>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Metal black” – VENOM
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Sanctuary Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Conrad Lant
ΣΥΝΘΕΣΗΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά – Conrad Lant (a.k.a. Cronos)
Κιθάρες – Mike Hickey (a.k.a. Mykus)
Μπάσο – Conrad Lant
Drums – Antony Lant (a.k.a. Antton)
Έχω φτιάξει ένα προσεκτικά επιλεγμένο ποτ πουρί από αγαπημένα κομμάτια των VENOM για να ακούω στο αυτοκίνητο. Εσκεμμένα ή όχι, οι επιλογές μου καλύπτουν όλη την περίοδο της αγαπημένης μου μπάντας μέχρι και το “Resurrection”, καθώς θεωρώ ότι το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτελεί την τελευταία πραγματικά εξαιρετική τους δουλειά. Από εκεί και πέρα όμως τι γίνεται; Τα άλμπουμ των VENOM που ακολούθησαν χαρακτηρίζονται από εξάρσεις και υφέσεις, με κάποιες πολύ καλές στιγμές αλλά και απίστευτες μετριότητες, που σίγουρα δεν κολακεύουν το ιστορικό αυτό σχήμα. Για παράδειγμα τα “Fallen angels” και “ From the very depths” είναι άλμπουμ που ακούω με μεγάλη ευχαρίστηση, σε αντίθεση με τα “Hell” και “Storm the gates” που με απογοήτευσαν οικτρά. Σε μια ενδιάμεση κατάσταση βρίσκεται το ενδέκατο άλμπουμ των Βρετανών, το “Metal black” που κυκλοφόρησε σαν σήμερα πριν από 20 χρόνια.
Η αποχώρηση του Mantas το 2002 λόγω προσωπικών προβλημάτων, έβαλε φρένο στην ανοδική πορεία των VENOM, καθώς και το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο Cronos (περισσότερα γι’ αυτό παρακάτω) οδήγησαν τους VENOM σε λύσεις ανάγκης. Για το λόγο αυτό, επιστρατεύτηκε για να αναλάβει τις κιθάρες ο Mike Hickey, σίγουρη και δοκιμασμένη λύση, αφού ο Hickey ήταν μέλος των VENOM στο παρελθόν καθώς είχε παίξει στο “Calm before the storm” αλλά και στα δύο άλμπουμ των CRONOS, το solo project του Conrad.
Ο τίτλος του άλμπουμ είναι μια σαφής νύξη στο δεύτερο άλμπουμ τους, το μνημειώδες “Black metal”, φιλοδοξώντας να επαναφέρει την ατμόσφαιρα του παρελθόντος και, αντικειμενικά, ως ένα μεγάλο βαθμό, τα καταφέρνει. Ο ήχος ακούγεται επιτηδευμένα τραχύς και βρώμικος, θυμίζοντας όντως κάτι από τα παλιά. Το πρόβλημα όμως δεν είναι στην ατμόσφαιρα, αλλά στις συνθέσεις.
Το πολύ όμορφο και επιβλητικό εξώφυλλο είναι αλήθεια ότι δημιουργεί συνειρμούς και προκαλεί μια θετική διάθεση. Όμως στο περιεχόμενο, τα πράγματα είναι λίγο μυστήρια, ή, για να το διατυπώσω διαφορετικά, είναι αρκετά άνισα. Υπάρχουν κάποια κομμάτια που όντως αξίζουν να φέρουν το λογότυπο των VENOM και αυτά είναι σίγουρα τα τραχύτατα “Antechrist” και “Assassin”, το βαρύ σαν οδοστρωτήρας “Maleficarvm” και το σαρωτικό ομώνυμο, άνετα ένα από τα πιο γρήγορα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ οι VENOM. Πολύ καλό επίσης και το “Hours of darkness” που εντυπωσιάζει με το ανατολίτικο riff του. Αν τα υπόλοιπα κομμάτια βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο με τα προαναφερθέντα, πιθανόν να μιλάγαμε για έναν κλασικό VENOM δίσκο, δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Κάποιες σκόρπιες καλές ιδέες εδώ και εκεί δεν σώζουν την κατάσταση καθώς τα τραγούδια είναι ξεκάθαρα fillers , παρά την φιλότιμη προσπάθεια του Cronos και των υπολοίπων. Το groovy στοιχείο που βγαίνει σε κάποια τραγούδια, πολύ απλά δεν ταιριάζει στους VENOM. Να μην αναφερθώ καν στο “House of pain” που το riff του είναι μια αντιγραφή – αναμάσημα αυτού του ομώνυμου κομματιού του “Resurrection”.
Η απόδοση της μπάντας είναι δυνατή, με τα αδέρφια Lant να αποδίδουν τα μέγιστα, ενώ τα φώτα πέφτουν δικαίως στον Mike Hickey που είχε το δύσκολο ρόλο να μπει στα παπούτσια του Mantas. Ενδεχομένως τα riffs των κομματιών να ταίριαζαν περισσότερο στον Mantas, και ίσως η εντύπωση μου αυτή να απορρέει από το γεγονός ότι ο δίσκος έχει αυτόν τον βρώμικο ήχο που είπαμε. Παρόλα αυτά, ο Hickey έχει κάνει πολύ φιλότιμη δουλειά, και αυτό φαίνεται κυρίως στα solos των κομματιών. Ακούστε για παράδειγμα το solo στο “Lucifer rising”, ένα, κατά την ταπεινή μου άποψη, παντελώς αδιάφορο κομμάτι που όμως έχει ένα φοβερό solo, ίσως το καλύτερο του Hickey σε όλο το άλμπουμ.
Το “Metal black” δίχασε και εν μέρει απογοήτευσε, καθώς φιλοδοξούσε, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Cronos να αποτελέσει τη συνέχεια του “Black metal”. Κάτι τέτοιο φυσικά και δεν μπορούσε να συμβεί, και υπό αυτό το πρίσμα απέτυχε τον σκοπό του. Και όμως, αν ξεπεράσουμε αυτόν τον σκόπελο, δεν είναι τόσο κακό άλμπουμ. Προσωπικά ανατρέχω σε αυτό αρκετά συχνά καθώς τα τραγούδια που γουστάρω πολύ από αυτόν τον δίσκο τα ακούω με σατανικό χαμόγελο. Μήπως ήρθε η ώρα να ανανεώσω το ποτ πουρί για το αυτοκίνητο;
Tiamat, Adramelch, Acheron, Baal
Burning up the city ‘neath unholy citadel
Summoning Leviathan, ready to attack
Evil one awakens all the gods of Metal Black
Did you know that:
- Αναφερθήκαμε στην αρχή στο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο Cronos. Συγκεκριμένα το 2002 τραυματίστηκε σοβαρά στη μέση και στον αυχένα ενώ έκανε ορειβασία και κινδύνεψε να μείνει παράλυτος. Για δύο χρόνια απαγορευόταν να τραγουδήσει και να παίξει μπάσο καθώς η αποθεραπεία του ήταν μακρά και επίπονη.
Θοδωρής Κλώνης
