα με καλύτερους χαρακτηρισμούς για το άλμπουμ.
Το “Speak of the dead” στάθηκε και ο τελευταίος δίσκος με τον αγαπητό Mike Terrana, ο οποίος για μένα είναι και η καλύτερη πλευρά του τρίπτυχου σε αυτόν τον δίσκο. Η αποχώρησή του ντράμερ λειτούργησε ως ακόμη ένα σημάδι ότι η χημεία των τριών, είχε φτάσει σε οριακό σημείο. Με τα χρόνια, αποδείχθηκε πως το ρήγμα μεταξύ Peavy και Smolski μεγάλωνε, οδηγώντας τελικά στο τέλος της συνεργασίας τους – και ίσως αυτό το άλμπουμ να ήταν η πιο έντονη προειδοποίηση.
Did you know that:
- Η “Suite Lingua Mortis” ηχογραφήθηκε με συμφωνική ορχήστρα του Μινσκ, αποτελώντας μία από τις πιο εκτεταμένες ορχηστρικές συνεργασίες των RAGE μέχρι τότε.
- Το “Full moon” κυκλοφόρησε σε πέντε διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με την έκδοση της χώρας: Ισπανικά, Γερμανικά, Ρωσικά, Ιαπωνικά και την κανονική Αγγλική εκδοχή.
- Ο Charlie Bauerfeind, γνωστός για την καθοριστική του συμβολή σε δίσκους των HELLOWEEN και BLIND GUARDIAN, ανέλαβε μίξη, προσπαθώντας να δώσει ενιαίο χαρακτήρα σε ένα υλικό με έντονες εσωτερικές αντιθέσεις και είχε δύσκολη δουλειά. Ηχητικά το άλμπουμ ήταν καλοστημένο και εξακολουθεί να στέκεται καλά – αν και κάποια στοιχεία, παραείναι ψηφιακά.
- Ο Jan Rubach, πρώην μπασίστας των GAMMA RAY, συμμετείχε στην ψηφιακή επεξεργασία, συμβάλλοντας στον τελικό ηχητικό καθαρισμό του δίσκου. Δεν είναι από τα ονόματα που συναντάμε συχνά σε τέτοιο ρόλο, όμως εκείνη την εποχή συνεργαζόταν με τον Bauerfeind.
- Παρά το εύρος των συνθέσεων, ελάχιστα τραγούδια έχουν παραμείνει στο live ρεπερτόριο της μπάντας – με εξαίρεση το “No regrets”, που θεωρείται το μόνο πραγματικά διαχρονικό κομμάτι της περιόδου.
Γιώργος “Vollmond” Κουκουλάκης
