>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The art of loss” – REDEMPTION
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΙΑ: Metal Blade
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Tommy Hansen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Ray Alder
Κιθάρα, πλήκτρα – Nick Van Dyk
Μπάσο – Sean Andrews
Τύμπανα – Chris Quirarte
Συνηθισμένοι στην έλευση νέας στουντιακής δημιουργίας από τους REDEMPTION κάθε δύο χρόνια, μας είχε προκαλέσει εντύπωση που το έκτο κατά σειρά άλμπουμ τους άργησε τόσο πολύ. Υπήρχαν προφανώς και πολύ σοβαροί λόγοι υγείας για τον κιθαρίστα Bernie Versailles (βλ. “Did you know that”) που καθυστέρησαν απολύτως δικαιολογημένα την όλη διαδικασία. Σε παρόμοιες περιπτώσεις, η απώλεια ενός σημαντικού γραναζιού στην μηχανή ενός οικοδομήματος και εν προκειμένω σε έναν ζωντανό μουσικό οργανισμό, δημιουργεί ανισορροπία ή επιπλοκές που εύκολα εντοπίζονται και δύσκολα αναπληρώνονται. Το “The art of loss”, πέρα από τον πεσιμιστικό του τίτλο και το λιτό εξώφυλλο του, συνιστά το τέλος μίας εποχής που σφραγίστηκε με την αποχώρηση του Ray Alder, γεγονός που σε αρκετούς (υπολογίστε και τον γράφοντα ανάμεσά τους) δημιούργησε έντονο προβληματισμό.
Επειδή, όμως, οφείλουμε να βλέπουμε όσο πιο καθαρά γίνεται και μακριά από τα προσωπικά μας γούστα, η κατάσταση φαίνεται πως είχε περιέλθει σε μια στασιμότητα. Θα το εντοπίζαμε πρωτίστως στο συνθετικό κομμάτι του άλμπουμ. Ο Van Dyk ανέκαθεν είχε ξεκάθαρο το πλέγμα μουσικής που επιθυμούσε να συνθέσει και κατά συνέπεια να εκφραστεί. Υπάρχουν εδώ, ωστόσο, στιγμές που “φλυαρεί” με διαρκή solos που δεν προσφέρουν κάτι το νεωτεριστικό στην κλασική νόρμα του progressive metal που ακολουθούν από το ξεκίνημα τους οι REDEMPTION. Και επιπλέον, νιώθω ότι αποπροσανατολίζουν τον ακροατή. Το ζητούμενο και σε αυτή την κατάσταση είναι ο Alder. Είναι ίσως η πρώτη φορά που ακούγεται “κουρασμένος”, με λίγες στιγμές που επιχειρεί να ξεχωρίσει και να μην ηχεί μονοδιάστατος. Κυρίως στα πιο μελωδικά κομμάτια του δίσκου. Δεν τίθεται λόγος φυσικά για το τεχνικό/εκτελεστικό κομμάτι των συμμετεχόντων μουσικών. Ούτε κι αυτό όμως είναι αρκετό ώστε να ανεβάσει ποιοτικά το επίπεδο του “The art of loss”…
Η αίσθηση του ανολοκλήρωτου, η πεποίθηση ότι κάτι δεν λειτουργεί όπως είχαμε συνηθίσει να απολαμβάνουμε στο όχι και πολύ μακρινό παρελθόν, είναι στοιχεία που προβληματίζουν έντονα. Είχαν εντοπιστεί στο προηγούμενο τους άλμπουμ “This mortal coil” αλλά τότε βρίσκονταν ακόμα σε νηπιακή φάση. Προσοχή όμως. Ίσως η λιγότερο ενδιαφέρουσα και ελκυστική δουλειά των Αμερικανών δεν συνεπάγεται επ’ ουδενί ότι δεν αξίζει την ακρόασή της. Θεωρώ όμως ότι πρόκειται όντως για το τέλος εποχής και το ανακάτεμα της τράπουλας από μέρους του φυσικού της ηγέτη δεν άργησε να πραγματοποιηθεί.. Το αν κερδήθηκε το στοίχημα, ας κριθεί σε βάθος χρόνου…
Did you know that?
- Ο Bernie Versailles, ο έτερος κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος μαζί με τον Van Dyk, έχει ήδη αποχωρήσει από το σχήμα μετά το ανεύρυσμα που του διαγνώστηκε και τον οδήγησε στην πόρτα του χειρουργείου. Η μπάντα του έδωσε όλο τον χρόνο προκειμένου να επανέλθει υγιής στις υποχρεώσεις του, εκείνος όμως δεν κατόρθωσε να επανακάμψει, με αποτέλεσμα να ζητήσουν την συνδρομή των Chris Poland (MEGADETH), Simone Mularoni (DGM), Chris Broderick (NEVERMORE, JAG PANZER, MEGADETH, IN FLAMES μεταξύ άλλων και Marty Friedman που έπαιξαν τα κιθαριστικά μέρη μαζί με τον Van Dyk.
- Guest συμμετοχές και για την συνέχεια… Στην διασκευή του “Love, reign o’er me” των THE WHΟ, ακούμε τον αγαπημένο John Bush των ARMORED SAINT (και ANTHRAX)…
- Τίτλοι τέλους για τον Ray Alder με το συγκεκριμένο άλμπουμ… Ό,τι ηχογραφήθηκε από εκεί και μετά (“Long night’s journey into day”, “I am the storm” το 2018 και το 2023 αντίστοιχα) πραγματοποιήθηκε με τον Tom Englund των EVERGREY πίσω από το μικρόφωνο.
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
